- 5 - เสียสมาธิ

"ไอ้ฟินน์ กูถามจริงๆนะ มึงว่างมากถึงขนาดต้องมานั่งปั้นหน้ายักษ์เฝ้าวงกูซ้อมเลยเหรอวะ"

เสียงของปืนหัวหน้าวงและมือกลองประจำวงดนตรีUltraดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องซ้อม

สายตาของเขามองตรงไปยังเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวมุมห้องด้วยความรู้สึกอึดอัดใจสุดขีด

ไม่ใช่แค่ปืนคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น แต่สมาชิกในวงทุกคนต่างก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เพราะตั้งแต่ที่พวกเขานัดหมายมารวมตัวกันเพื่อซ้อมดนตรีในตอนเย็น ฟินนิกซ์ก็โผล่หน้าเข้ามานั่งจังก้าอยู่ในห้องนี้ด้วยท่าทีสบายๆ

แต่แผ่รังสีอำมหิตจนแอร์ในห้องซ้อมที่ว่าเย็นจัด ยังสู้ความเย็นชาจากสายตาของเขาไม่ได้

ฟินนิกซ์ไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนสนิท เขายังคงนั่งนิ่ง แผ่นหลังกว้างพิงพนักโซฟา สองแขนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

ทว่าดวงตาคมกลับจดจ้องไปยังร่างเล็กของนักร้องนำคนใหม่ที่ยืนอยู่หน้าไมโครโฟนกลางห้องอย่างไม่วางตา

"นั่นดิพี่ฟินน์"

บาสมือกีตาร์บ่นอุบอิบ พลางปรับสายสะพายกีตาร์ของตัวเองอย่างประหม่า

"พี่มานั่งจ้องพวกผมตาไม่กะพริบแบบนี้ ผมจับคอร์ดเพี้ยนไปหมดแล้วเนี่ย สรุปพี่มาทำอะไรที่นี่กันแน่ครับ หรือพี่จะมาออดิชั่นเป็นผู้จัดการวง?"

"กูแค่มานั่งฟังพวกมึงเล่นดนตรี"

ฟินนิกซ์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมยังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังก้มหน้างุดมองชีทเนื้อเพลงในมือราวกับว่ามันน่าสนใจหนักหนา

"หรือห้องนี้ห้ามคนนอกเข้า?"

"มันก็ไม่ได้ห้ามหรอกเว้ย แต่มึงเล่นจ้องน้องใบตองแบบไม่คลาดสายตาขนาดนั้น น้องเขาจะเกร็งจนร้องไม่ออกเอานะมึงดูดิ"

ปืนชี้เป้าไปที่หญิงสาวเพียงคนเดียวในวงที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ

ใบตองสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกพาดพิง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามเรียกความกล้าหาญของตัวเองกลับมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนหน้ามึนที่นั่งอยู่มุมห้อง

"พี่ฟินนิกซ์คะ ถ้าพี่ไม่มีธุระอะไร ตองว่าพี่กลับไปก่อนดีไหมคะ พี่มานั่งจ้องแบบนี้ มันรบกวนสมาธิคนอื่นเขา"

หญิงสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายจะเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาก็ตาม

ฟินนิกซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักกระตุกยิ้มบางๆที่แทบจะมองไม่เห็น

"พี่ก็นั่งของพี่อยู่เงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนใคร หรือว่าที่บอกว่ารบกวนสมาธิ หมายถึงรบกวนสมาธิเราแค่คนเดียวกันแน่?"

คำพูดที่มาพร้อมกับสายตากรุ้มกริ่มและสรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำเอาใบตองชะงักกึก สองแก้มใสซับสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ตะ ตองไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย! ตองหมายถึงสมาธิของพี่ๆในวงต่างหากล่ะคะ"

เธอรีบเถียงเสียงตะกุกตะกัก หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมวง

"ใช่ไหมคะพี่น้ำ พี่บาส พี่คิม พี่ๆก็รู้สึกอึดอัดที่เขานั่งจ้องแบบนี้ใช่ไหมคะ?"

น้ำ มือคีย์บอร์ดพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับรุ่นน้องทันที

"จริงของน้องตองมันนะฟินน์ แกมานั่งแผ่รังสีอำมหิตแบบนี้ ใครจะมีกะจิตกะใจซ้อมวะ ฉันนึกว่ากำลังโดนพี่ว๊ากวิศวะมาคุมสอบ"

"กูไม่ได้ทำหน้าอำมหิต" ฟินนิกซ์เถียงหน้าตาย

"กูก็ทำหน้าปกติของกู พวกมึงจะซ้อมก็ซ้อมไปสิ กูไม่ได้ห้าม ทำเหมือนกูเป็นอากาศธาตุไปเลยก็ได้"

"อากาศธาตุบ้าบออะไร ตัวใหญ่คับห้องแถมรังสีความกดดันพุ่งปรี๊ดขนาดนี้" คิมมือเบสสุดหล่ออดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมา

"พี่ฟินน์ พี่พูดความจริงมาดีกว่า ว่าพี่มานั่งเฝ้าใครกันแน่ ร้อยวันพันปีพี่เคยเหยียบมาคณะดุริยางค์ที่ไหนล่ะ"

"กูบอกว่ามาฟังดนตรี ก็มาฟังดนตรีสิวะ ถามมากจังพวกมึงนี่ จะซ้อมไหม ถ้าไม่ซ้อมกูจะได้"

ฟินนิกซ์เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมวาววับขึ้นเมื่อจ้องมองไปยังร่างเล็ก