Share

Renací y dejé al Alfa murió por mí
Renací y dejé al Alfa murió por mí
Author: Bubbles

Capítulo 1

Author: Bubbles
En el momento en que las palabras de la Diosa de la Luna se desvanecieron, una luz blanca estalló ante mis ojos, los cuales cerré por inercia.

Entonces llegó la voz de Oscar, afilada.

—Aria, no creas que atraparme para convertirme en tu compañero hará que te ame. Aprende cuál es tu lugar.

Abrí los ojos de golpe. Él se encontraba frente a mí. Ya no era un cadáver, ya no estaba rígido ni frío, sino que estaba vivo.

—Oscar…

Las lágrimas salieron antes de que pudiera detenerlas, y, sin pensarlo dos veces, me lancé hacia él.

Oscar se quedó inmóvil por un momento, antes de empujarme hacia atrás, con el rostro encendido de ira.

—No me toques. ¿Es que no tienes vergüenza?

En mi vida anterior, después de la muerte de Catherine, Oscar se había apagado. Año tras año… Ya ni siquiera recordaba la última vez que lo había visto enojado de esa manera.

Que me odiara, no importaba. Lo único que importaba era que volvía a tener veinte años, estaba lleno de vida… Seguía siendo Oscar.

Ese pensamiento me hizo doler la garganta. Pero al emoción de volver a verlo se fue apagando. No había olvidado para qué había regresado.

Obligué a mi voz a mantenerse firme.

—Oscar, no me quieres como tu compañera porque ya hay alguien más. Estás enamorado de Catherine.

Su rostro se tensó apenas por un instante, y luego se endureció.

—¿Y qué? El rito de marca es mañana. Ya es un poco tarde para arrepentirse.

Sonreí. El dolor en mi pecho era casi insoportable.

—Puedes hacerlo.

Él soltó una risa burlona.

—No tengo tiempo para cualquier juego que estés tramando. Mañana lo haremos simple. Encárgate tú del resto. Llena la solicitud y tráela. Te espero.

Dicho esto, se dio la vuelta y salió.

Lo vi marcharse, y la sonrisa se borró de mi rostro.

Oscar y yo habíamos crecido juntos. Él era el heredero del Alfa, mientras que yo era la hija del Beta.

Los ancianos de la manada habían puesto todas sus esperanzas en nosotros.

Entrenamos hombro con hombro bajo una disciplina brutal, apoyándonos el uno en el otro durante años de dificultades, porque eso era lo que esperaban de nosotros.

Lo amé antes de siquiera saber qué era el amor.

Él había arriesgado su vida para salvarme, lo que me llevó a asumir que también me amaba. Por eso, cuando supe que yo era su compañera destinada, me sentí la mujer más feliz del mundo.

Pero Oscar no estaba feliz en absoluto. Fue entonces cuando por fin lo entendí: él no me amaba. Y, aun así, me negué a soltarlo.

Luego llegó la noche de la ceremonia. Catherine salió corriendo, perdió el control en algún punto del bosque y fue asesinada por lobos errantes.

Ver a Oscar después de su muerte, verlo volverse insensible y frío día tras día, me hizo entenderlo finalmente. Siempre había habido alguien más.

Para entonces ya era demasiado tarde. Pero ahora estaba aquí otra vez. Y esta vez no permitiría que ocurriera. Esta vez, solo quería que él tuviera una felicidad real. Que viviera. Que envejeciera. Aunque eso significara que yo pasaría sola el resto de mi vida.

Bajé la cabeza y, sin dudarlo, escribí el nombre de Catherine en la solicitud del rito de marca.

Una vez que la ceremonia se llevara a cabo al día siguiente, la primera tarea estaría cumplida.

Con esto en mente, le entregué el formulario. Sin embargo, cuando él empezó a abrirlo, lo detuve, mirándolo con dulzura.

—Léelo mañana. Hay una sorpresa adentro.

—Estás actuando raro —repuso, apenas frunciendo el ceño—. ¿Convertirte en mi compañera te tiene tan fuera de ti?

No lo negué, sino que asentí.

—Estoy feliz.

Feliz de volver a verte.

Él no estaba acostumbrado a que yo fuera tan directa, por lo que me miró fijamente, antes de resoplar.

Antes me sentía inferior porque lo amaba demasiado. Pero cuanto más insegura me sentía por dentro, más me escondía detrás de una apariencia fría y arrogante, sin pronunciar jamás palabras tan suaves ni tan tiernas.

Al mirar atrás, no podía culparlo. Yo había llegado a él con demasiada dureza, con demasiado orgullo. Por supuesto que se había sentido atraído por una chica como Catherine: suave, gentil, fácil de amar.

Mientras pensaba en esto, una pareja pasó junto a nosotros, riendo.

—Dicen que esta noche habrá una superluna que solo aparece una vez cada siglo. La Diosa de la Luna bendecirá el Valle Luz de Luna. Si rezamos juntos, envejeceremos lado a lado. Vamos, amor.

Me detuve en seco.
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 10

    (POV de Aria)Los hombres se quedaron paralizados y yo logré soltarme.Oscar y yo nos lanzamos contra ellos juntos.Eran más que nosotros, pero los dos éramos fuertes, y siempre habíamos peleado bien en equipo. Muy pronto, ellos estaban en el suelo, gimiendo.Oscar encontró una cuerda y los ató. Se puso de pie, se limpió la frente, y lo primero que salió de su boca no fue «¿qué pasó?».—Dijiste que sí. Hace un momento. Te escuché.Cuando no respondí, frunció el ceño.—¿Vas a retractarte?Abrí la boca para responder, pero él me empujó a un lado.—¡Cuidado!¡BANG!Un disparo.Mi mente se quedó en blanco. Perdí el control. Tomé un cuchillo y se lo clavé al hombre armado, una y otra vez.En cuestión de segundos, dejó de moverse.Llamé a la ambulancia con las manos temblando. Me arrodillé junto a Oscar y presioné la herida con fuerza, inútilmente.La sangre no se detenía. Yo presionaba, pero seguía saliendo.Bala de plata.Igual que la última vez.¿Era esto lo que le esperaba cada vez que e

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 9

    Durante los siguientes días, Oscar no apareció.Pero lo sentía en todas partes.Un ramo de flores frescas sobre mi escritorio cada mañana. Ojos siguiéndome en el camino de regreso a casa después del trabajo. Una cena caliente esperándome en la mesa cuando llegaba.¿Acaso no tenía una manada que dirigir?Me froté la sien, resignada.Los tres días llegaron más rápido de lo que esperaba.Volví a casa con una inquietud revoloteándome en el pecho, el corazón acelerado. Incluso durante la cena estuve distraída.Aún no podía decidirme.No era solo que dudara de lo nuestro. Era que no había olvidado mi misión.Primera tarea: «No convertirte en la compañera de Oscar.»Si le decía que sí, entonces, por el resto de nuestras vidas, jamás podríamos sellar el vínculo por completo. Sin rito de marca. Sin vínculo de apareamiento. Solo dos corazones aferrándose el uno al otro.¿Cuánto podía durar eso?¿Y era justo para él?Un golpe en la puerta me sacó de mis pensamientos.Oscar.Mi pulso se disparó. R

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 8

    (POV de Aria)Había esperado años para escucharlo decir eso. Pero había llegado demasiado tarde.—Llegaste demasiado tarde, Oscar. Vuelve a casa —dije, manteniendo la voz serena.Él me tomó de la mano. La mirada en sus ojos era algo muy parecido a la desesperación.—¿Por qué? ¿Te enamoraste de alguien más?—No, solo…—Si no hay alguien más —me interrumpió, alzando la voz—, entonces ¿por qué te vas de pronto? Me amabas, ¿no? ¿O todo fue una actuación desde el principio? ¿Fue por la profecía? Solo fingías por la profecía.No esperaba eso. No supe qué decir.Su expresión se quebró.—Entonces mentías. Todo este tiempo.Guardé silencio durante un largo momento.—No mentía, Oscar. De verdad te amé. Crecimos juntos. Pasamos por demasiadas cosas. Era imposible que eso no se convirtiera en algo. El día que supe que era tu compañera destinada fue el día más feliz de mi vida. Pero seguiste alejándome. Tú y Catherine terminaron juntos. Catherine era la que tú querías.—No. Nunca la quise a ella.

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 7

    (POV de Oscar)—Oscar, tú… —mi padre temblaba de rabia—. ¿Qué se supone que significa esto? ¿Vas a echarte atrás?Mi voz sonó plana.—¿Echarme atrás? Nunca dije que me casaría con Catherine. Tú decidiste eso por mí.Él levantó un dedo tembloroso hacia mí.—¡Detén esta tontería! Has estado enamorado de ella durante años. Todo está listo. ¿Vas a tirar la profecía a la basura y condenar a toda esta manada?—Si un vínculo de compañeros destinados puede cambiarse tan fácilmente, entonces ¿cuánta fe deberíamos poner en esa profecía? —Lo dije con cuidado, palabra por palabra—. Nada en este mundo está destinado. Y si algo intenta estarlo, lo aplastaré bajo mi bota.Me di la vuelta para irme.Fuera de la puerta había un muro de guardaespaldas.Mi padre les ladró una orden:—Lleven a Oscar a cambiarse. Va a asistir al rito de marca.Pasé la mirada sobre ellos. No dije una sola palabra.Ellos se hicieron a un lado.El rostro de mi padre se puso rojo de humillación y les gritó:—Soy el Alfa de la

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 6

    (POV de Oscar)¿Catherine? ¿Mi compañera destinada?—¿Estás bromeando?Antes de que pudiera procesarlo, Catherine se abrió paso entre todos los que estaban en la puerta y se lanzó hacia mí.En cuanto la vi, lo sentí: ese vínculo. Familiar y equivocado al mismo tiempo.Mi lobo había vuelto. Pero algo andaba mal con él. Muy mal.¿De qué otra forma podía insistir en que la mujer frente a mí era mi compañera destinada?Los ojos de Catherine brillaban por las lágrimas.—Oscar. Oscar, todo este tiempo… éramos nosotros. Somos los compañeros destinados del otro. Podemos estar juntos.—No…La palabra salió de mi boca antes de que pudiera detenerla.Entonces la voz de mi padre cayó sobre mí desde atrás, dura.—¿No qué? Oscar, ¿crees que esto es un juego? Ve a cambiarte. El rito de marca con Catherine está por comenzar.Me volví hacia él, atónito.—¿Qué es esto? Aria es mi compañera destinada.Él soltó un largo suspiro.—Aria sabía que amabas a Catherine. La profecía no puede ignorarse. Así que l

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 5

    (POV de Oscar)La bolsa de comida cayó al suelo y la sopa salpicó los azulejos.Entonces escuché mi propia voz, gritando antes de que pudiera pensar:—¿Qué dijiste?Me obligué a quedarme quieto. Di dos pasos hacia la puerta, pero las piernas me fallaron. Mi asistente me atrapó antes de que cayera al suelo.—¿Dónde está? Llévame con ella. Ahora.Corrí hasta la habitación y empujé la puerta de golpe.—Señor, espere… todavía no puede entrar.Las enfermeras intentaron detenerme. Las aparté y entré a la fuerza. Tropecé hasta la cama. Mi mano temblaba cuando levanté la sábana de su rostro.Me quedé helado.—Esta… no es Aria.Una enfermera se acercó y volvió a cubrir el cuerpo con la sábana, con los brazos cruzados.—¿Aria? Ella está abajo. Se desmayó por donar demasiada sangre. Está descansando en otra habitación. Esta paciente solo comparte el mismo nombre. Se equivocó de cuarto. No vuelva a hacer algo así. Tenga un poco de respeto por los muertos. —Hizo una pausa y luego añadió—: Y la próx

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 4

    Me quedé allí, paralizada. ¿Qué les habrían dicho el Alfa y la Luna a Catherine para que tomara veneno?No sabía mucho sobre Catherine. Podía ser que Oscar la amara, pero yo rara vez la veía en persona.Aun así, la forma en que había salido corriendo de nuestro rito de marca en mi vida anterior, dir

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 3

    Los ojos de papá se endurecieron.—Aria, esto no es algo para tomarlo a broma. ¿Acaso olvidaste la profecía?La Luna me miró con preocupación.—¿Oscar te dijo algo hiriente? Él no siempre lo demuestra, pero se preocupa por ti. Es mi hijo. Lo conozco.El Alfa asintió.—La ceremonia ya está arreglada.

  • Renací y dejé al Alfa murió por mí   Capítulo 2

    En mi vida anterior, ese mismo día, yo había estado llena de esperanza. Le había insinuado que viniera conmigo al Valle Luz de Luna a rezar.Lo único que recibí fue su mueca fría.—Somos compañeros solo de nombre. Aquí no hay sinceridad. La Diosa de la Luna moriría de frustración si apareciéramos re

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status