Revenge Love #1

Revenge Love #1

“คนนี้หรอ” สายตาเย็นชามองไปยังหญิงสาวที่เดินลงมาจากรถและตรงเข้าไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร่างบางทักทายพนักงานในร้านด้วยท่าทีคุ้นเคยก่อนจะนำกระเป๋าไปวางแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่เหมือนกับรู้หน้าที่

“คนนี้แหละครับ ไม่ผิดตัวแน่ครับนาย” ชายชุดดำรายงานชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถหรูมองหญิงสวคนดังกล่าวไม่วางตา “คู่หมั้นของไอ้ธรณ์ที่กำลังจะแต่งงานในเดือนหน้าครับ แต่แม่ไอ้ธรณ์เหมือนจะไม่ค่อยปลื้มครอบครัวว่าที่ลูกสะใภ้เท่าไหร่ เพราะพ่อฝ่ายหญิงมีหนี้เยอะ ไม่อู้ฟู้เหมือนเมื่อก่อนครับ”

ลมเหนือยิ้มมุมปาก “แต่งงานเดือนหน้างั้นหรอ...กูกำลังอยากทำตัวเป็นคนใจบุญอยู่พอดี” สายตาคมจ้องไปที่หญิงสาวไม่วางตา “ไปสืบมาว่าพ่อของผู้หญิงคนนี้ติดหนี้ใคร ติดหนี้ทำไหร่”

“รับทราบครับนาย” ชายชุดดำพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปที่รถ

“เดี๋ยว”

“ครับ”

“ผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร”

“ไออุ่นครับ”

“ไออุ่น” ลมเหนือทวนชื่อของหญิงสาวที่ตนเองกำลังจ้องไม่วางตา “ยินดีที่ได้รู้จัก เราจะได้พบกันอีกเร็วๆนี้แน่...ไออุ่น”

.

.

“อุ่น” มะนาวนาวเดินเข้ามาในครัวก่อนจะมองเพื่อนรักด้วยแววตาตำหนิ “นี่...”

“รู้แล้ว กำลังจะถอดผ้ากันเปื้อนออกเลย แวะมาช่วยในครัวแปบเดียวเอง”

“บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้อง ถ้าเธอต้องมาทำเอง ฉันจะจ้างเชฟไว้ทำไม ห๊ะ มานี่เลย” มะนาวเดินไปลากเพื่อนรักออกมาจากครัว “ทำตัวให้สมกับเป็นเข้าของร้านหน่อยสิ นู่น ไปนั่งจิบไวน์สวยๆไป”

“ไม่เอา”

“งั้นก็ไปดูบัญชี”

“ไปดูแล้ว เดือนนี้กำไรเพิ่มขึ้น 15 เปอร์เซ็นต์ ฉันว่า...”

“เอาเงินไปซื้อความสุขบ้างอุ่น” มะนาวเอ่ยแทรกขึ้น “ความสุขของตัวเองอะ แบบ เอาไปกินของอร่อย ไปซื้อเสื้อผ้า ไปทำอะไรก็ได้ที่ตัวเองมีความสุข”

“ความสุขของฉันก็คือพ่อ” ไออุ่นยิ้มอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่ฉันไหว”

“ไม่ไหว” มะนาวเอ่ยค้าน “เธอแทบจะไม่ได้ใช้เงินเลย ได้เงิยมาแต่ละเดือนเธอก็เอากำไรไปให้พ่อเพื่อหมุนในโรงงานทั้งหมด หรือเธอควรจะคุยกับพ่อตรงๆ”

“พ่อก็เหมือนฉัน”

“...”

“โรงงานนี้แม่สร้างมา เพราะเลยพยายามรักษามันไว้”

“อุ่น...”

“เอาน่า ฉันไหว นี่ฉันว่า...”

“พี่อุ่นคะ! พี่อุ่น!” เสียงของพนักงานตะโกนเรียกหาเธอ

“นี่ จะตะโกนทำไม อุ่นอยู่นี่ ลูกค้าตกใจวิ่งหนีหมด” มะนาวหันไปดุพนักงาน

“ขอโทษค่ะ พอดีหนูตกใจ”

“ตกใจอะไร เกิดอะไรขึ้นหรอ” ไออุ่นถามด้วยความสงสัย “ในร้านก็ดูปกติหนิ ไม่เห็นมีอะไรเลย”

“ร้านเราไม่มีอะไรค่ะ แต่เมื่อกี้มีคนโทรเข้ามาที่ร้าน บอกว่าพ่อพี่อุ่นประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลคะ”

ไอออ่นยืนอึ้ง “อะ อะไรนะ”

“เค้าบอกว่าโทรหาพี่อุ่นแล้วแต่พี่อุ่นไม่รับเลยโทรเข้าเบอร์ร้านค่ะ”

“โรงพยาบาลอะไร” ไออุ่นถามเสียสั่น

“PS Hospital ค่ะ”

ไออุ่นถอดผ้ากันเปื้อนแล้วรีบตรงไปที่โรงพยาบาลดังกล่าวทันที

.

.

ไออุ่นเปิดเข้าไปในห้องพักคนไข้ช้าๆ ร่างบางเดินเข้าไปใกล้พ่อของตนเองที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ในขณะที่ลำตัว มือสั่นเทาค่อยๆแตะลงบนศีรษะของพ่อที่มีผ้าพันแผลพันไว้

“ไออุ่น” อาทิตย์เอ่ยเรียกลูกสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พ่อเป็นยังไงบ้างคะ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อช้ำไปทั้งตัวแบบนี้”

“หนูไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย”

“อุ่นไม่ได้เป็นอะไรค่ะพ่อ” ไออุ่นส่ายหน้า

“ดีแล้ว” ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ดีแล้วลูก”

“เกิดอะไรทั้งคะพ่อ ทำไม...”

“ไง คุณอาทิตย์ สภาพดูไม่จืดเลยนะ ลูกน้องผมตีนหนักไปหน่อย โทษที”

“พวกคุณเป็นใคร” ไออุ่นมองชายตรงหน้าที่มาพร้อมกับลูกน้องอีก 2 คน

“ลูกสาว?”

“ยะ อย่า อย่ายุ่ง” อาทิตย์ส่ายหน้าและพยายามเอื้อมไปคว้ามือไออุ่น

“ไม่อยากให้ยุ่งก็คืนเงินมา!”

“เงิน เงินอะไร” ไออุ่นมองชายตรงหน้าสลับกับพ่อตนเอง “เงินอะไรหรอคะพ่อ”

“คนสวย เงินที่พ่อของคนสวยเอาไปจากเจ้านายพี่ไงจ๊ะ”

ไออุ่นขมวดคิ้วหันไปมองพ่อของตนเอง “พ่อไปยืมเงินคนพวกนี้เพื่อเอาไปหมุนหรอคะ”

“พ่อ ขะ ขอโทษ พ่อขอโทษ”

ไออุ่นยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่หลากหลายตีกันไปมาอยู่ในใจ “เท่าไหร่”

“หื้มม?”

“พ่อติดเงินพวกคุณอยู่เท่าไหร่”

“รวมๆแล้วก็ 120 ล้าน”

“ห๊ะ?!” หญิงสาวยืนอึ้งแล้วหันไปมองชายวัยกลางคนที่หลบสายตาตนเองด้วยความรู้สึกผิด

“กูให้เวลามึงอีกแค่ 1 อาทิตย์ ถ้านายกูไม่ได้เงิน 120 ล้านมากองตรงหน้า มึงเตรียมเข้าไปนอนในโลงแน่!”

“อย่ามาขู่กันแบบนี้นะ ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“สาวน้อย ถ้าคิดว่าตำรวจช่วยได้ก็ลองดู”

“...”

“ถ้ามันช่วยได้จริงๆ พ่อของเธอคงไม่ต้องมานอนหยอดน้ำข้าวต้มแบบนี้หรอกจริงมั้ย”

ไออุ่นมองรอยยิ้มของชายตรงหน้าด้วยแววตาหวาดกลัว

“แล้วพี่จะมาเยี่ยมใหม่นะจ๊ะคนสวย”

ไออุ่นยืนยิ่งมองชายทั้ง 3 คนเดินออกจากห้องไปก่อนจะเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง

“พ่อขอโทษ”

“...”

“พ่อไปเอาเงินพวกมันมาจ่ายเงินเดือนพนักงาน แล้วก็เอาไปเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่”

“...”

“ตะ แต่มันไม่ได้ผล สินค้าเราขายได้ไม่มากพอ”

“ทำไมพ่อถึงทำแบบนั้น”

“เราไม่มีสินทรัพย์อะไรเหลือแล้วลูก บ้านเราก็อยู่ในธนาคาร พอจนปัญญาจริงๆ”

ไออุ่นนั่งหน้าเครียด “เงิน 120 ล้าน เราจะหามันมาได้ยังไง”

“อุ่นหนีไปดีมั้ยลูก”

“ให้อุ่นทิ้งพ่อหรอคะ”

“...”

“เราเหลือกันอยู่แค่ 2 คน แล้วพ่อจะให้อุ่นทิ้งพ่อได้ยังไง” ไออุ่นสบตาพ่อตนเองด้วยความรู้สุกหลากหลายตีกันจนสับสนไปหมด

“อุ่นขอไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะคะ” ไออุ่นลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

.

.

หญิงสาวเดินก้าวเข้าไปในลิฟต์ราวกับคนไร้วิญญาณ มือเล็กกดลงไปยังชั้นล่างสุดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแฟนหนุ่มของตนเอง

(ค่ะ)

“เอ่อ...” ไออุ่นชะงักมองเบอร์บนหน้าเจอ “เบอร์พี่ธรณ์รึเปล่าคะ”

(คุณธรประชุมค่ะ ดิฉันเป็นเลขาที่มาประชุมกับคุณธรณ์ค่ะ)

“อ่อ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ยังไงถ้าพี่ธรณ์เลิกประชุมแล้ว ให้โทรกลับหาฉันด้วยนะคะ”

(ให้แจ้งคุณธรณ์ว่าจากใครคะ)

“ไออุ่นค่ะ”

(...)

“ฮัลโหล”

(ได้ค่ะ)

“แล้ว....อ่าว วางสายไปแล้ว” ไออุ่นบ่นกับตัวเองเบาๆแล้วเดินตรงไปยังร้านกาแฟแต่เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นซะก่อน

“ค่ะ”

(คุณไออุ่นนะคะ)

“ใช่ค่ะ”

(พอดีคุณพ่อของคุณไออุ่นให้ดิฉันโทรมาแจ้งว่า ให้ขึ้นกลับมาที่หักพักด่วนค่ะ)

“ได้ค่ะ” ไออุ่นรีบกดวางสายแล้วหันไปกดลิฟต์เพื่อกลับไปยังห้องพักของพ่อตนเอง

.

.

“พ่อ!” หญิงสาวเอ่ยเรียกชายวัยกลางคน “เป็นอะไรรึเปล่าคะ”

“อุ่น พ่อหาทางรอดให้เราสองคนได้แล้ว”

ไออุ่นทำหน้างงแล้วหันไปมองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ในห้อง “พ่อหมายความว่ายังไงคะ”

“มีคนใจดียื่นมือมาช่วยเราแล้วลูก” อาทิตย์ส่งยิ้มให้ลูกสาวก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกคน “นี่คือคนของคุณลมเหนือ”

“ลมเหนือ?”

“ใช่ครับ เจ้านายของผม...ชื่อคุณลมเหนือ”