MasukInalalayan ng assistant ang matandang Lee na maupo habang si Renzell ay napatingin sa may pinto. Hinihintay pumasok ang asawa na hindi niya alam kung bakit naroon.
Hindi na siya natutuwa sa laging pagpabor ng kanyang grandpa sa asawa. It's been three years. And this is the time to end this nonsense marriage. Ngayon nga lang niya inilabas ang bagay na ‘yon makalipas ang tatlong taon. Nagbabakasali, na ito na mismo ang tatapos sa kanilang kasal. Pagkapasok ni Cassandra ay tumuon agad ang tingin niya sa matandang Lee na nakaupo habang hawak ang kaliwang dibdib nito kaya naman mabilis siyang lumapit dito at lumuhod. “Are you alright, Grandpa? Please, don't get mad, you know it's not good for your health,” masuyo niyang tanong na nagpangiti sa matanda. “You are such a kind woman. Grandpa is alright. I'm just teaching your husband some lessons. Are you here to visit me?” Lumambot ang ekspresyon ng mukha ng matanda nang masilayan ang asawa ng apo. Kahit may pagtataka siya naramdaman kung bakit ito narito. Hindi talaga nagkamali ang yumaong asawa sa pagpili sa babaeng nasa harapan. “Of course, Grandpa. And I'm here to join you for dinner. You need to rest and stop worrying about my husband. We are fine, Grandpa. Can I talk to him alone?” Matamis ang ngiti ni Cassandra sa matandang Lee dahil kahit kailan ay hindi siya pinakitaan ng masama nito. Ito lang at si Grandma ang tumanggap sa kanya ng buong-buo. “Alright. Let us leave them alone.” Nang tuluyan sumara ang pinto at maiwan silang mag-asawa ay dahan-dahan siyang humarap sa asawa. And there it is. The cold and emotionless look he always gives to her since they got married. Nagpakawala si Cassandra ng malalim na buntong-hininga saka binuksan ang dalang bag at kinuha ang Divorce paper na noong nakaraan pa niya hinanda. Yes, she's ready for it and what she heard from her husband was enough to end this loveless marriage. “Let's get divorce. I'm giving what you want,” matapang na wika ni Cassandra at sinalubong ang tingin ng asawa na bakas ang pagkagulat. Did he not expect it? After three years, what do he expect? Patuloy siyang magpapakatanga. Not until he showed up with his woman in public. Siya nga na asawa never hinayaan nito na makita silang magkasama man lang. Oo nga pala, isang malaking sikreto ang kanilang kasal. Nang makabawi si Renzell sa pagkabigla ay mariin niyang tinitigan ang asawa. Oo, nagulat siya sa lumabas sa bibig nito. He wants it but not expected for her to say it now. Akala niya ay makikipagtalo pa ito sa kanya o kaya ay kakausapin ang kanyang Grandpa para suportahan ito. Dumako ang tingin niya sa hawak nitong papel. Nagtagis ang bagang niya. So, she's prepared. Ibinalik niya ang tingin sa asawa. “What compensation do you want?” He asked. Ipinagdikit ni Cassandra ang mga labi at bahagyang kumibit-kibot na para bang nag-iisip. At hindi maiwasan na hindi mapatingin ni Renzell doon. “Nothing. Let's just do it in a peaceful way. Check the divorce agreement and then we'll talk,” wika ni Cassandra saka inilapag ang papel sa ibabaw ng lamesa. “Alright. Kakausapin ko ang attorney ko. I will do my own agreement and we will discuss it tomorrow. Is that clear?” Sa huling pagkakataon ay hindi pwede na ito lang ang magdesisyon sa kanilang paghihiwalay. Marahan tumango si Cassandra pero sa kaloob-looban niya ay naroon ang ideya na ang asawa pa rin ang masusunod. Wala na naman siya pakialam, ang mahalaga ay makawala na siya. Handa na siyang bumitaw. At gusto niya sa tahimik na paraan, kahit doon man lang ay manatili ang dignidad na paulit-ulit nitong inaapakan.- “Alright. I'm going to see Grandpa.” Cassandra emotionlessly looks at her husband for the last time. For almost three years, she gave her all to him. Subalit hindi nito ‘yon nakita. Siguro nga ito talaga ang kapalaran na nakatakda para sa kanya. Tumalikod na siya saka tuloy-tuloy na lumabas. Matapos ang hapunan ay agad din umalis si Cassandra upang umuwi. Kahit anong pilit ni Grandpa ay hindi talaga siya napilit na sumabay sa asawa. Sinabi na lang niya na dadaan sa bahay ng mga Alvarez—ang pamilya ni Ava na bff niya. Kilala ng mga ‘to ang pamilya ng bff niya at ang mga ito nga ang dahilan kung bakit nakilala niya ang asawa. Habang nagmamaneho siya pauwi ay bigla na lang niya naramdaman na para bang may likidong lumabas sa kanyang pagkabábae. Hindi pa naman araw ng kanyang buwanang dalaw. Mas binilisan na lang niya ang pagmamaneho para makauwi kaagad at makapagpalit. Ngunit hindi pa man siya tuluyan nakakalayo ay ang bigla pagsakit ng kanyang ibabang bahagi dahilan na muntik na siya mabangga kaya agad niyang itinabi ang kotse sa gilid ng daan at hinanap ang kanyang cellphone. Tinawagan niya agad si Ava at laking pasasalamat niya na agad nito sinagot. “Where are yo—” “A-ava, I-I need h-help.” Hindi naitago ni Cassandra ang sakit na nararamdaman. “What happened, Cassy? Where are you?” Puno ng pag-aalala tanong ni Ava nang marinig ang mahinang at parang hirap na hirap na boses ng matalik na kaibigan. “Ma-malapit sa o-old mansion. Ugh! Hu-hurry, please,” pagmamakaawa ni Cassandra habang hawak-hawak ang tiyan na hindi niya alam kung bakit ganoon grabeng sakit ang kanyang nararamdaman. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang pag-agos ng dugo. At ayaw man niya isipin pero may ideya pumapasok sa kanyang isip. “No!”“Sorry to disappoint you, but I don’t have any plans to marry your daughter." Kumuyom ang mga kamao ni Mr.Stewart nang marinig ang sinabi ni Mr.Lee. Gusto niya itong lusubin ngunit alam niya na wala siyang laban lalo pa at ni isa sa kanyang mga tauhan ay wala siyang makita. Mukhang nakaplano na talaga ang pagpunta nito.“Renzell, please, don’t do this. My daughter is the only woman fits to your world,” Mrs.Stewart interjected. Hoping that he will listen to her.Isang palakpak ang pinakawalan ni Renzell matapos marinig ang sinabi ng mga ito. Habang si Kirby naman ay napa-face palm dahil alam niya na kahit ano pa ang sabihin ng mga ito ay wala nang makakapagpabago sa isip ng kanilang boss. “And you still think that you can fool me again? Death will never be enough to all the crime you done. And I will make sure that you will be punish more that you can imagine.” “No! You can’t do it, Renzell. I love you and I know that you love me too. Please, let’s talk about it. I’m begging you.” H
“No need to worry. They are my people.” The relief on their faces was so palpable. Knowing that the people who entered is not a threat for them. At kitang-kita ni Kirby iyon kaya naman lihim na lang siya napatawa dahil alam niya na iba ang nasa isip ng mga ito kaysa sa tunay na mangyayari. He can’t wait for them to beg for their life. “Why are they here?” Mr.Stewart asked. Kahit na nalaman nila na mga tauhan ito ni Mr.Lee ay may pakiramdam pa rin siya na may mali. Bakit ito magdadala nang ganoon karaming mga tauhan at kailangan pa harangan ang kanilang sariling security?Naglakad si Renzell palapit kay Joyce. Walang nagbabago sa kanyang awra, madilim at nagbabadya ng isang hindi magandang resulta. Huminto si Renzell isang dipa ang layo kay Joyce at sa isang iglap ay hindi inaasahan ng lahat ang ginawa niya. Ang kanyang kanang kamay ay nasa leeg na ni Joyce at sa gulat ng huli ay hindi rin nito talaga iyon inaasahan. Napaatras ito at tumama sa likuran ng malaking sofa. Napahawak ang
“Joyce, remember the handkerchief you showed me before? Do you still have it?” tanong ni Renzell.Natigilan si Joyce dahil sa tanong ni Renzell. Hindi niya inaasahan ‘yon. Maaari kaya naghihinala na ito? Ito ang nasa isipan niya ngunit mabilis niya rin iyon binura sa kanyang isipan. Maybe he just wanted to see it again. “Of course, I have it,” nakangiti niyang sagot saka niya tiningnan ang kanyang Mommy. Nagsalubong ang kanilang mga mata. “Remember that Mom, I gave that to you, right?” Mrs.Stewart nodded and smiled before she answered, “Yes, I remember it. I put it in our room because you said that it’s so important to you.” Lumipat ang tingin ni Renzell kay Mrs.Stewart. Wala siyang pakialam kung sino man ang may hawak nito. Ang mahalaga sa kanya ay makuha iyon at maibalik sa tunay na may-ari. “Can you get it for me?” It was not a favor but a demand from him. “Of course. Just for a while, I will get it.” Tumayo si Mrs.Stewart at matapos magpaalam ay naglakad na siya paalis para k
Bago tuluyan sumakay si Renzell sa kotse ay muli niyang nilingon ang bahay ng mga Alvarez na para bang nakikita niya si Cassandra. Sa kanyang mga nalaman ay hindi talaga siya makapaniwala na nagawa siyang lokohin ni Joyce. Hinding-hindi niya ito mapapatawad. “Mr.Lee, totoo po ba ‘yong si-sinabi ni Madam. Siya po ba talaga ‘yong batang—” Natigilan sa pagtatanong si Kirby nang isang matalim na tingin ang ipinukol sa kanya nito. Napayuko siya saka napakagat-labi dahil ramdam niya ang masamang timpla ng kanyang boss. At isa lang ang ibig sabihin noon. Walang ligtas si Miss Stewart sa galit nito at maging siya ay ayaw maisip 'yon.“Find out Jessica whereabout,” maawtoridad na utos ni Renzell saka niya tinalikuran ang assistant at dumiretso na sa kotseng nakaparada. Mabilis naman na sumunod din si Kirby habang kinukuha ang kanyang cellphone para hanapin ang kinaroroonan ni Miss Stewart. Nang makapasok na silang lahat sa kotse ay hindi muna iyon pinaandar ng driver dahil hindi niya alam k
“Yes. It was me. Ako ang batang babae na iyon.” Napahakbang paatras si Renzell nang marinig ang binitiwan na salita ni Cassandra. Alam niya na tama na ang kanyang hinala ngunit mayroon pa rin konting pagdududa sa kanyang isip. Mas gugustuhin niya talaga na hindi ito ang bata na iyon. Na sana ay mali lang ang kanyang hinala. Subalit ngayon ang lahat ng iyon ay gumuho dahil lang sa ilang salitang binitiwan nito. “Did you hear me? I am that little girl. Ako ‘yong bata na iniligtas mo noong binully ako. Ako ‘yong bata na tumulong sa ‘yo noong nilagnat ka. Ako ‘yong bata na nagsabi sa ‘yo na dapat alagaan mo ang sarili mo at higit sa lahat ay ako ‘yong bata na nagligtas sa ‘yo sa aksidente na iyon na halos ikamatay ko rin. Do you have any idea how long I stayed in the hospital? A month. Yes, you heard it, right. Isang buwan ako nakaratay sa hospital at inakala nila ay hindi na ako mabubuhay but God gave me another life. Now that you already know. What will you do?” Hindi na napigilan ni
‘Mahalaga sa akin ang panyo na ito lang ang tanging iniwan na alaala sa akin ng aking nanay o tatay. Kaya maraming salamat dahil ibinalik mo ito. Ngayon mas lalo ito nagkaroon ng dobleng halaga. Tungkol sa ‘yo at sa aking pamilya.’Napahilamos ng mukha si Renzell gamit ang kanyang mga palad sa alaala na iyon. At ngayon ay sigurado talaga siya sa kanyang hinala. Kailangan niya lang nang matibay na ebidensya para paniwalaan iyon.Narinig niya ang pagtunog ng kanyang cellphone kaya naman mabilis niya iyon kinuha at nang makita na si Radel iyon ay kaagad niya sinagot.“Did you find something?” Kaagad niyang tanong ni wala man lang pagbati. “Whoaaa! Kalma lang bro, wala man lang greetings?” tudyo ni Radel sa kaibigan. “Huwag mo ko sabayan ngayon, ‘Del. May nalaman ka ba?” mariin na wika ni Renzell saka siya muling umayos ng upo. “Of course and I did not expect what I found out,” pabitin na tugon ni Radel habang hawak sa kanyang kanang kamay ang isang impormasyon na tuluyan wawasak sa kai







