- 4 - มันสายไปแล้ว

"ตอง พี่ขอโทษ" เขาเอ่ยคำนี้ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"พี่รู้ว่าพี่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ พี่ทำลายความไว้ใจของตอง พี่ปล่อยให้ตองต้องเจ็บปวด แต่พี่อยากให้ตองรู้ไว้นะ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ไม่เคยลืมตองเลย ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงตอง"

"มันสายไปแล้วค่ะ"

ใบตองส่ายหัวช้าๆน้ำตาหยดใสไหลร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง

"ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว พี่ไม่ใช่พี่ฟินน์คนเดิมที่ตองเคยรู้จัก และตองก็ไม่ใช่ใบตองคนโง่ที่จะยอมให้พี่มาทำร้ายความรู้สึกซ้ำสองอีกแล้ว เรื่องของเรา ปล่อยให้มันจบลงตรงนี้เถอะนะคะ ถือซะว่าเราเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหาลัยกันก็พอ"

หญิงสาวพูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีเข้าหอพักอีกครั้ง เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้

ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ และไม่อยากให้ใจตัวเองต้องหวั่นไหวไปกับน้ำเสียงเว้าวอนของเขา

"ไม่!"

แต่คราวนี้ฟินนิกซ์ไม่ได้ดึงเธอไว้ เขาเพียงแค่ก้าวมายืนขวางหน้าประตูหอพัก เอาแผ่นหลังกว้างพิงบานกระจกไว้เพื่อไม่ให้เธอเข้าไปได้

"พี่ฟินนิกซ์! หลีกไปนะคะ!" ใบตองเงยหน้าขึ้นตวาด

"พี่ไม่หลีก และพี่ก็ไม่ยอมรับสถานะบ้าบอนั่นด้วย รุ่นพี่รุ่นน้องอะไร พี่ไม่เป็น!"

ฟินนิกซ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขากลับมาดุดันและดื้อรั้นเหมือนเดิม

"พี่บอกแล้วไง ว่าสถานะของเราคือแฟน ตองจะยอมรับหรือไม่ยอมรับ มันก็เปลี่ยนความจริงข้อนี้ไม่ได้"

"พี่จะมาบังคับจิตใจกันแบบนี้ไม่ได้นะ ตองไม่ได้รักพี่แล้ว!"

เธอเถียงเสียงแข็ง แม้ลึกๆในใจจะแอบสั่นไหวกับคำว่าแฟนที่เขาเน้นย้ำนักหนาก็ตาม

"ไม่ได้รักแล้วงั้นเหรอ?"

ฟินนิกซ์แค่นยิ้มมุมปาก เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนใบตองต้องเอนตัวหนี

"ถ้าไม่ได้รักแล้ว ทำไมเมื่อกี้ตอนที่พี่บอกว่าขอโทษ ตองถึงร้องไห้หนักกว่าเดิมล่ะ หืม?"

"ตอง ตองแค่โกรธต่างหาก!"

หญิงสาวเถียงข้างๆคูๆพยายามเบือนหน้าหนีสายตาจับผิดของเขา

"โกรธก็คือโกรธ เกลียดก็คือเกลียด แต่ความรักมันก็ยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหมล่ะใบตอง"

เขายกมือขึ้นทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของเธอเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา

คราวนี้ใบตองไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอเพียงแค่ยืนนิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด

สัมผัสที่ห่างหายไปนาน ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วของเขา มันยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"ในเมื่ออดีตพี่เคยทำพลาด เพราะพี่มันขี้ขลาดและไม่เอาไหน"

ฟินนิกซ์สบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังกว่าทุกครั้ง

"แต่ตอนนี้ พี่ไม่ใช่เด็กผู้ชายขี้แพ้คนนั้นอีกแล้ว พี่มีพร้อมทุกอย่าง มีความกล้าพอที่จะยืนเคียงข้างตองโดยไม่อายใคร"

เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"ให้โอกาสพี่ง้อตองนะ ให้พี่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ว่าพี่คู่ควรกับตอง"

"พี่ฟินน์"

ใบตองเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว กำแพงความโกรธที่เพียรสร้างมาตลอดหลายปี คล้ายจะสั่นคลอนเพียงเพราะคำพูดและสายตาจริงจังของเขา

แต่ภาพความเจ็บปวดในอดีตก็ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ เธอจะกล้าเสี่ยงเอาหัวใจกลับไปให้เขาย่ำยีอีกครั้งได้อย่างไร ในเมื่อรอยแผลเดิมมันยังไม่ทันเลือนหายไปเลยด้วยซ้ำ

"ไม่ค่ะ" ใบตองแข็งใจตอบ รวบรวมสติทั้งหมดแล้วผลักอกเขาออกเต็มแรง

"ตองไม่มีโอกาสอะไรจะให้พี่ทั้งนั้น กลับไปเถอะค่ะ แล้วก็เลิกตามตองสักที ไม่อย่างนั้นตองจะฟ้องอาจารย์จริงๆด้วย"

พูดจบเธอก็อาศัยจังหวะที่เขาเซถอยหลัง รีบแทรกตัวผลักประตูหอพักเข้าไปทันที

หญิงสาวสับเท้าวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองด้านหลังอีกเลย ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหอพักเพียงลำพัง

ฟินนิกซ์มองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งหายลับไปจนสุดสายตา เขาไม่ได้วิ่งตามเข้าไป เพราะรู้ดีว่าถ้าขืนดึงดันมากกว่านี้ เธออาจจะเตลิดหนีไปไกลกว่าเดิม

ชายหนุ่มเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิด ริมฝีปากหยักพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

"ใจแข็งขึ้นเยอะเลยนะใบตอง" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆรอยยิ้มบางๆจุดขึ้นที่มุมปาก

ถึงแม้เธอจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่อาการสั่นไหวในดวงตาคู่นั้น มันบอกเขาหมดแล้วว่าเธอยังแคร์เขาอยู่ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฟินนิกซ์คนนี้เดินหน้าง้อต่อไป

"ต่อให้ต้องง้อเป็นปีๆ หรือต้องหน้าด้านไปนั่งเฝ้าหน้าคณะทุกวัน พี่ก็จะทำ... เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีเถอะ คุณนักร้องนำ"

เขาล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเข้าไปในแชทกลุ่มของวงดนตรีที่เพิ่งถูกดึงเข้าไปเมื่อช่วงเย็น

นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดส่งแล้วเดินกลับไปที่รถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง

(Finnix : พรุ่งนี้วงมีซ้อมกี่โมง กางตารางเวลามาให้ดูหน่อยสิ)

เพียงแค่ไม่กี่วินาที ข้อความตอบกลับจากไอ้หัวหน้าวงอย่างปืนก็เด้งขึ้นมาแทบจะทันที

(ปืน : ไอ้ฟินน์! มึงเล่นไลน์กลุ่มเป็นด้วยเหรอวะ! แล้วมึงจะอยากรู้ตารางซ้อมไปทำไม ปกติมึงไม่เคยสนใจวงกูเลยนะ!)

ฟินนิกซ์อ่านข้อความของเพื่อนสนิทแล้วยิ้มมุมปาก เขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ แต่ได้ใจความชัดเจนที่สุด

(Finnix : กูว่าง จะไปนั่งเฝ้าเมียซ้อมดนตรี)