Revenge Love #2

Revenge Love #2

“ยังไงคะ ฉันงงไม่หมดแล้ว”

“เจ้านายผมทราบข่าวของคุณอาทิตย์จากคนที่ทำธุรกิจด้วย จึงอยากจะช่วยเหลือครับ”

“...”

“Pisansakul Hotel เคยติดต่อสั่งเครื่องดื่มกับโรงงานของคุณอาทิตย์สำหรับต้อนรับแขกที่โรงแรมครับ”

“แค่เคยติดต่อกันก็ช่วยเหลือแล้วหรอคะ ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้จะดูถูกน้ำใจของคุณ แต่มันดูแปลกไปหน่อย”

“ไออุ่น ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก มีคนมาช่วยเราก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ”

“มันก็ดีค่ะพ่อ แต่...”

“เจ้านายผมต้องการพบคุณไออุ่นเพื่อจะคุยรายละเอียดเรื่องสัญญาครับ”

ไออุ่นทำหน้าลังเล “ได้ค่ะ จะให้อุ่นไปพบที่ไหนหรอคะ”

“เอาไว้ผมจะแจ้งตอนที่รถมารับคุณไออุ่นแล้วนะครับ”

“หมายความว่ายังไงคะ ฉันไม่มีสิทธิ์รู้ก่อนหรอคะ”

“ต้องขอโทษด้วยครับ เจ้านายผมค่อยข้างซีเรียสเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว พรุ่งนี้ช่วง 11 โมง ผมจะให้คนไปรับคุณไออุ่นที่บ้านครับ”

“...”

“ตกลงตามนี้นะครับ”

ไออุ่นยืนนิ่งแล้วหันไปมองหน้าอาทิตย์ที่เต็มไปด้วยความหวัง “ค่ะ”

“ครับ” ชายชุดดำเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“หนูว่ามันแปลกนะคะพ่อ”

“แปลกแต่มันก็ดีไม่ใช่หรอลูก” อาทิตย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เราจะได้ไม่ต้องโดนไอ้พวกนั้นขู่”

“แต่เงินตั้ง 120 ล้าน มันจะมีใครให้เราฟรีๆ”

“120 ล้านสำหรับไพศาลสกุลอาจะเป็นแค่เศษเงินก็ได้นะ”

“...”

“หรือหนูจะ...”

“จะคุยกับธรณ์?” อาทิตย์เอ่ยขึ้นราวกับรู้ทันลูกสาว “ถ้าหนูคิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ดี พ่อว่าหนูคงทำไปแล้ว”

ไออุ่นหลบสายตาคนเป็นพ่อ เพราะเธอคิดแบบนั้นจริงๆ “อุ่น...”

“พ่อขอโทษที่ทำให้อุ่นเดือดร้อน”

“...”

“จบเรื่องนี้พ่อว่าพ่อจะปิดโรงงานแล้วขายของทุกอย่างซะ พ่อคงไม่มีความสามารถจะดูแลมั้ยจริงๆ”

“เอาไว้เราค่อยมาช่วยกันติดละกันนะคะ” ไออุ่นยิ้มเศร้า “ทานข้าวมั้ยคะพ่อ อุ่นป้อน”

อาทิตย์ส่ายหน้า “ยังลูก หนูไปพักเถอะ พ่อไม่ค่อยหิว”

“งั้นถ้าหิวเมื่อไหร่พ่อบอกอุ่นนะคะ”

ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับก่อนจะหลับตานิ่งจนผล็อตหลับไป ตรงข้ามกับไออุ่นที่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยรวมถึงคิดถึงการเข้ามาช่วยเหลือของลมเหนือในครั้งนี้ด้วย

-วันต่อมา-

“เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ไออุ่นเอ่ยกับชายชุดดำที่เปิดประตูรถให้เธอด้วยท่าทีสุภาพ “ตกลงเราจะไปไหนกันหรอคะ”

“ผมไม่สามารถบอกได้ครับ”

ไออุ่นนั่งนิ่งพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกแปลกๆในใจ แต่ก็ไม่วาสามารถที่จะทำอะไรได้

-1 ชั่วโมงต่อมา-

“ตกลงเราจะไปที่ไหนหรอคะ” หญิงสาวถามพร้อมกับมองออกไปด้านนอก “คุณลมเหนือไม่ได้นักคุยที่กรุงเทพหรอคะ”

“เปล่าครับ”

“แล้วคุยที่ไหนล่ะคะ”

“....”

“บอกแค่จังหวัดก็ได้ค่ะ”

“ตราดครับ”

“ตราด?” ไออุ่นทำหน้างง “แล้ว...” ร่างบางนั่งนิ่งเมื่อเห็นรถกำลังเคลื่อนเข้ายังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นลานกว้างๆเหมือนกับว่าเป็น... “ที่จอดเฮลิค็อปเตอร์?”

“ครับ”

“...”

“เราจะเดินทางกันด้วยเฮลิคอปเตอร์”

“เดี๋ยวก่อนนะคะ เราจะไปพบคุณลมเหนือด้วยเฮลิคอปเตอร์หรอคะ”

“ครับ จริงๆสามารถไปทางเรือได้แต่เกรงว่าจะใช้เวลานานเกินไป” ชายชุดดำพูดพร้อมกับเดินนำไออุ่นไปยังเฮลิค็อปเตอร์ที่จอดรถรอยู่แล้ว “เชิญครับ”

“แล้วไม่ได้ไปด้วยกันหรอครับ”

“ที่เกาะจะมีคนคอยรับคุณอยู่ครับ เชิญครับ”

“เกาะ?” ไออุ่นทำหน้าสงสัย “เดี๋ยวนะคะ เกาะอะไรคะ คุณ คุณคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความร้อนใจแต่ถูกดึงตัวให้ขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ซะก่อน

-20 นาทีต่อมา-

“เชิญครับ” คนของลมเหนือที่เธอเจอ ณ โรงพยาบาลเดินเข้ามายื่นมือพร้อมกับคว้ากระเป๋าหญิงสาวไปถือ “นายของผมรอคุณอยู่ด้านใน”

ไออุ่นมองไปรอบๆแล้วเดินตามชายชุดดำไปอย่างจำใจ “ไม่เป็นไรนะอุ่น เค้าไม่ใช่คน no name” หญิงสาวเอ่ยกับตนเองเบาๆก่อนจะมองไปรอบๆ ที่ที่เธออยู่ตรงนี้เหมือนว่าจะเป็นเกาะส่วนตัว เพราะมันเงียบสงบและเต็มไปด้วยคนของลมเหนือ

“เชิญนั่งครับ นายติดคุยงาน อีก 10 นาทีนายละลงมาครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ไออุ่นนั่งด้วยท่าทีประหม่า ดวงตากลมโตมองไปรอบๆบ้านที่โดยภาพรวมจะเน้นแสงสว่างจากภายนอกเพราะตัวบ้านเต็มไปด้วยกระจกใสที่มองเห็นต้นไม้สีเขียวด้านนอกชัดเจน

“มาช้ากว่าที่คิด” เสียงเข้มดังขึ้น “ปกติผมเป็นคนไม่ชอบรอใคร”

“...”

“แต่ครั้งนี้เป็นความผิดของคนของผม”

“...”

“ต้องขอโทษคุณด้วย” ลมเหนือเดินมานั่งตรงข้ามไออุ่นพร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

“ฉันแพ้ควันบุหรี่” ไออุ่นเอ่ยเสียงนิ่ง

ลมเหนือยั่งเงียบแล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างไม่สนใจ “เสียเวลามามากแล้ว เข้าเรื่องเลยละกัน” ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปตรงหน้า “อ่าน”

ไออุ่นสบตาลมเหนือแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาไล่สายตาดูอย่างละเอียด “เดี๋ยวนะคะ...”

ลมเหนือนั่งไขว้ห่างสูบบุหรี่มองไปที่ไออุ่นด้วยแววตาเย็นชา “ทำไม”

“ฉันว่ามันต้องมีการเข้าใจอะไรผิด สัญญานี้บอกว่าให้ฉันอยู่กับคุณจนครบ 1 เดือน ไม่อย่างงั้นฉันจะต้องชดใช้เงินมากกว่าที่กู้ยืม 10 เท่า...10 เท่าก็ 1,200 ล้านบาท? นี่คุณเล่นอะไรของคุณ”

“มันดูเหมือนเรื่องล้อเล่นหรอ” ลมเหนือเอ่ยเสียงนิ่ง “ลองดูลายเซ็นต์ด้านหลังสิว่ามันดูล้อลเล่นมั้ย”

ไออุ่นพลิกกระดาษดูก่อนจะนิ่งไป “ไม่จริง...”

“...”

“นี่มันลายเซ็นต์พ่อ”

“นั่นหมายความว่า ทุกอย่างในสัยญาเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

“ไม่!” ไออุ่นโยนกระดาษใส่ลมเหนือ “ฉันจะกลับบ้าน เดือนหน้าเป็นงานแต่งของฉันกับพี่ธรณ์ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้!”

“ได้”

“...”

“แต่ทันทีที่เธอก้าวออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอต้องชดใช้ให้ฉัน 1,200 ล้านบาท และเตรียมไปเก็บศพพ่อเธอได้เลย”

ไออุ่นยืนอึ้งมองลมเหนือที่นั่งส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาท้าทาย “เอาไง จะกลับอยู่มั้ย?”

“ทำไมแบบนี้ทำไม! ฉันไปทำอะไรให้คุณ”

“ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องรู้”

“...”

“เธอจะได้รู้เมื่อฉันอยากให้รู้”

“ฉันไม่เคยรู้จักคุณ ทำไมคุณทำกับฉันแบบนี้ ฉัน ฮึก ฉัน...”

“อย่ามาร้องไห้ต่อหน้าฉัน ฉันเกลียดน้ำตา”

“...”

“มีแต่พวกขี้แพ้เท่านั้นแหละที่มีน้ำตา”

“...”

“เช็ดน้ำตาแล้วตามฉันไปที่โต๊ะอาหาร”

“...”

“อย่าช้า เพราะฉันไม่ชอบ”

“...”

“และถ้าอยากจะอยู่ที่นี่แบบปกติสุขก็ควรจะต้องเรียนรู้ว่าต้องทำตัวแบบไหน”

“...”

“ถ้าทำได้ก็รอด แต่ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปนั่งรอความตายกับพ่อเธอซะ!”