LOGIN“พ่อไปร้านเกมเดี๋ยวก็มาค่ะ เรารออยู่บ้านเนอะ”
“หาตากุ้ง”
“ตากุ้งไปประชุมที่อำเภอไม่อยู่บ้านค่ะ”
“หาอาดาว”
“อาดาวไปฝากท้องค่ะ”
“หาทวดบัว”
“ลูกขา ลูกจะหาทุกคนไม่ได้นะคะ เรากินข้าวเสร็จแล้วอาบน้ำมานอนเล่นกันดีไหม เล่นนอนหลับกัน ใครหลับก่อนชนะ”
“เล่นค่ะ เล่น ๆ”
“ถ้าเล่นงั้นกินข้าวให้หมดก่อนเนอะ”
“โอเค ถูกต้อง เยี่ยม”
ค่ะ มีคำว่าเล่นถึงได้ไม่งอแงร้องหาพ่อหรือญาติคนอื่น ไม่ชวนเล่นไม่มีทางจะยอมอยู่เฉย ๆ แม่ก็เลยชวนเล่นนอนหลับซะเลย
การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ สูญเสียพลังงานไปเยอะมาก ๆ ถึงลูกจะไปเรียน แต่พอกลับมาก็ยังมีพลังเหลือล้น เด็กน้อยนี่พลังเยอะจริง ๆ เห็นแล้วเพลีย
กินข้าวเสร็จพาลูกอาบน้ำเรียบร้อยกิ๊บก็เพิ่งนึกออกว่าลูกเพิ่งตื่นจะเล่นนอนหลับได้ยังไง ก็เลยต้องเปลี่ยนมาเล่นซ่อนแอบในห้อง ลูกรู้จักซ่อนแอบก็เพราะไปโรงเรียน ได้ทำกิจกรรมกับเพื่อน อีกทั้งอยู่บ้านกิ๊บก็ให้ลูกดูทีวีเป็นครั้งคราว ทำให้จดจำนั่นนู่นนี่ได้
เป็นการเล่นซ่อนแอบที่แอบแต่หน้า ไม่เอาตัวไปแอบด้วย แอบไปหัวเราะไป คนหาก็พลอยหัวเราะตาม
หลังจากที่หยุดเรียนไปสองอาทิตย์วันจันทร์หน้าก็จะไปเรียนพร้อมขนมเต็มเป๋า คุณครูที่ดูแลทักไลน์ส่วนตัวมาสอบถามอาการและยังลงท้ายด้วยว่าเพื่อนคิดถึงพร้อมรักมาก ๆ พอแม่เล่าให้ฟังว่าเพื่อนคิดถึง ยัยหนูพร้อมรักก็ฉีกยิ้มกว้าง
“แม่กิ๊บขา”
“ขา”
“หนูอยากกินแลต” นั่นไง พักท้องไปแค่ครึ่งชั่วโมงก็เริ่มอยากกินอีกแล้ว เรื่องหิวไว้ใจยัยพร้อม
“เดี๋ยวแม่ให้พ่อซื้อมานะ” แล้วมีเหรอแม่กิ๊บจะปฏิเสธลูกสาวที่น่ารัก
“โทรเลยค่า โทร ๆ หนูพูดเอง”
“ค่า” แม่ตั้งใจแค่พิมพ์บอก แต่ลูกสาวอยากคุยกับพ่อ แล้วไม่โทรก็ไม่ได้นะ ทำเป็น กดเองเป็น กดดูว่าอันไหนหน้าพ่อแล้วก็กดโทร เด็กสมัยนี้คือเก่งมาก
(ครับ) รอสายไม่นานเฮียฌอห์ณก็กดรับสาย
“พ่อชองขา” บางคำก็พูดยังไม่ชัดโดยเฉพาะชื่อพ่อ แต่บางครั้งบางคำก็ชัด และตอนนี้โทรศัพท์น่ะไปอยู่ในมือตั้งแต่เห็นว่าแม่กิ๊บกดโทรแล้ว อ้อ ต้องวีดีโอเห็นหน้าด้วยนะ ไม่งั้นไม่พอใจ หาว่าหน้าพ่อหาย
(ขาคนสวยของพ่อ) รอยยิ้มอ่อนโยนของเฮียฌอห์ณส่งมาที่หน้าจอ เวลาคุยกับลูกเขาอ่อนโยนเสมอ
“หนูอยากหาพ่อ หนูคิดถึงพ่อ” เดี๋ยวยัยพร้อม ที่คุยกันไม่ใช่แบบนี้นะ ทำเสียงสั่นจะร้องไห้ด้วย แบบนี้หมายความว่าไง ไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลย
(พ่อยังซ่อมคอมไม่เสร็จเลยค่ะ หนูรอที่บ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวพ่อซ่อมเสร็จแล้วจะรีบกลับไปหา)
“หนูอยากกินแลต”
(เดี๋ยวพ่อซื้อเข้าไปให้นะคะ)
“ไม่นานนะ” ทำหน้าอ้อนทำคนเห็นใจอ่อนยวบ
(ไม่นานค่ะ หนูหลับหนึ่งตื่นเจอหน้าพ่อเลย)
“หนูรอพ่อ”
(ค่ะคนสวย นอนหลับนะ แม่จะได้พักผ่อนด้วย แม่พักผ่อนน้อยเดี๋ยวไม่สบาย)
“ค่า” ลูกสาวยื่นโทรศัพท์มาให้ แม่กิ๊บจึงต้องคุยกับพ่อของลูก
“กลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านไหม จะได้หาอะไรทำไว้ให้” เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขา
(นี่กี่โมงแล้ว)
“สิบโมงนิด ๆ ค่ะ”
(เดี๋ยวเฮียซื้อข้าวตามสั่งเข้าไป อย่าเพิ่งกินข้าวนะ)
“อ่อ ได้ค่ะ”
(โอเค เดี๋ยวจะเลยไปซื้อเค้กให้ลูกด้วย)
“ค่ะ แค่นี้นะคะ”
(อื้ม ๆ)
“บ๊ะบายพ่อชอง” รู้ด้วยนะว่ากำลังจะวาง รีบยื่นหน้ากลม ๆ เข้ากล้องฉีกยิ้มมาเลย
วางสายจากพ่อไปแล้วยัยหนูพร้อมรักก็เริ่มนึกคำที่พ่อพูด เริ่มมองหานม ตามหาที่นอนกับหมอน “แม่กิ๊บขอหม่ำค่า”
“ค่า ๆ กินแล้วต้องนอนนะ ห้ามหลอกกินนม”
“กินนมนอน” ยัยพร้อมตัวแสบชอบหลอกกินนมตลอด ทำท่าทางเหมือนง่วง มือยกขึ้นปิดปากหาว ขอนมกิน พอนมหมดขวดลุกจากที่นอนหาวิ่งเล่นรอบห้อง แม่คนนี้โดนหลอกมานับครั้งไม่ถ้วนด้วยหวังจะให้ลูกนอนแล้วตัวแม่จะได้พักบ้าง สรุปคือได้ลุกมานั่งดูลูก
ต่อให้เราง่วงแค่ไหน แต่ถ้าลูกไม่นอนเราก็นอนไม่ได้ นี่แหละวิถีมนุษย์แม่
ทว่าวันนี้น่าจะเพลีย หรือไม่ก็ตั้งใจหลับเพื่อเค้กช็อกโกแลตถึงได้นอนหลับง่ายขนาดนี้ ดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้ลูกสาว โอบกอดลูกไว้จากนั้นก็เคลิ้มหลับตามลูก ไม่ได้หลับสบายแบบนี้เกือบครึ่งเดือนแล้ว
“แม่กิ๊บ แม่กิ๊บน้องกินเค้กกับหนูด้วย” เสียงสดใสของลูกสาวคนโตดังขึ้นขณะที่แม่กิ๊บกำลังวุ่นกับการทำข้าวให้ลูกคนเล็กได้ยินคำพูดของลูกสาวแม่กิ๊บก็รีบวิ่งออกจากห้องครัวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พร้อมรักลูก...”“ขา” ยัยหนูพร้อมรักหันมายิ้ม“ไม่ได้นะคะ น้องยังเล็กยังกินไม่ได้ค่ะลูก” เค้กช็อกโกแลตเต็มปากยัยหนูของขวัญลูกสาวคนเล็ก“หนูอยากแบ่งน้องนี่คะ” พร้อมรักทำหน้าเศร้า“แบ่งได้ค่ะ แต่ว่ารอน้องโตอีกหน่อยค่อยแบ่งนะคะ” รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่แม่กิ๊บพูดประโยคนี้กับยัยหนูพร้อมรัก“แต่น้องมองหนู น้องเหมือนหิว หนูก็ป้อน” ข้ออ้างของลูกสาวคนโตทำแม่กิ๊บโกรธไม่ลง และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยพร้อมพยายามจะป้อนของกินให้น้องวัยเจ็ดเดือน จ้องจะป้อนตั้งแต่น้องคลอด เผลอเป็นไม่ได้คอยแอบแบ่งขนม ของเล่นให้น้องตลอด มีอะไรก็จะให้น้องหมด“ถ้าน้องหิวแม่ป้อนข้าวน้องดีไหมคะ”“ดีค่า” ดีใจขึ้นมาเชียว ไม่รู้จะแอบเอาข้าวน้องมาป้อนเองเมื่อไหร่ แม่คิดว่าไม่นานเกินรอยัยพร้อมจัดให้แน่ ๆ“ทำไมปากของขวัญเลอะแบบนั้น” เฮียฌอห์ณที่ออกไปซื้อน้ำตาลทรายเพิ่งกลับมาเกิดความสงสัยเนื่องจากปากลูกสาวคนเล็กเลอะไปด้วยคราบช็อกโกแลต“น้องหิวค่ะ”
“โคตรดีใจเลย ไม่สิ กิ๊บรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”“ก่อนที่เฮียจะโดนพ่อกิ๊บกระทืบ”“กิ๊บรู้ตั้งแต่ตอนนั้นแต่ไม่บอกเฮีย” คิ้วเขาขมวดมุ่น“หาโอกาสบอกอยู่ ไม่รู้ว่าพูดไปแล้วเฮียจะดีใจหรือเสียใจเพราะเฮียยังติดต่อกับแฟนเก่า สุดท้ายเกิดเรื่องเลยไม่ได้บอก”“เฮียก็ต้องดีใจอยู่แล้ว เรามีลูกด้วยกันนะ”“...” เธอหันหน้าไปอีกทาง เธอจะรู้เหรอว่าตอนนั้นเขาจะดีใจหรือเสียใจ ต่อให้เขาแสดงออกว่ารัก ทว่าเธอที่เคยเจอเรื่องแบบนั้นมาจะกล้าเชื่อเขาจนหมดใจได้ยังไง“ถ้างั้นเสร็จจากตรงนี้เราไปซื้อของบำรุงกันนะ” คนท้องก็ต้องบำรุงเยอะ ๆ สิ“ไม่ไป”“กิ๊บ เฮียรู้ว่าเฮียทำตัวไม่ดี กิ๊บโกรธเฮียเมินเฮียเฮียไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว แต่การที่กิ๊บท้องแล้วไม่บำรุงร่างกายมันส่งผลทั้งกิ๊บทั้งลูกนะ เฮีย…”“รู้ ที่ไม่ไปเพราะฝากร้านให้พี่เจี๊ยบดูแป๊บเดียว จะไปนานได้ไง”“แต่ก็ต้องบำรุงร่างกาย”“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่บำรุงนะ นมคนท้องแช่ที่บ้านพ่อ”“ทำไมแช่ที่นั่น”“เฮียจะได้ไม่เห็นไง ไม่อยากให้เฮียรู้ว่ากิ๊บท้อง ถ้าหย่ากันทั้งที่ไม่รู้ก็ง่ายดี”“ต่อให้ไม่ท้องลูกคนนี้เฮียก็ไม่หย่า”“ไม่หย่าก็ทำตัวดี ๆ”“อื้ม จะเชื่อฟังทุกอย่างเลย”“งั้นก็เข้าไปให้ห
หนึ่งเดือนผ่านไปเฮียฌอห์ณนอนโรงพยาบาลประมาณสองอาทิตย์ก็ได้ออกมารักษาตัวที่บ้าน เป็นช่วงเวลาสองอาทิตย์ที่กิ๊บเหนื่อยกับการเดินทางไปมาระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลออกจากโรงพยาบาลก็กลับมาอยู่บ้าน ยัยหนูพร้อมรักดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่ที่ห้องนอนห้องเดิมอีกครั้ง ได้อยู่กับพ่อและแม่ด้วยแม้เหตุการณ์จะคลี่คลายและผ่านมาสักพักแล้วแต่ว่ากิ๊บก็ยังไม่เข้าใกล้เฮียฌอห์ณและก็ไม่ให้เฮียฌอห์ณเข้าใกล้เกินความจำเป็น อย่างเช่น เขาไม่สิทธิ์เดินเข้ามากอดมาหอมตามอำเภอใจอย่างเมื่อก่อน เขากับเธอแตะต้องตัวกันแค่ยามจำเป็น ออกจากโรงพยาบาลมาได้สองอาทิตย์แขนที่หักของเฮียฌอห์ณดีขึ้นมาก อาการโดยรวมนับว่าใกล้หายดีแม้จะเห็นคลิปหลักฐานทว่าผู้ใหญ่กุ้งไม่ขอโทษลูกเขย ทั้งยังบอกด้วยความมั่นใจอีกว่ามันคือการลงโทษที่เขาติดต่อแฟนเก่า ทำให้ลูกสาวแกชอกช้ำมาหลายปี แกยังขู่อีกว่าถ้ามีอีกเขาไม่มีทางได้เจอเมียกับลูก เฮียฌอห์ณที่กลัวพ่อตาก็พยักหน้าพร้อมกับขานรับ ครับ ครับ ครับ สำหรับเฮียฌอห์ณแล้วขอแค่ผู้ใหญ่กุ้งเปิดทางให้ ต่อให้ง้อขอคืนดีกับกิ๊บยากแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหา เขาทนได้ แค่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกับเธอ ได้เห็นหน้าเธอกับลูกมันเป็นสิ่ง
‘อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะมาร์ คิดถึงเด็กในท้องหน่อย’‘ทำไมต้องคิดถึง เด็กนี่ไม่ใช่ลูกของฌอห์ณสักหน่อย ฌอห์ณต้องกลับมาหามาร์ เด็กนี่มาร์จะเอาออก จากนั้นเราสองคนก็มามีลูกด้วยกัน มันมีลูกให้ฌอห์ณได้มาร์ก็มีให้ได้ มีอะไรบ้างที่มาร์สู้มันไม่ได้ อย่าลืมสิเราสองคนเคยมีลูกด้วยกันมาแล้วครั้งนึง ถ้าครั้งนั้นมาร์ไม่เอาออกเขาต้องโตเป็นโซ่คล้องใจเราสองคนแล้วแน่ ๆ เห็นไหมว่ามาร์เหนือกว่ามัน มันนั่นแหละที่สู้มาร์ไม่ได้’‘พอได้แล้วมาร์ สิ่งที่มาร์สู้กิ๊บไม่ได้คือความเป็นคน ตอนนั้นที่มาร์ท้องเราสองคนมีความพร้อมที่จะเลี้ยงลูกได้ เราไม่ใช่ไม่พร้อมเหมือนคนที่เขาต้องจำใจเอาออก สภาพการเงินของเราดีกว่าบางคนที่เขากัดฟันเก็บเด็กไว้ด้วยซ้ำ ต่อให้พ่อแม่มาร์ไม่ยอมรับฌอห์ณฌอห์ณก็สามารถเลี้ยงลูกไม่ให้อดอยากได้ จริงอยู่ว่าฐานะบ้านฌอห์ณสู้บ้านมาร์ไม่ได้ แต่ฌอห์ณมั่นใจว่าลูกฌอห์ณไม่มีวันอด แต่แล้วยังไง สิ่งที่มาร์ทำคือการไปเอาเด็กออกแล้วค่อยมาบอกฌอห์ณ ฌอห์ณไม่สามารถออกความเห็นอะไรได้เลย’‘มาร์รู้ มาร์รู้ว่าเรื่องตอนนั้นมาร์ผิดที่ไม่ปรึกษาฌอห์ณ ต่อไปมาร์จะไม่ทำแบบนั้นอีก ฌอห์ณกลับมาหามาร์เถอะนะ’‘ฌอห์ณกลับไปไม่ได้’‘ฌอห์ณไม
“กินข้าวค่ะ” กิ๊บลากรถเข็นอาหารมาที่หน้าเฮียฌอห์ณ อาหารเที่ยงพร้อมยามาส่งเรียบร้อย จะเหลือก็แต่ให้คนป่วยกิน เธอน่ะไม่อยากป้อนเขา แต่ติดตรงที่แขนเขาหัก เพื่อนเขาก็กลับตั้งแต่เธอกลับเข้ามาในห้องตอนสิบโมงเช้า หลังจากที่เฮียทูกลับไปภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ กิ๊บนั่งดูซีรีส์แก้เครียด การจดจ่อกับอะไรสักอย่างจะทำให้ไม่สนใจสิ่งรอบข้างได้ชั่วคราว“ทำให้กิ๊บลำบากเลย” เขาเอ่ยเมื่อเธอใช้ช้อนตักข้าวเตรียมป้อนเขา“ไม่อยากให้ลำบากก็รีบหายสิ ไม่อยากนอนโรงพยาบาลนาน ๆ หรอกนะ สงสารลูก”“ปล่อยเฮียไว้ที่นี่ก็ได้ กิ๊บกลับไปหาลูกเลย”“คิดว่ากิ๊บเป็นคนใจร้ายขนาดที่จะให้ปู่ย่ามาคอยดูแลเฮียหรือไง” ถ้าทิ้งเขาไว้ก็ต้องเดือดร้อนย่าบัวมาอยู่เป็นเพื่อน เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะทิ้งให้คนป่วยอยู่คนเดียว“ขอโทษที่พูดไม่คิด เฮียแค่ไม่อยากเป็นภาระกิ๊บ”“ถ้าไม่อยากเป็นภาระก็รีบกินข้าว กินยาจะได้หายเร็ว ๆ ลูกคิดถึงไม่รู้หรือไง”“ครับ” น้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก ใบหน้าเฉยชาของเธอทำให้เขาเจ็บปวดใจ เหมือนว่าทุกอย่างจะวนกลับไปที่จุดเริ่มต้นการใช้ชีวิตคู่ แต่เรื่องมันแย่กว่าเดิมหลายเท่า“แล้วเจ็บหรือเปล่า” เห็นใบหน้าหดหู่ของเ
“ก็คิดว่าถ้ามันไม่ได้ทำมาร์ท้อง ตั้งแต่รู้ว่ากิ๊บท้องมันก็ไม่เคยนอกใจกิ๊บสักครั้ง กิ๊บคิดว่าการที่มันโดนขนาดนี้พอจะเป็นบทลงโทษและเป็นบทเรียนได้ไหม เฮียคิดว่าครั้งนี้มันกับมาร์น่าจะตัดกันขาดแล้วจริง ๆ”“กิ๊บคิดว่าเขาสมควรโดนค่ะ ใครใช้ให้เขาเข้าไปหาดงตีน” พูดไปด้วยอคติ ใจจริงเธอรู้สึกแย่ที่เขาต้องเจ็บขนาดนี้ ทว่าให้พูดคำพูดดี ๆ ออกมาคนนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่ตอนนี้ตื่นแล้วคงได้ใจคิดว่าเธอใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ อีก“ก็มันหากิ๊บไม่เจอ มันเป็นห่วงก็เลยไปหาไง”“...เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดถ้าเขากับแฟนเก่าไม่ค้างคากันนานแบบนี้ เขาบอกว่าเขารักกิ๊บ เขาดีกับกิ๊บทุกอย่างก็จริง แต่เขาก็ยังมีเยื่อใยกับคนรักเก่าของเขา ถ้าให้พูดแบบคนเห็นแก่ตัวกิ๊บก็อยากบอกเลยว่าถ้าเลือกกิ๊บแล้วก็ควรมีแค่กิ๊บ มีแค่เรา ไม่ใช่มัวคิดถึงมัวสงสารคนเก่า กิ๊บคิดว่าถ้ายังเป็นแบบนั้นก็อย่ามาเป็นครอบครัวเดียวกัน หย่ากันให้มันจบแล้วจะไปรักกันหรือจะโสดจะทำตัวยังไงก็เชิญเลย”“…”“กิ๊บรู้ว่ากิ๊บมาไม่ถูก กิ๊บเหมือนไปพรากคู่รักออกจากกัน ซึ่งกิ๊บก็บอกมาตลอดว่าถ้ากิ๊บรู้ตั้งแต่แรกว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้วกิ๊บไม่มีทางยุ่งกับเขา ถ้าตัดเรื่องในอดี






![แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
