Chapter 3: Malamig na Pagsasama

Hindi nakatulog ng maayos si Sofia, kaya maaga pa lang ay bumangon na siya para magluto ng almusal na dadalahin niya sa ospital. Nagluto siya ng lobster lugaw at misua soup na may siomai, paboritong kombinasyon na madalas niluluto ng kanyang tiyahin noong nasa bahay pa siya.

Biglang bumukas ang p***o. Napahinto siya sa paghalo ng kaserola.

Pumasok si Marco, narinig ang tunog mula sa kusina, at sumilip.

“Ang bango ahh,” mahina niyang sabi. “Nag-aalmusal ka ba?”

Umiwas nang tingin si Sofia. Naamoy niya ang disinfectant sa damit ng asawa, gusot ang puting polo. Hindi niya maiwasang isipin kung paano kaya nila ginugol ang buong magdamag? Sa katahimikan ng isang private ward, dalawang tao, dalawang hininga, ano ang nangyari sa loob ng mahabang oras?

Pinilit niyang alisin kung ano man ang pumapasok sa kaniyang isip.

“Para kay Tito at Andrei. Dadalhin ko sa ospital,” malamig niyang sagot.

Tumango si Marco, saka pumasok sa kuwarto.

Sa master bedroom, maayos ang kama, parang walang natulog. Agad itong naligo at nagpalit ng damit. Binuksan niya ang drawer, hinahanap ang paboritong dark gray na necktie. Hindi niya ito makita.

“Sofia,” tawag niya mula sa p***o.

Lumapit si Sofia, diretso sa drawer, at mabilis na kinuha ang tamang necktie. Inabot ito sa kanya.

Habang nagtatali sa salamin, naisip ni Marco parang may kakayahan itong basahin ang isip niya. Hindi na niya kailangang sabihin. At yon ang dahilan kung bakit kaunti nalang ang kanilang pag-uusap.

Naalala niya noong bagong kasal pa lang sila, madaldal si Sofia. Araw-araw itong nagkukwento ng mga bagay kahit na gaano pa ito kawalang kwenta. Kagaya ng mga gulay na binili niya, pusang nakita niya na nanganak sa may kalye at marami pang iba. Pero palagi niya itong pinaputol: “Huwag mo akong istorbohin sa mga bagay na walang kwenta.”

Ngayon, tahimik na siya. Sobrang tahimik. Hindi siya iimik hangga’t hindi siya kakausapin.

Sa kusina, binalot na ni Sofia ang almusal sa thermal containers, para sa kaniyang Tito, at pinsan. Iniwan niya sa mesa ang natirang pagkain.

Habang nagsusuot ng sapatos sa may p***o, lumabas si Marco mula sa kuwarto. Gusto niyang sabihin na, “Nakita kita kagabi sa ospital.” Pero pinigilan niya ang kaniyang sarili.

Ano pa nga ba ang silbi? Ang mga bagay na alam na ng lahat, kapag binanggit pa, mas lalo lang nakakasakit.

Sa halip, sinabi niya: “Amm yung gamot pala para kay Tito, mahirap hanapin. Puwede mo bang sabihan si Paulo? Baka hindi niya ako seryosohin kapag ako ang nagsabi sa kaniya.”

“Okay,” sagot ni Marco, sabay upo sa mesa.

Tinikman niya ang lugaw at misua soup, sakto ang lasa, masarap pa kaysa sa mga restaurant. Napangiti siya, “Mas masarap pa kaysa sa labas.”

Walang sumagot. Hindi niya napansin na nakasara na pala ang p***o.

Natigilan siya. Ang sinabi niya, sa hangin lang pala. Napakunot ang noo. Pagod na ba siya sa pag-aalaga sa Tito niya? Hindi ba sapat ang perang binibigay ko sa kaniya para kumuha ng private nurse?

Pagkatapos kumain, tumayo siya, pero bumalik. Tinitigan ang mga baso’t mangkok. Ilang segundo siyang nakatayo, saka nagdesisyong hugasan ang mga ito.

Pagdating ni Sofia sa ospital, sumikat na ang araw. Nasa tabi ng kama si Andrei, halatang puyat. Pinakain na muna niya ito at saka pinauwi para makapagpahinga ng maayos.

“Kamusta si Tito?” wika niya. “Mas maayos na siya ngayon,” sagot naman ni Andrei.

Medyo mas maayos ang lagay ni Tito, nakangiti pa matapos makalunok ng kaunting lugaw.

Pagkatapos, tumawag si Sofia kay Paulo, ang chief secretary ni Marco.

“Secretary Paulo, si Sofia ito. Nabanggit ba sayo ni Marco yong tungkol sa gamot ni Tito, na kailangang----?”

“Miss Sofia,” putol nito, malamig ang tono. “Hindi binanggit ni Sir Marco ang bagay na iyan.”

Nanigas ang kamay ni Sofia. Miss Sofia. Hindi Mrs. Villanueva. Dalawang taon na silang kasal, pero ni minsan hindi siya tinawag na “Mrs. Villanueva.”

“Sinabi niya kahapon, ako raw ang makipag-ugnayan sa iyo.”

“Sige, i-confirm ko sa kaniya.” At ibinaba ang tawag.

Maya-maya, tumawag ulit si Paulo: “Miss Sofia, utos ni Sir Marco, makipag-coordinate ka kay Director Chen ng International Affairs.”

Nagpasalamat siya, kahit ramdam ang pagkadismaya.

Sa kabilang linya, si Director Chen, magalang pero malamig “Miss Sofia, alam ko na po ang kailangan niyo, nag-inform na ako sa Cleveland Clinic Office. Tawagan mo si Manager Lin, isesend ko ang contact niya.”

Nag-text ito ng pangalan at cellphone number na pwede kong tawagan.

Tinitigan ni Sofia nang malamig ang mga digits. Para siyang bola na ipinapasa-pasa, walang gustong sumalo. Dahil alam ng lahat na asawa lang siya ni Marco sa papel at hindi siya ang tunay na mahal nito.

Sa pantry…

Narinig niya ang dalawang nurse na nag-uusap.

“Alam mo ba? Yung pasyente sa second floor, uncle ng asawa ni Sir Marco.” “Talaga? Eh bakit nasa ward na pang-anim na tao lang?” “Hindi mo ba alam? Hindi mahal ni Sir Marco ang asawa niya. Pinilit lang daw ni Doña Carmel, kaya sila ikinasal. Ang totoong mahal ni Sir Marco ay si Miss Ria na nasa VIP ward. Kagabi, doon siya nagbantay.” “Alam ba ng asawa niya?” “Eh ano kung alam? Sa mga mayaman, normal lang yan. Sa bahay, may isa para sa pamilya na magsisilbi. Sa labas, may tunay na minamahal.” “Ang sweet nila noh.” “Sweet? Sino?” “Si Sir Marco at si Miss Ria.”

Napatigil ang mga nurse nang makita si Sofia sa sulok. Namutla, nagmamadaling lumabas.

Tumunog ang cellphone niya. Si Marco. Akala ni Sofia tungkol sa gamot. Pero iba ang sinabi:

“May banquet akong pupuntahan mamayang gabi, sumama ka. Mag-ayos ka ha.”

Naglaho ang kaunting pag-asa sa puso niya. “Ayoko.”

Tahimik ang kabilang linya. Pagkaraan ng ilang segundo, malamig na boses: “Sofia, ikaw ang Mrs. Villanueva. Sa banquet, puro business partners ang pupunta. Kung hindi ka sasama, anong iisipin nila? Kung ganyan ka, paano ka magiging karapatdapat sa pamilya Villanueva?”

May halong utos ang huling salita: “Mamayang hapon, ipapasundo kita. Dumaan ka sa old house, kumuha ka ng ilang alahas, gamitin mo sa banquet.”

At ibinaba ang tawag.

Nakatulala si Sofia. Nagdadalawang isip siya kung babalik ba siya old house?