เมียของเล่น 03(2)

เช้าวันต่อมาหมอมาตรวจอาการของยัยหนูพร้อมรัก หมอบอกว่าตอนนี้พร้อมรักพ้นขีดอันตราย คำว่าพ้นขีดอันตรายของหมอทำให้คนเป็นแม่ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้จะต้องเจาะเลือดเช็กอาการอยู่เรื่อย ๆ ก็เถอะ

“เดี๋ยวเค้ามาอยู่เป็นเพื่อนแกนะ” ดาวเหนือพูดพลางนั่งปอกส้มใส่กล่องเตรียมแช่ไว้ในตู้เย็น เผื่อว่ายัยหนูพร้อมรักดีขึ้นจะได้กินง่าย ๆ พร้อมรักชอบกินส้มมาก ไม่สิ รายนี้ชอบกินหลายอย่างเลย

“ไม่เอา แกท้องอยู่จะมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง”

“อยู่ได้ เค้าเป็นห่วงแกกับหลาน อยากอยู่เป็นเพื่อนแก ดูสิหน้าแกโทรมหมดแล้ว เค้าอยากอยู่ข้าง ๆ”

“ไม่เป็นไร เค้าอยู่ได้ เค้าเข้มแข็งนะ”

“เข้มแข็งอะไร ข้าวก็ไม่ค่อยกิน อีกหน่อยคงได้นอนเตียงข้างลูก” เฮียฌอห์ณที่ช่วยเฮียไฟดูรายการอาหารงานแต่งหันมาพูด เขาอึดอัดที่แม่ของลูกไม่ยอมกินข้าว กินก็กินนิดเดียว พูดมากก็ไม่ได้

“นั่นปากเหรอคะ” ดาวเหนือหันไปว่าเฮียฌอห์ณหนึ่งทีแล้วจึงหันมาถามกิ๊บด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “จริงเหรอแก แกไม่กินข้าวจริงเหรอ”

“เค้ากิน แกอย่าไปเชื่อเฮียฌอห์ณ แกก็รู้ว่าเขาเชื่ออะไรไม่ได้”

“ถึงรู้ว่าเฮียฌอห์ณเชื่อถือไม่ได้ แต่ว่าสีหน้าแกก็ฟ้องนะ ถ้าแกกินอะไรไม่ได้แบบนี้ เค้าเป็นห่วงนะ เดี๋ยวแกไม่สบายอีกคนจะทำยังไง ใครจะดูแลแก” พูดเหน็บเฮียฌอห์ณไปหนึ่งทีที่ไม่สนใจกิ๊บเพื่อนของดาว

“เค้าสัญญาว่าจะกิน”

“จริงนะ”

“อืม สัญญา แกก็รู้ว่าเค้าไม่ใช่คนผิดสัญญา”

“อื้ม เค้ารู้อยู่แล้วว่าแกเป็นคนรักษาสัญญา ไม่ใช่คนพูดอะไรก็เชื่อถือไม่ได้ พูดเหมือนผายลม”

ดาวเหนือไม่ค่อยชอบหน้าเฮียฌอห์ณเพราะเฮียฌอห์ณเคยทำกิ๊บเสียใจ ตอนที่กิ๊บรู้ว่าตัวเองท้อง คนแรกที่กิ๊บบอกคือดาวเหนือ ดาวเหนือที่ฝึกงานอยู่เลิกงานก็รีบมาหาเพื่อน ทั้งสองคนไปบ้านเฮียฌอห์ณด้วยกัน หวังจะบอกเฮียว่ากิ๊บท้อง ทว่าไปถึงกิ๊บกลับเจอเฮียอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง อายุรุ่น ๆ เฮีย เฮียรีบแนะนำกิ๊บให้ผู้หญิงคนนั้นรู้จักว่า ‘เด็กแถวบ้าน’ เขาพูดประมาณว่าดาวเหนือมาหาเฮียไฟ เขาบอกว่าเฮียไฟกลับไปแล้ว พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็ทำเป็นไม่รู้จักกิ๊บ แล้วยังแนะนำผู้หญิงคนนั้นว่า ‘นี่มาร์แฟนของเฮีย’

ในตอนนั้นเป็นดาวเหนือที่ลากกิ๊บออกมาจากประตูบ้านเฮียฌอห์ณ ลากกิ๊บที่ไม่มีสติมาที่บ้านเฮียไฟ หวังให้เฮียไฟช่วย แต่แล้วเฮียไฟก็ช่วยอะไรไม่ได้

สิ่งที่เฮียฌอห์ณเคยทำกับกิ๊บมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก ถ้าพูดภาษาชาวบ้านก็เหี้ย แต่ก็นั่นแหละ มันผ่านไปแล้ว ถ้ากิ๊บยังจมอยู่กับเรื่องในอดีตก็จะก้าวไปข้างหน้าไม่ได้ ถ้ามีแค่กิ๊บมันก็ไม่เท่าไหร่ ทว่ามียัยหนูพร้อมรัก พร้อมรักเติบโตขึ้นทุกวัน พร้อมรักต้องการความรักความเอาใจใส่ ฉะนั้นกิ๊บจะจมอยู่กับความทุกข์ไม่ได้

ที่พูดมาทั้งหมดไม่ได้บอกว่าจะรักกันนะ เขาน่ะไม่ได้รักเธอ เราสองคนเป็นสามีภรรยาแค่ในนามเท่านั้น ตั้งแต่ที่จบความสัมพันธ์กระทั่งมาแต่งงานกันเราไม่เคยมีอะไรกันเลย มีคืนแต่งงานที่เหมือนจะเกิดขึ้น แต่กิ๊บไม่ให้ความร่วมมือทุกอย่างจึงจบลงแบบต่างคนต่างนอน

ยัยหนูพร้อมรักอยู่ที่โรงพยาบาลสองอาทิตยก็ได้กลับบ้าน กลับมาดื้อเหมือนเดิม ลูกสาววัยสองขวบครึ่งซนมาก กินเก่งมาก กินทุกอย่างที่ขวางหน้า อ่อ จะว่ากินทุกอย่างก็ไม่ได้ สิ่งที่พร้อมรักไม่กินคือปูกุ้งหมึก ลูกสาวบอกว่ามันน่ากลัว ก็เลยไม่กิน แต่เดาว่าถ้าโตมากกว่านี้น่าจะกิน ของอร่อยมีเหรอพร้อมรักจะพลาด

“แม่กิ๊บขาหนูหิว” แล้วตอนนี้ก็กำลังมายืนข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ตื่นเช้ามาก็หิวเลย ตื่นเป็นหิว ทว่าลูกกินได้เป็นอะไรที่ดีมากสำหรับคนเป็นแม่เลยนะ ถ้าลูกกินไม่ได้แม่ก็กินไม่ได้เหมือนกัน

สรุปแล้วการที่ลูกกินได้เป็นเรื่องดี

“หนูหิวเหรอคะ กินอะไรดีคะ”

“หมูมัน หนูอยากกินหมูมัน”

“หมูมันเหรอคะ”

“ช่าย ถูกต้อง เยี่ยม”

“งั้นไปค่ะ แม่ทำหมูมันให้กินนะคะ”

“โอเคค่า”

โอเคค่าแล้วก็ต้องมาทำข้าวคลุกหมูปิ้งนมสดให้ลูกสาวสิ ต้องเป็นหมูปิ้งนมสดนะ เพราะว่ามีมันหมูผสมกับเนื้อ ถ้าซื้อหมูปิ้งร้านที่หมักเองแล้วปิ้งขายลูกสาวจะชอบมาก ชอบรูดมันหมูกินแล้วไม่กินเนื้อจ้า ลูกสาวบอกว่า ‘หมูมันอร่อย’

จ้าอร่อยจ้า สองขวบครึ่งน้ำหนัก 30 กิโลกรัมแล้ว ไปเดินตามตลาดคนก็ชอบจับแก้มจับแขน ยัยหนูพร้อมรักที่ฟันหน้าหายหมดเพราะชอบกินขนมหวานก็ฉีกยิ้มหวานโชว์เหงือกไปสิ บางทีอารมณ์ดีก็โบกมือบ๊ายบายทั่วตลาด รู้จักเขาไปหมดเลย ไปเรียนศูนย์พัฒนาเด็กเล็กก็เป็นขวัญใจเพื่อน ๆ เพราะพกขนมไปกินตลอด ไม่ขี้หวงด้วยนะ แบ่งเพื่อนกินทุกคน วันไหนไม่ไปเรียนครูบอกเพื่อนถามถึงเพียบ

“แม่กิ๊บขา พร้อมหาพ่อ” หลังจากเริ่มกินข้าวไปได้ครึ่งถ้วย ท้องเริ่มนิ่งก็เริ่มนึกถึงพ่อที่หายไป เฮียฌอห์ณเขาไปร้านเกม เด็กในร้านโทรมาบอกว่าคอมพัง เขาก็เลยต้องไปซ่อม