LOGINMaaga kinaumagahan, nagising ako dahil sa nakakabinging ugong ng isang helicopter.Wala na si Shaun sa silid.Inalis ko ang kumot at bumangon.Mula sa bintana, nakita kong sumasakay sa helicopter ang mag-asawa at tuluyang umalis.Ganap na nakaharang ang signal sa islang ito. Walang paraan upang makipag-ugnayan sa labas. Bukod kay Shaun, halos wala na akong ibang taong nakikita araw-araw. Napakahirap humingi ng tulong habang palagi niya akong binabantayan.Habang palaki nang palaki ang tiyan ko, lalo kong naiisip kung gaano na kaya nag-aalala si Vicento sa labas. Habang papalapit ang araw ng panganganak, lalo akong nahihirapan tuwing gabi.Habang lumalaki ang mga sanggol, lalo nilang naiipit ang mga laman-loob ko. Madalas umakyat ang asido mula sa tiyan ko papunta sa lalamunan. Para bang nasusunog ang loob ng dibdib ko.Araw-araw, si Shaun ang nagluluto ng sabaw at lugaw para sa akin. Lagi niya akong sinusubuan. Hindi ako makatulog sa gabi, at dahil doon, halos hindi rin siya natutulog
Hindi ko na maalala kung paano niya ako ginamot noon. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang ekspresyon niya ngayon, pakiramdam ko ay mas siya ang nangangailangan ng kaligtasan kaysa sa akin noong mga panahong iyon.Hindi naman mahirap sagutin ang tanong niya. Pero natatakot akong magalit siya. Kaya sinabayan ko na lang ang gusto niyang marinig. "Marami na akong hindi malinaw na naaalala. Pareho lang kayo ni Vicento. Para sa akin ngayon, pangalan lang si Vicento na palagi kong naririnig mula sa'yo. At ikaw, isa ka lang na psychiatrist."Marahan kong binawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Pagkatapos ay hinaplos ko ang malaki kong tiyan. "Isa lang akong buntis ngayon. Ang pinakamalaki kong hiling ay maisilang nang ligtas ang mga anak ko."Mukhang nasiyahan siya sa sagot ko. Sa isip niya, magkapantay na sila ni Vicento sa puso ko."Naiintindihan ko, Ria. Hindi kita sasaktan. Ang hinihiling ko lang ay bigyan mo ako ng patas na pagkakataon."Dahan-dahan siyang tumayo. Binuksan niya ang
"Shaun, itinakas mo si Ria. Dahil doon, halos mabaliw na si Vicento. Halos mabuwag na niya ang buong organisasyon. Napakarami na niyang natuklasang mga taguan natin. Ang islang ito na lang ang natitirang ligtas na mapagtataguan mo.""Hindi maaaring manatiling buhay ang babaeng iyan.""Kapag nalaman ni Vicento kung nasaan siya, matatapos na ang lahat."Vicento...Hinahanap niya ako.Sa sandaling marinig ko ang pangalan niya, kusang kumirot ang puso ko. Kahit binura na ng isip ko ang alaala niya, hindi pa rin nakakalimot ang puso ko.Parang likas na nitong mahalin siya.Ang natitira kong alaala ay hanggang labingpitong taong gulang lamang ako. Sa isip ko, si Vicento ay ang tahimik at payat na binatang nakaputing polo sa lumang mansyon ng pamilya Victorillo.Siya ang nagturo sa akin kung paano tumugtog ng piano.Ngunit ang lalaking iyon, ayon sa kanila ay halos mabaliw na dahil sa pagkawala ko.Tahimik na pumatak ang mga luha ko sa carpet. Tinakpan ko ang bibig ko upang hindi ako makagawa
May kakaiba at napakalakas na aura ang dalawang taong iyon. Hindi sila mukhang ordinaryong tao.Nakasulat sa mga liham na iniwan ko para sa sarili ko na dahil sa mga impormasyong natuklasan nina Melissa at James, marami nang mga pugad ng organisasyon ang nawasak.Ang maliliit na tauhan ay matagal nang nahuli.Ibig sabihin ang mga natitira ngayon ay ang tunay na malalaking isda.Naalala ko ang paraan ng pagtingin sa akin ng babaeng iyon. Puno iyon ng pagkamuhi. May lantaran pa ngang intensyon na patayin ako. Siya kaya ang tunay na utak sa likod ng lahat ng ito?Kung hindi, bakit ganoon na lamang ang kasama ang tingin niya sa akin? Malinaw na alam niya kung sino talaga ako.Sa sandaling iyon, nanginig ang buong katawan ko.Kinakabahan ako. Ngunit kasabay nito, sobrang nasasabik din.Marahil, ito na ang pinakamalapit na pagkakataong nakaharap ko ang tunay kong kaaway.Gusto kong maghiganti. Ngunit napatingin ako sa malaking tiyan ko. Limang buwan at kalahati pa lamang akong buntis, nguni
Nang lumapag ang helicopter, umihip ang napakalakas na hangin. Nagliparan ang buhok ko at ang laylayan ng aking damit.Lumingon ako kay Shaun. "Shaun... sino ang dumating?"Napansin kong bahagyang nakakunot ang kanyang noo. Malamig ang ekspresyon ng kanyang mukha. "Wala kang dapat alalahanin. Wala silang kinalaman sa'yo."Makalipas ang ilang sandali, nawala ang lamig sa kanyang mga mata. Muli niya akong tiningnan nang may banayad na ngiti."Mag-asawa tayo. Hindi ba masyadong malamig kung 'Shaun' pa rin ang itatawag mo sa akin?"Natigilan ako."Kung ganoon... ano ang dapat kong itawag sa'yo?"Ngumiti siya. "Tawagin mo akong mahal..." Lumapit siya at marahang inayos ang magulo kong buhok. "At mula ngayon ay tatawagin naman kitang asawa ko. Iyon ang tawagan natin mula pa noon."Nang marinig kong ganoon niya ako tawagin, hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko. Parang may malamig na kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Nagsitayuan ang balahibo ko.Ngunit alam kong mahal niya ako. Kung
Bagama't hindi ko malinaw na makita ang kanyang mukha, pakiramdam ko ay napakahalaga niya sa akin. Walang pag-aalinlangan akong tumakbo palapit sa kanya.Hinabol ko siya hanggang sa gilid ng isang bangin. Nakatalikod siya sa akin."Huwag... sandali!"Ngunit hindi man lang siya lumingon. Tumalon siya sa napakalalim na bangin. Tumayo ako sa gilid nito, ngunit ni dulo ng kanyang damit ay hindi ko man lang nahawakan."Vicento!"Bigla akong nagising mula sa bangungot. Bahagyang nakabukas ang ilaw sa tabi ng kama, at ang banayad nitong liwanag ang pumawi sa kadiliman ng silid.Napaupo ako sa kama. Malamig na malamig ang likod ko sa malamig na pawis. May isang taong nakatayo sa tabi ng kama ko."Nagkaroon ka ba ng bangungot?"Nang tumingin ako, nakita ko ang mukha ni Shaun. Matagal ko siyang tinitigan. Pareho silang nakasuot ng puting polo. Ngunit sigurado akong hindi siya ang lalaking nasa panaginip ko.Magkaibang-magkaiba ang kanilang mga mata."Ano ang napanaginipan mo?" maingat niyang ta
Matapos nito, lalo pang lumala ang kalagayan ng isip ng pamilya De Leon, ngunit dahil sa pagnanais nilang makapaghiganti, hindi sila sumuko. Sa halip, nagkaisa silang hanapin ang taong sumira sa kanila.Nakuha ko na ang gusto ko kaya wala na akong balak pang aliwin sila. Pagkatapos ng lahat, paano
Talagang magkamukha ang mag-ampon na mag-ina—pareho silang gumagamit ng iisang taktika: pag-iyak, pag-eskandalo, at pagbabanta ng pagpapakamatay.Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong nakita si Nica gumamit ng ganitong paraan. Kaya habang umaarte si Aurora, may oras pa akong lihim na ikumpara
Nang marinig ko ang sinabing iyon mula sa kabilang linya, sigurado akong pulis iyon. Nalipat naman kaagad ang atensyon ko kay Denver. Malulungkot kaya siya kapag nalamang patay na ako?Siguro naman ay oo, hindi ba?Maaari bang ang pagsasamahan namin ng mahigit dalawampung taon ay basta na lamang ma
Namatay ako nang gabi ng aking kasal.Sa mismong seremonya ay iniwan ako ng asawa ko na naging dahilan para pagtawanan ako ng lahat— marahil ay kalat na sa buong syudad iyon dahil kilala ang pamilya namin sa lipunan.Habang tinatakbuhan ko ang kahihiyang dinanas ay bigla na lamang may sumaksak sa a







