Chapter 4 - Pinagkaisahan

Noong una ay ayaw naman talaga ni Tito Danilo kay Monica dahil nga hindi niya naman ito kadugo at mas lalong hindi naman kaano-ano ng pangalawang asawang si Aurora. Pero nag-iba na ang pakikitungo niya kay Monica nang malamang isa siyang De Leon.

Pero kung ikukumpara naman sa akin ay mas matimbang pa rin ako kumpara kay Monica— mas pinipili pa rin ako ni Tito Danilo.

"Ha? Ano?" gulat na tanong ni Tito Danilo. "Saan naman siya nagpunta? Bakit kasi hindi ka muna nag-isip bago mo siya iniwan sa altar! Tapos ngayon ay magkakaganyan ka? Ano ito lokohan!"

"A-Alis na muna ako papa..." natatarantang paalam ni Denver.

"Sasama ako, kuya!"

Habang nakatingin ako sa reaksyon ni Denver ay parang gusto ko siyang pagtawanan. Huli na ang lahat para mataranta.

----

Kasalukuyan kaming nasa police station.

"Ano bang nangyayari, sir?" kaagad na tanong ni Denver sa pulis.

"May isang wedding dress na lumulutang kanina sa ilog na nasa Verde Park," sagot naman ng pulis. "Akala ng mga taong nag-jo-jogging doon ay isa iyong bangkay kaya ni-report nila kaagad iyon. Nang puntahan namin iyon ay napag-alaman naming wedding dress iyon ng asawa ninyo, Mr. Victorillo."

Hindi na ako magtataka kung paano nila nalamang akin ang wedding dress na iyon. Napapalibutan kami ng media kahapon sa kasal namin at halos lahat ng bisita namin ay mga bigating tao sa buong syudad at maging sa labas man ng syudad.

"Bukod ba sa wedding dress ay may iba pa kayong nakita?" singit na tanong ni Monica.

"Wala na," tipid na sagot ng pulis habang nakatingin kay Monica.

"Hindi niya naman siguro tinapon iyon para galitin ka lang, kuya?" tanong pa ni Monica kay Denver bago muling binalik ang atensyon sa pulis. "Kilala po namin ang kapatid kong iyon, sir. Lagi siyang ganito, gumagawa ng palabas o kadramahan. Magaling mag-imbento ng kwento. Wala kaming oras para sakyan ang pakikipaglaro niyang ito."

Kumunot naman ang noo ng pulis. Nabasa ko ang pangalang Paul Ramirez sa name plate na nasa mesa niya. Halata sa mukha ni Sir Ramirez ang pagkainis. "Sino ka naman?"

"Kapatid ko si Maria Samantha De Leon-Victorillo," pagpapakilala ni Monica sa sarili. "Masyadong tuso ang kapatid kong iyon. Noong limang taong gulang nga ako ay nilinlang niya ako para sumama ako sa kanya. Pagkatapos ay tinulak niya ako sa ilog para malunod ako. At ngayon na nakabalik na ako sa ilang taon kong pagkawalay sa kanila ay ginawan niya ako ng mga negatibong kwento. Pinapakita niyang kaawa-awa siya para makuha ang loob ng lahat."

"Hindi ako ganoon! Hindi kita tinulak!" galit kong sigaw dahil sa lahat ng kasinungalingan niya— pero ako lang ang nakakarinig sa sarili kong hinagpis.

Hindi ko na nga mabilang kung ilang beses ko nang ipinaliwanag ang lahat. Pero lagi na lang si Monica ang biktima at wala man lang naniwala sa akin.

Kaya ngayon ay inaasahan ko nang mapapaniwala niya rin si Sir Ramirez, pero ni hindi nagbago ang paraan ng pagtingin niya kay Monica— tila kumikilatis.

"May nakita kaming dugo na halos nagkalat sa wedding dress. Kaagad namin iyong pinasuri at ang dugong iyon ay pagmamay-ari nga ni Mrs. Victorillo. May nakita rin kaming dalawang butas sa wedding dress. Ayon sa pag-iimbestiga namin ay maaring sinaksak siya habang nakatalikod at sinegundahan naman ng saksak nang humarap na siya," mahabang paliwanag ni Sir Ramirez. "Sa madaling salita ay may saksak siya sa likod at meron din sa tagiliran... kaya duda namin ay pinatay nga si Mrs. Victorillo."

Kaagad na dumako sa mukha ni Denver ang atensyon ko. Bigla siyang namutla na para bang tinakasan ng kaluluwa ang katawan niya.

Ngumisi ako. "Naalala mo pa ba kung anong sinabi ko noong tumawag ako sa iyo? Ha, Denver? Humingi ako ng tulong sa iyo!"

Pero ano? Ni hindi mo man lang ako pinuntahan at nagpakasasa sa katawan ng kapatid ko! Kaya huwag mo akong bigyan ng ganyang reaksyon!

"Imposible!" umiiling na saad ni Monica. "Marahil ay may malalim na rason kung bakit siya pinatay. Kung dahil sa pera iyon ay sana kinuha na lang ng suspek ang wedding dress. Milyones ang halagay niyon at napapalibutan pa iyon ng mga dyamante. Pero bakit tinapon iyon ng suspek sa ilog? Kung panggagahasa naman ang motibo ng suspek ay dapat tinanggal niya ang dugo sa wedding dress dahil malaking ebedensya iyon. Isa pa kung pinatay niya nga si ate, bakit ang katawan lang ang dinala niya at iniwan ang wedding dress? Hindi nagkakatugma ang lahat!"

"O-Oo nga!" Para bang biglang nabuhayan ng loob si Denver matapos marinig ang mga sinabing iyon ni Monica. "Wala ba kayong ibang nakita sa crime scene? Mga clue o ebendensya para mahanap ang suspek? Gaya ng cellphone niya, ang suot niyang sandal, o ang medyas, o kahit na anong personal niyang gamit? Kahit ang ginamit na lang sa pagsaksak?"

"Wala pa sa ngayon..." tipid na sagot ni Sir Ramirez.

"Sa palagay ko ay sinadya ni ate na hubarin ang wedding dress niya. Binutas iyon gamit ang kutsilyo para magmukhang sinaksak siya. Pagkatapos ay nilagyan niya ng sarili niyang dugo iyon bago tinapon sa ilog. Sisiw lang sa kanya na gawin ang mga bagay na iyon," mahabang litanya ni Monica.

"Lahat ay gagawin niya para lang pumabor ang lahat sa kanya. Pero ngayon ay pati ang mga pulis ay dinamay niya sa walang kwenta niyang laro!" Boses iyon ni mama. Pinapunta rin pala sila rito.

Nang tanungin sina Mama, Papa, at Kuya ay parehas lang sila ng mga sinabi. Naging magulo na ang lahat.

"Kumalma lang po kayo, Mrs. De Leon," mahinang saad ni Sir Ramirez.

"Kumalma?" sarkastikong tugon naman ni mama. "Paano ako kakalma kung iyong pinakamamahal kong anak na babae ay wala man lang utang na loob at binalak pang patayin ang bunso niyang kapatid!"

"Sir, abala kaming mga tao," singit naman na sabi ni Kuya Mark habang nakatingin sa suot niyang relo. "Pinatawag lamang ninyo kami rito sa presinto para sa isang walang kwentang bagay?"

Napaatras ako mula sa kanila. Ang sakit marinig ang lahat ng iyon mula sa pamilyang minahal ko nang sobra at pinahalagahan na higit pa sa buhay ko.

Sa mga panahong sila ang naging kakampi ko, bakit bigla na lamang silang naging ganito? Pakiramdam ko ay hindi ko na sila kilala. Ano bang nagawa kong mali para tratuhin nila ako nang ganito.

Halos nabigla ang lahat ng mga pulis na nakarinig sa mga sinabi nila. Hindi na nakatiis ang isang pulis at nagsalita na. "Anak at kapatid ninyo ang nawawala. Maaring nagpakamatay siya o hindi naman kaya ay pinatay. Hindi man lang ba kayo nag-aalala para sa kanya?"

"Kilala ko ang anak kong iyon! Masyadong mataas ang pride niya at hinding-hindi siya magpapakamatay. Isa pa, pinakasalan siya ng isang Victorillo kaya sino namang magtatangka sa buhay niya? Huwag na kayong mag-aksaya ng oras sa kanya. Baka nasa isang tabi lang siya at tumatawa na iyon marahil ngayon," mahabang litanya ni mama. Ganito ang tingin sa akin ng sarili kong ina.

"May meeting pa ako kaya mauna na akong umalis," paalam ni Kuya Mark.

"Ako nga ay hindi pa natapos sa pagpapalinis ko ng kuko," saad naman ni mama. "Nasayang lang ang oras ko sa pagpunta rito!"

"Hala! Ang ganda naman ng kuko ninyo, mama!" papuri ni Monica at kaagad na hinawakan ang kamay ni mama. "Saan po kayo nagpalinis?"

"Isasama kita roon mamaya para malinisan na rin iyang kuko mo," sagot naman ni mama. "Kung naging mabait lang ang ate mo, hindi sana ako magkaka-wrinkles! Maryosep!"

Lahat sila ay nakaalis na, maliban kay Denver na nakatingin lang sa kawalan— walang sinasabi.

"Tinawagan ka ba ng asawa mo bago siya nawala, Mr. Victorillo?" tanong ni Sir Ramirez. "Nalaman ko rin kasing umalis ka sa gitna ng seremonyas ng inyong kasal kahapon. Maaaring hindi niya kinaya ang kahihiyan at sakit kaya nagpakamatay siya? Kung may alam kayo, ipagbigay-alam po ninyo sa amin para makatulong sa imbestigasyon."

"Paano ninyo nasasabi ang mga bagay na iyan? Ni hindi pa nga ninyo nakikita ang katawan niya, tapos sasabihin ninyong nagpakamatay siya o hindi naman kaya ay pinatay!" galit na saad ni Denver.

"Asawa mo ang pinag-uusapan dito, Mr. Victorillo!" Hindi na rin nakapagpigil si Sir Ramirez.

Tumayo si Denver at galit na hinarap si Sir Ramirez. "Kung ganoon ay hanapin muna ninyo ang katawan niya bago kayo mag-file ng imbestigasyon!"

Wala ka talagang puso Denver...