登入Nang marinig ko ang mga salita niya, isang matinding lamig ang bumalot sa buong katawan ko, para bang itinapon ako sa North Pole. Nanlamig ang puso ko mula sa kaibuturan.Mahigpit kong pinisil ang cellphone, na para bang si Jander iyon. Gusto ko itong durugin at marinig siyang sumigaw sa sakit sa aking mga kamay.Ngayon ko naunawaan kung bakit kayang baliwin ng poot ang isang tao at agawin ang kanyang katinuan. Dahil sa sandaling ito, hindi ko rin mapanatili ang katinuan ko.Iisa lang ang laman ng isip ko—patayin siya, patayin ang kapatid niya, patayin ang buong pamilya nila.Mamatay kayong lahat, mga demonyo!“Ria, hindi ba masaya naman tayo noong magkasama tayo? Bumalik ka na, okay? Miss na miss na kita.”Unti-unting lumambot ang tono niya, parang isang inosenteng binatang walang alam sa mundo. Pero alam ko kung anong klaseng halimaw ang nakatago sa likod ng maliwanag niyang ngiti.Miss na rin kita. Gusto kong baliin ang leeg mo.Tahimik si Vicento. Marahil ay nag-iisip siya ng para
Kailan pa siya dumating? Huli na para umiwas ngayon.Mabilis kong hinawakan ang Yin-Yang Stone at tumayo. Itinuro ko iyon gamit ang daliri ko, na para bang nagtatanong kung ano iyon.Kapag may nagdududa sa iyo, ang pinakamagandang paraan ay hindi ang magpaliwanag nang walang katapusan, kundi ibalik sa kanya ang tanong.Tama nga.Pagkakita ni Vicento sa mapanuri kong tingin, may bahagyang bakas ng pagkataranta sa kanyang mga mata. Sinamantala ko ang pagkakataon. Inilabas ko rin ang batong nakasabit sa leeg ko at pinagdikit ko ang dalawa.Agad itong naging isang itim at isang puti. Ang hugis-patak na yin at yang ay perpektong nagbuo ng isang bilog.Hinila ko ang kamay niya at hinihingi ko ang sagot. Gusto kong malaman kung sasabihin ba niya ang totoo.Sa paningin niya, matagumpay na naming napalitan ang aming kapalaran.Kaninang madaling-araw lamang natapos ang ika-981 araw, at nahuli ko siya bago pa niya tuluyang maasikaso ang batong iyon.Mas lalo ko siyang tinitigan nang may pagdudud
Alam kong hindi ako dapat maging ganoon kapesimistiko. Bakit ba lagi kong iniisip ang pinakamasamang posibilidad?Hindi magkakaroon ng masamang mangyayari kay Mariel.Matagal ko iyong paulit-ulit na ipinangumbinsi sa sarili ko, ngunit ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ay ang eksenang sinaksak ako ni Raul noong gabi ng aking kamatayan, sa gitna ng bumabagsak na ulan.Paano ko naman mahuhulaan noon na mangyayari ang ganoong trahedya?Pumasok si Ivan at tumingin sa paligid. “Nasaan si Mariel?”Sumagot si Vicento, “Umuwi na siya.”“Umuwi na naman? Iniwan na naman ako ng babaeng iyon.”Galit na galit si Ivan at pangit na pangit ang ekspresyon ng mukha niya. Marahil napapansin na rin niya ang pagbabago kay Mariel at lalo siyang nababalisa.Hindi na ako nakialam.Umalis siya, at sinundan naman siya ni Vicento.Napatingin ako sa mga natirang takeout sa mesa mula kagabi at naalala ko ang sinabi sa akin ni Mariel.“Kailangan mong mabuhay nang matagal.”Matagal na siyang handang mamatay. A
Lumabas na ang resulta—may isang magandang balita at isang masamang balita.Ang magandang balita ay hindi mag-ina sina Vicento at Vivian.Ang masamang balita ay magtiyahin sila.Maingat kong inintindi ang masalimuot na relasyong ito na mas magulo pa sa gusot na sinulid. Ibig sabihin, si Vivian ay tiyahin ni Vicento, at ang tunay na ina ni Vicento ay kapatid niya.Anak si Vicento ng pamilya Victorillo at pamilya Sarmiento, kaya may pagkakahawig siya kay Tito Pablo. Inalagaan siya ng pamilya Sarmiento dahil sa kanyang ina.Kaya naman, pinsan pa rin niya ang magkapatid na Aurelio.Nakakagulat pa rin.Nakasimangot si Vicento at hindi siya masaya sa resulta. Tinapik ko ang kanyang balikat at sinenyasan siyang magandang balita pa rin ito.Mahinang nagsalita si Vicento, “Ria, kahit hindi ko ina si Vivian, sigurado akong may kinalaman pa rin ang pamilya Sarmiento sa trahedya ng pamilya De Leon at sa mga madudugong krimen gaya ng organ trafficking. Hindi nila maaalis ang kasalanan nila. Naalal
Sa pagmamadali upang maiwasan ang anumang hindi inaasahang mangyari, agad na ipinadala ni Vicento ang sample para sa pagsusuri. Unti-unti ring kumalma ang kanyang kalooban habang bumubuhos ang malakas na ulan.Tumingin siyang muli sa akin, may bahid ng lambing sa kanyang mga mata.“Sigurado akong gutom ka na. Umuwi na tayo at kumain.”Tumango ako.Upang maiwasang mabantayan muli ni Vivian, nagpalit ng tirahan si Vicento matapos niyang malaman na tauhan pala ni Vivian si Jason.Sa pagkakataong ito, dinala niya ako sa isa pang villa, at sa ngayon ay sina Ivan at Mariel lamang ang nakakaalam nito.Pagdating sa bahay, malamig din ang ekspresyon ni Ivan. Hindi ko alam kung ano ang pinag-usapan nila ni Mariel sa sasakyan.Sanay na si Mariel sa ganoon. Wala siyang pakialam kung galit ito o hindi.“Ah, lumamig na ang takeout. Mabuti na lang at nag-order ulit ako bago tayo umuwi.”Tinitigan lang siya ni Ivan at hindi nagsalita. Hindi rin maganda ang pakiramdam ni Vicento. Matagal na siyang mab
Gaano man katanga si Ivan, napansin niyang iba na ang kilos ni Mariel kumpara noon. Pero wala akong ganang magpaliwanag sa kanya. Hinila ko ang kuwelyo niya at nagsenyas.Buti na lang at mabilis ang pag-iisip niya. “Gusto mong sundan siya?”Tumango ako. Hindi na rin kumain si Mariel. Sumunod siya sa akin at sumakay sa sasakyan ni Ivan. Kahit paano, kapag kasama siya, hindi magiging kahina-hinala.Matagal ko nang kilala si Vicento. Palagi siyang kalmado, malamig, at mahirap basahin. Pero ngayong gabi, nawalan siya ng kontrol.Naiintindihan ko siya nang lubos. Napakatagal na niyang nabubuhay sa isang kasinungalingan. Hindi pa iyon ang pinakamahalaga. Ang pinakamahirap tanggapin para sa kanya ay ang posibilidad na si Vivian ang tunay niyang ina.Ibig sabihin, may dugong kapareho siya ng pamilya Aurelio at may kaugnayan siya sa mga demonyong pumatay sa akin. Habang mas mahal niya ako, mas mahirap itong tanggapin.Siyempre, hula pa lamang ang lahat sa ngayon. Hangga’t hindi namin nakikita
Pagkarinig ko sa palusot ni Denver ay nakatayo lang ako roon nang walang anumang galak sa puso ko. Kahit kailan ka talaga Denver. Sinisisi ko ang sarili ko kung bakit hindi ko nakita kaagad ang tunay niyang pagkatao noon. Siguro dahil sa ayaw kong sayangin ang mga taong pinagsamahan namin kaya tin
Diyos lang ang nakakaalam kung gaano ko katagal hinintay ang araw na ito. Noong malapit na malapit pa sina Nica at Denver noon, palaging sinasabi ng pamilya De Leon na napakaganda ng samahan nila— parang tunay na magkapatid daw.Hindi nila kailanman naisip na si Nica ay hindi naman talaga inampon n
Biglang binawi ni Vicento ang kanyang kamay.Naramdaman ko ang titig mula sa likuran na nakatuon sa akin kaya lumingon ako at tumingin kay Denver— nakita kong hindi pa rin nawawala ang lamig sa kanyang mga mata."Nica, gusto mo bang tikman ang ubas? Matamis ito."Tahimik lang na nakatitig sa akin s
Hindi ko na inintindi ang iba pa. Para inisin si Denver ay sapilitan kong hinawakan ang kamay ni Vicento at inilagay iyon sa baywang ko.Lumapat ang malaking kamay ni Vicento sa balat ko. Ramdam kong nanigas siya at hindi gumalaw. Halatang natatakot na baka lumampas pa roon ang kamay niya.Pangit a







