Kabanata 7

NAPATANGA si Dastine matapos mamátay ng tawag mula sa kanyang fiancee. And he can't understand what the hell she's talking about. Napailing na lang siya at hindi naiwasan mapalingon kay Renzell na kasalukuyan nila kasama sa opisina nito.

“What?” Asik ni Renzell nang mapansin ang paninitig ni Dastine. Tinawagan niya ito at si Martin para libangin ang sarili. Dahil mukhang hindi na darating ang magaling niyang asawa. Hindi man lang talaga ito matawagan. Nang maalala na naman ang hindi pagsipot ng asawa ay mabilis niyang tinungga ang baso may laman ng alak.

Napailing na lang si Dastine nang makita ang ginawa ni Renzell saka naglakad palapit sa mga ito dahil lumayo siya kanina nang sagutin ang tawag ni Ava. Kinuha niya ang bote ng brandy saka muling binuhusan ang baso ni Renzell.

Napatingin naman si Renzell Kay Dastine. “What are you doing?” Kunot ang noo niyang tanong dito.

Napangisi naman si Dastine sa tanong ni Renzell. “Mukhang balak mo magpakalasing kahit tirik pa ang araw,” pang-aasar niya rito.

Itinaas ni Renzell ang gitnang daliri bilang sagot. Habang si Martin ay pinipigilan na matawa sa kalokohan ng dalawa.

Umupo si Dastine sa visitor chair katapat ni Martin habang si Renzell ay nakaupo sa trono nito.

“What did you do to Cassandra this time? Ava just called me and she ranted too much that all I understand is that... I have to avoid you or else our wedding is off,” paliwanag ni Dastine sa dalawa.

Mas lalong kumunot ang noo ni Renzell sa narinig na naudlot pati ang pag-abot niya sana sa baso ng alak niya.

“It's like her best friend is mad.” May kasiyahan sa boses ni Martin dahilan para matuon ang dalawang pares ng mga mata sa kanya. “Oh, kalma lang. I'm just stating a fact based on his words,” pagtatanggol niya agad sa sarili.

Binawi nina Renzell at Dastine ang tingin kay Martin saka sabay na kinuha ang kanilang baso para uminom.

“Did she say where Cassandra is?” Wala sa sarili na tanong niya na ikinataas ng kilay ng dalawang kaibigan.

“And when did you care about her whereabouts? Last time I checked, she was nobody to you. Meaning, you don't care about her,” nang-aasar na litanya ni Dastine. Hindi naman lingid sa kanila na kasal lamang ang mga ito sa papel. At isang malaking sikreto ‘yon na sila-sila lang ang may alam.

“I really don't care, but I need her presence to sign our divorce papers. Nag-usap na kami pero hindi siya dumating,” Renzell defensively said.

“Oh, that's why you call us? Dahil hindi ka niya sinipot?” Patuloy na pang-aasar ni Dastine habang si Martin ay tahimik lang na nakikinig. Hindi niya kasi maintindihan ang drama ng kaibigan kung bakit ayaw nito sa asawa samantala maganda ito, mabait at maalaga. Sa ilang beses nila pagpunta sa bahay ng mga ito o tuwing hinahatid niya si Renzell ay nakikita niya kung paano nito asikasuhin ang kaibigan.

Isang matalim na tingin ang ibinigay ni Renzell kay Dastine. Malapit na siya mapikon sa kaibigan. Kaya nga niya tinawagan ang mga ito ay para mawala sa isip niya ang tungkol sa hindi pagsipot ng asawa sa usapan nila.

“So, you are really going to divorce her?” Martin interjected, the two men looked at his way. Madalang lang kasi siya sumali sa usapan, hindi kasi siya tsismoso tulad ni Dastine.

“Three years is already over. What do you expect me to do? Cassandra also knows about it.” Tumayo si Renzell saka naglakad palapit sa floor-to-ceiling glass window sa kanyang opisina. Natuon ang kanyang mga mata sa baba kung saan kitang-kita niya ang magulong kalsada. Nakapamulsa ang mga kamay at inalala kung paano nga ba sila nauwi sa kasal ni Cassandra.

It was his grandfather's decision. Isang desisyon na hindi niya magawang tanggihan. It’s good that it's over. Magagawa na niya ang ipinangako niya sa taong minsan isinalba ang kanyang buhay.

Ang tatlong lalaki ay sabay-sabay na napatingin sa may pinto nang bumukas ‘yon. Pumasok ang isang babae na may suot na pulang bestida. Ang maputing balat nito ay mas lalong bumagay sa kulay na suot. Taas ang noo na naglakad patungo kay Renzell. Habang ang isang lalaki na nasa likod nito ay bakas ang paghingi nito ng paumanhin.

“I’m sorry, Mr Lee, Miss Stewart insisted on coming in,” wika ni Kirby, ang head secretary ni Renzel.

“No worries. Go back to your work,” utos ni Renzell saka sinalubong si Joyce. Agad naman yumakap ang babae sa kanya na malawak ang pagkakangiti.

“Nakaistorbo ba ako?” mahina ang boses na tanong ni Joyce na nilakipan niya pa na may paglalambing.

“Ofcourse not. Sila lang naman ang narito. Why are you here?” Kumawala si Renzell sa pagkakayakap ni Joyce saka ito inaya na maupo sa sofa na naroon. Bago m

pa sila makarating ay binati nito ang mga kaibigan.

“Kumusta kayo?” Wika ni Joyce na bakas ang kasiyahan sa mukha niya. Sino ba hindi sasaya kung malapit na matapos ang matagal na niyang paghihihintay. Tatlong taon siyang nagtiis at lumayo. And now is the right time to claim what's really for her. And that is Renzell.

“You look smashing,” komento ni Dastine. Tunay naman na maganda ito lalo pa at isa itong modelo at artista.

Isang pagtango lang ang sinagot ni Martin saka inubos ang laman ng basong hawak.

“Thank you, Dastine. Ang aga mo naman uminom, Martin?” nakangiti pa rin wika ni Joyce saka umupo sa tabi ni Renzell.

“It's not just me, actually the three of us are drinking,” pagtatama ni Martin.

Tipid naman ngumiti si Joyce. Mula pa naman noon ay ramdam na niya na hindi siya gusto nito para kay Renzell hindi tulad ni Dastine na botong-boto sa kanya. Nilingon niya si Renzell.

“Why are you drinking this early in the morning? It’s not good for your health,” pinalungkot niya pa ang boses.

“We are already done,” tipid na sagot ni Renzell.

“Congratulations to you, Joyce. Finally, after three years of waiting, you will get what you want,” nakangising wika ni Dastine saka itinaas pa ang basong hawak.

Napailing naman si Martin, hindi pa nga divorce ang mag-asawa ay may nakaabang na sa kaibigan nila. Kunsabagay, sa pagkakaalam niya ay si Joyce naman talaga ang gusto nito pakasalan talaga at umeksena lang si Cassandra.

“Hindi mo ba ako i-congratulate, Martin?” tanong ni Joyce rito. Gusto niya ipakita rito na kahit anong gawin nito ay siya pa rin ang tunay na Mrs. Lee, soon.

Pilit na ngumiti si Martin saka itinaas din ang hawak na baso na wala ng laman sabay sabing, “Congratulations.”

Mas lumawak ang ngiti ni Joyce saka muling humarap kay Renzell. Iniyakap niya pa ang braso sa braso nito at inihilig ang ulo.

“Renz, can I be your date to the 50th anniversarry of your company?” mababa ang boses na tanong ni Joiyce. Hindi niya palalagpasin ang araw na ‘yon para ipamukha sa lahat kung sino ba talaga siya. Hindi na siya makapaghintay na tawaging Mrs. Lee. Sa kanya naman kasi talaga ang title na ‘yon.

“What the Fvck! Great Gaia is back.”