Remarried to a Powerful Bachelor:Bound by Vows Freed by Love

(Countdown sa Kaarawan ni Marco: 7 Days)Biglang umilaw ang screen ng cellphone ni Sofia, isang notification ang lumabas.Hawak ni Sofia ang isang malaking kahon ng regalo na inihanda niya para sa kaniyang asawa na si Marco. Paikot-ikot siya sa loob ng kwarto at naghahanap ng safe na lugar kung saan Niya pwede itago ito na hindi mapapansin ni Marco. Dalawang buwan niyang pinaghandaan ang espesyal na regalo na iyon para sa kaarawan ng kaniyang asawa.Naisip niya na sa ilalim ng kama niya pwedeng ilagay ang regalo kaya lumuhod siya sa sahig at sumilip sa ilalim ng kama. Napakunot ang kaning noo dahil may napansin siyang isang maliit na capsule sa may sulok. Kinuha niya ito at inilagay sa kaniyang palad. Hindi siya pamilyar sa gamot na iyon. Mas maliit ito kaysa sa karaniwang gamot, makinis, at walang kahit na anong marka. Kumuha siya ng cellphone, kinuhaan niya ito ng larawan at nag search tungkol dito. Natigilan siya sa kaniyang nabasa, dahil isa pala itong contraceptive para sa mga b

Hindi nakatulog ng maayos si Sofia, kaya maaga pa lang ay bumangon na siya para magluto ng almusal na dadalahin niya sa ospital. Nagluto siya ng lobster lugaw at misua soup na may siomai, paboritong kombinasyon na madalas niluluto ng kanyang tiyahin noong nasa bahay pa siya.Biglang bumukas ang pinto. Napahinto siya sa paghalo ng kaserola.Pumasok si Marco, narinig ang tunog mula sa kusina, at sumilip.“Ang bango ahh,” mahina niyang sabi. “Nag-aalmusal ka ba?”Umiwas nang tingin si Sofia. Naamoy niya ang disinfectant sa damit ng asawa, gusot ang puting polo. Hindi niya maiwasang isipin kung paano kaya nila ginugol ang buong magdamag? Sa katahimikan ng isang private ward, dalawang tao, dalawang hininga, ano ang nangyari sa loob ng mahabang oras?Pinilit niyang alisin kung ano man ang pumapasok sa kaniyang isip.“Para kay Tito at Andrei. Dadalhin ko sa ospital,” malamig niyang sagot.Tumango si Marco, saka pumasok sa kuwarto.Sa master bedroom, maayos ang kama, parang walang natulog. Ag

Nakaupo si Sofia sa isang sulok ng sofa, nakatulala, hawak ang isang baso ng champagne na hindi man lang niya tinikman. Sa gitna ng mga kumikislap na alahas at magagarang damit, lalo lang siyang nakaramdam ng pag-iisa. “Sofia?” Napalingon siya. Isang pamilyar na mukha, Liam Robles, ang senior niya sa unibersidad, anak ng may-ari ng kilalang pharmaceutical company, ngayon ay researcher sa Z University. Noong estudyante pa siya, madalas siyang tulungan nito sa laboratory. Mabait, gentleman, at palaging handang tumulong. “Matagal na tayong hindi nagkita, anong ginagawa mo rito?” tanong ni Liam, sabay upo sa tabi niya. “Oh, Ikaw pala yan Liam, wala, inimbitahan lang ako ng asawa ko dito." mahinahon niyang sagot. “Kamusta kana? Balita ko isa kanang Villanueva ngayon ah, ibang-iba kana talaga. Ang layo na narating mo ah" may pantutuksong sabi ni Liam. Napangiti si Sofia, hindi niya alam ang kaniyang isasagot. Dahil hindi din siya sigurado. “Ahhmm... nasa University ka pa rin ba

Sa bahay...Pagkauwi, maingat na nagpalit ng sapatos si Sofia sa may pintuan at dumiretso sa guest room. Tinanggal niya ang kuwintas at bracelet na perlas, ibinalik sa kahon, at handa nang maligo nang marinig ang mabigat na yabag sa kaniyang likuran.Nakatayo si Marco sa may pintuan, malamig ang tingin na gumala sa loob ng silid. Nandoon ang mga skincare products sa dresser, ilang libro sa tabi ng kama, at ang mga karaniwang damit niya sa aparador. Lahat ng gamit ay nalipat na mula sa master bedroom.Nakapakunot ang noo ni Marco. “Sofia, bakit kailangan mong lumipat dito sa guest room?”Hindi siya tumingin, nagpatuloy lang siya sa pagsasabit ng kanyang damit.“Ahh minsan kasi madaling araw na kung tumawag ang ospital. Maaga rin akong bumabangon para magluto at ng pagkain na dadalhin ko para kayna Tito. Ayokong istorbohin ang pahinga mo.” mahinahon nitong sagotSa totoo lang, bihira na siyang umuuwi. Ilang gabi lang sa isang buwan. Kaya’t hindi naman talaga istorbo. Sinabi niya lang

Tanghali sa loob ng Villanueva Medical Hospital... Maraming tao ng tanghaling iyon. Oras ng dalaw kaya naman maraming pamilya ang nagdadala ng pagkain. Siksikan sa may entrance ng ospital, ganun din sa elevator. Kaya medyo natagalan si sofia bago makaakyat sa second floor. Sa hagdan na sana siya dadaan pero may bitbit siya kaya nag-antay na lang siya na makasakay. Dumating si Sofia, may dalang thermos at sopas. "Tito, Andrei, nandito na ako. Nag sigang po ako ng bangus kaninang umaga, humigop po kayo ng sabaw, nilagyan ko rin po iyan ng maraming gulay.” masiglang sabi niya. Inilapag niya ang sopas at lunchbox sa mesa, saka naglabas ng disposable bowls. "Drei, kamusta? Anong balita kay Tito?" “Okay naman na siya, kailangan lang daw ng pahinga. Siyanga pala Pia, may bisita tayo. Ipapakilala kita” sabi ni Andrei Napalingon si Sofia. May lalaking nakaupo sa may sulok. Napansin na niya iyon kanina bago siya pumasok. Sa unang tingin, akala niya’y kamag-anak ng ibang pasyente kaya