LOGIN..ใจเย็นไว้เมฆเอ๋ย
แชะ!
“งื้อ.. สวยอ่ะ”
จัสมินมองภาพในกล้องอย่างพอใจ รอยยิ้มชวนมองนั้นทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตา เมื่อพอใจแล้วก็ยัดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเมฆเหมือนเดิม
“ไปนั่งตรงนู้นดีกว่า”
“ขอซื้อขนมเบื้องก่อนได้ไหมคะ?”
เมฆไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินไปสั่งขนมเบื้อง หลังจากได้ของที่ต้องการแล้วทั้งสองก็เดินมานั่งโต๊ะที่ทางตลาดจัดไว้ให้ จัสมินเลือกนั่งบริเวณใต้ต้นจามจุรี ซึ่งเห็นทิวทัศน์ของอีกฝั่งอย่างชัดเจน
“กินแต่ของหวานไม่กลัวอ้วนหรือไง?”
ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่คนตัวเล็กกวาดขนมที่อยู่บนโต๊ะลงท้องพร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
“ไม่ค่ะ เพราะหนูกินยังไงก็ไม่อ้วนหรอก”
จัสมินตอบเสียงใส อีกอย่างเธอก็รู้สึกว่าของหวานมันทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ตอนอ่านหนังสือสอบจัสมินก็มักจะมีขนมหวานจำพวกช็อกโกแล็ตเอาไว้ข้างๆ
“หึ ระวังจะอ้วนเหมือนหมู”
“ไม่มีทางหรอกค่ะ” จัสมินยิ้มอย่างมั่นใจก่อนจะส่งขนมเบื้องเข้าปาก และยื่นมาจ่อปากหยักของเมฆอีกชิ้น
“กินคนเดียวมันเขินนะ พี่เมฆกินเป็นเพื่อนจัสมินหน่อยสิ”
จะไม่ให้เขินได้อย่างไรก็ในเมื่อชายหนุ่มจ้องเธอทุกการกระทำแบบนี้ เมฆอ้าปากรับขนมเบื้องจากมือสาวน้อยซึ่งจัสมินก็ไม่ได้คิดอะไร แต่คนตัวสูงนี่สิ ใจเต้นแรงแทบหลุดออกจากอกแล้ว
“อร่อยใช่ป่ะ”
เมฆพยักหน้าเป็นคำตอบ
จัสมินเลิกสนใจคนตรงหน้าจัดการแต่งรูปอาหารที่เธอมาทานในวันนี้โดยตั้งหัวข้ออัลบั้มว่า ‘ฉันมารอพี่ @ตลาดท่าน้ำ’ ก่อนจะอัพโหลดภาพ คำบรรยายของรสชาติ และหน้าตาอาหาร เมื่อเสร็จภาระกิจเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงวานให้สารถีสุดหล่อไปส่งที่คอนโด
“ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับทุกอย่างในวันนี้” เธอกล่าวอย่างจริงใจหลังจากก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซคันใหญ่
“อีกสองวันฉันจะทำขนม”
“คะ?”
“นี่.. ไม่ทันไรก็ลืมบุญคุณแล้วหรอ?” คนตัวสูงกลั้วหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าฉงงของจัสมิน
“เอ้า! แล้วเกี่ยวอะไรกับหนู?”
“ฉันต้องการลูกมือ อีกสองวันเจอกันฉันเมมเบอร์ฉันไว้ในเครื่องเธอเรียบร้อยแล้ว”
“ห๊ะ” ..ต้องเป็นตอนที่เธอฝากโทรศัพท์ไว้ที่เมฆแน่ๆ
“ไว้เดี๋ยวโทรหา ไปนะ”
พูดจบรถของเมฆก็ทยานออกไปสู่ถนน แต่จัสมินยังยืนเป็นท่อนไม้อยู่ที่เดิมพร้อมกับปากที่อ้าเล็กน้อยและดวงตากลมโตที่กระพริบปริบๆ
เขาจะไม่ถามเธอหน่อยหรอว่า ทำได้รึเปล่า? เธอว่างไหม? มันเป็นแค่การแจ้งให้ทราบ
————- 🍳🍳🍳———
เอาแล้ว.. อิพี่เมฆเริ่มลุกแล้วจ้า เรื่องนี้ก็จะเบาๆ สบายๆหน่อย
ใครชอบความละมุนเชิญทางนี้!! โย้ว!
ฝากติดตามด้วยนะคะ ติดเหรียญหลังจบเหมือนเดิมเด้อ
หลังจากที่เรื่องของ ฝันหวานXยักษ์ Rock & sweet Dream รักร้ายยัยขี้อ้อน จบแล้วจะลงทุกวันนะคะ
“อึก/อ้า”ด้วยความที่ไม่ได้กินจัสมินมาหลายวันทำให้ความอยากทวีคูณขึ้นเมื่อโพรงเล็กแคบตอดรัดเมฆถี่ๆ ราวกับเป็นการเร่งเร้าให้เขากินเธอ เขาจึงรวบร่างเล็กขึ้นหลังจากเอื้อมมือปิดน้ำ“ว้าย พี่ชายเดี๋ยวตก!” จัสมินรีบหาที่ยึดเกาะจนอกใหญ่แนบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลา“เกาะแน่นๆ”จะให้เธอเกาะแน่นได้ยังไงในเมื่อทุกท่วงท่าการเดินมันทำจัสมินแทบหมดแรง แถมทุกส่วนในร่างกายยังสัมผัสกันแบบนี้ อย่างนี้“ถึงแล้วค่ะ”เมฆวางร่างแสนรักลงบนเตียงนุ่ม และระวังไม่ใช่ทางเชื่อมหลุดออกจากกัน ในขณะที่เขายืนอยู่สะโพกสอบก็ขับเคลื่อนแก่นกายเข้าออกอย่างเนิบช้าแต่หนักหน่วงตามแรงปรารถนา หยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวไม่อาจดับความร้อนในร่างกายได้“ฮึ่ม ซี้ด... โอ้ว...”“อ๊ะ พี่ชาย...”สายตาหื่นกระหายจ้องมองร่างขาวเนียนไล่จากใบหน้าสวยเซ็กซี่ ร่างกายบอบบางเต่งตึง หน้าท้องแทนราบ มาจนถึงดอกไม้สีชมพูที่อ้าอมตัวตนของเขาเอาไว้“หนูมาดูของเราสิ โคตรสวย”“อ๊ะ อืม พี่ชายโรคจิต”คนตัวเล็กกระดกบั้นท้ายร่อนเอวตามจังหวะของคนคุมเกม ความเสียววูบวาบเหมือนประจุไฟที่ไหลเวียนทั่วสองร่างผ่านช่องทางที่เชื่อมต่อกัน“หึ เดี๋ยวโดน”เมฆก้มจูบกลีบปากอิ่มพลิกร่าง
หลังกลับจากดินเนอร์มื้อพิเศษสองสามีภรรยาก็เล่านิทานส่งนางฟ้าตัวน้อยไปยังดินแดนนิทรารมย์ เสียงทุ้มของเมฆเปลี่ยนโทนไปมาตามบทพูด และเหตุการณ์ของเรื่อง พิน็อคคิโอ้ ทว่าดูเหมือนแม่กับลูกจะหลับไปพร้อมๆ กันซะนี่“หึๆ” เมฆจุมพิตที่ริมฝีปากของจัสมินก่อนที่คนถูกกวนตัวท้วงขึ้น“อื้อ”“ชู่ว์... ลูกหลับแล้ว”เมฆกระซิบเบาๆ ทำให้จัสมินต้องค่อยๆ ลุกจากเตียงเล็กของโรเซ่เพราะกลัวลูกตื่น เมื่อภารกิจเลี้ยงลูกเสร็จสิ้นจึงกลับมาที่ห้องของตัวเองทันทีที่ประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลงร่างบอบบางของคุณแม่ก็ถูกคุณพ่อรวบกอดจากด้านหลัง“ยังไม่หายงอนพี่ชายอีกหรอคะ?” เมฆเกยคางบนไหล่เล็กพร้อมกับถามเสียงหวาน“จัสมินไม่ได้งอนสักหน่อย”“หืม? ...จริงหรอ ไม่ได้งอนพี่ชายจริงหรอคะ?”จมูกโด่งปัดป่ายที่แก้มนุ่มทำเอาคนในอ้อมกอดร่นคอหนีความรู้สึกขนลุกซู่ และพยายามเก็บอาการสุดๆ“...”“พี่ชายจะทำยังไงกับเด็กนี้งอนคนนี้ดีน้า...”พูดไปริมฝีปากหยักก็พรมจูบไปทั่วแก้มเนียนก่อนจะลากยาวมาตามลำคอระหงไหนจะมือหนาที่ทำงานประสานกันเป็นอย่างดีด้วยการแทรกเข้ามาใต้เสื้อยืดผ้าเรย่อนนั่นอีก ...พี่เมฆร้ายกาจไม่เปลี่ยนเลย!“อืม... ไม่เอาค่ะ จัสมินเหนียวต
“อ่า... ได้แล้วๆ”“ขอบคุณค่ะ”สองแม่ลูกรับไอติมมาก่อนจะจูงมือกันไปนั่งที่ชิงช้า จัสมินไม่รู้ว่าตัวเองทำตัวงี่เง่าหรือเปล่าที่พาลูกออกมาแบบนี้ แต่เมื่อเช้า... เธอแค่น้อยใจสามีที่จำวันสำคัญของชีวิตคู่ไม่ได้พอเธอถามว่าวันนี้วันอะไร เมฆก็ตอบเพียงว่า เป็นวันที่เขามีประชุมกับลูกค้าคนสำคัญจริงๆ แค่เมฆทำงานในแต่ละวันก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว จะให้เขาจำทุกรายละเอียดก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกเนาะ“แดดดี้!”จัสมินหลุดจากภวังค์มองตามสายตาของนางฟ้าตัวน้อยก็พบว่า ใครบางคนกำลังเดินมาทางนี้ ร่างสูงสง่าในชุดกางเกงแสลกของสูทสีกรมท่ากับเสื้อเชิ้ตสีเทาที่ถูกพันแขนขึ้นอย่างลวกๆ ทำให้จัสมินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่ทำผิดแล้วโดนผู้ใหญ่จับได้ร่างเล็กจิ๋วของโรเซ่วิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อก่อนที่เมฆจะอุ้มนางฟ้าตัวน้อยขึ้นแล้วเดินมายังชิงช้า“อยู่นี่เอง พี่ชายตามหาแทบแย่ โทรศัพท์ก็ไม่รับ” น้ำเสียงทุ้มปนดุนิดๆ ของเมฆทำเอาจัสมินขนลุก“หนูไม่ได้เอาโทรศัพท์มาค่ะ” จัสมินลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดกับโรเซ่ “โรเซ่กลับกันเถอะค่ะ เย็นมากแล้ว”พูดจบก็เดินนำไปที่รถทำเอาสองพ่อลูกมองหน้ากันอย่างงงๆ ผู้เป็นพ่อจึงคิดล้วงความลับจากลู
ตอนพิเศษ 1 : ไม่ได้ลืมหกปีที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปเร็วมาก สำหรับจัสมินเธอมีความสุขในทุกๆ วันที่เป็นอยู่ สามปีแรกจัสมินตกลงกับเมฆว่า อยากให้โรงงานเข้าที่เข้าทางก่อนแล้วค่อยมีเบบี๋กัน ยอมรับว่าเธอสงสารเมฆมาก ช่วงแรกๆ พวกเขาจะต้องบินไปๆ มาๆ ระหว่างไทยกันเบลเยี่ยม ไหนจะเรื่องวง Poison อีก ซึ่งเมฆก็ยอมรับข้อตกลงอย่างง่ายดาย เพราะเขาเองก็อยากมีเวลาสวีทกับจัสมินสองคนเหมือนกันหลังจากทุกอย่างเข้าที่เข้าทางเธอกับเมฆก็ได้รับข่าวดี เพราะมีเบบี๋ตัวน้อยเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ ของขวัญชิ้นนี้เติมเต็มชีวิตครอบครัวของจัสมินกับเมฆให้สมบูรณ์มากขึ้น เผลอแป๊บเดียวเด็กทารกจ้ำม้ำก็เข้าเนอสเซอรี่แล้วตอนนี้จัสมินทำแค่บล็อก ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’ และรับเขียนบทความเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เธอมีเวลาทำหน้าที่แม่บ้านอย่างเต็มตัว ...แต่ยกเว้นการทำอาหารนะ เพราะเรื่องนั้นเมฆจะเป็นคนจัดการ ถ้าให้เธอทำมีหวัง...“พี่มิลเล่ สวัสดีค่ะ” จัสมินยิ้มทักทายภรรยาของฟีฟ่า ซึ่งลูกสาวคนที่สองของเธอก็อายุเท่ากันกับลูกสาวของจัสมิน“อ่าว จัสมิน มารับโรเซ่หรอ?”“ใช่ค่ะ”“น้องโรเซ่ น้องเฟย่าคุณแม่มารับแล้วค่ะ” เสียงครูเรียกเด็กๆ ทั้งสองท
“อ้า… เสียวจัง ดูดแรงๆ เบบี๋”ทันทีที่ลิ้นเล็กละเลงรอบๆ ส่วนหัวหยักก็ทำให้คนตัวโตร้องลั่นห้อง ยิ่งได้กลิ่นน้ำหวาน ยิ่งทำให้เขาอยากกระแทกเธอแรงๆ ทั้งสองปรนเปรอความสุขให้กันและกันอยู่พักใหญ่ ยาที่พวกเพื่อนๆ เขาใส่ให้กินนั้นได้ผลดีเกินคาด“ไม่ไหวแล้ว ขอเสียบนะ”ร่างสูงจ่อลำเอ็นแข็งกับดอกไม้งาม เอาหัวส่ายวนรอบๆ ปากรูที่ฉ่ำแฉะ จัสมินกระดกเอวรับอย่างต้องการ โพรงเนื้อกระตุกเป็นจังหวะเชิญชวนให้เขาเข้ามา“อ้า อย่าแกล้ง”“เสียบเลยนะเมีย อยากเอาจะแย่แล้ว” พูดจบเขาก็กระแทกแท่งร้อนที่ปวดหนึบเข้าไปอย่างแรงปึก“อื้อ! /อ้า!”ปากอุ่นครอบครองเต้างามที่ล่อตาล่อใจนั่นทำให้ร่างเล็กต้องแอ่นอก และสะโพกขึ้น จังหวะการร่อนเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงมากขึ้นตามความเสียวที่เพิ่มขึ้นเช่นกันทำให้จุดกระสันถูไถกับท้องน้อยของเขา“อ้า... ร่อนเก่งจังเลย ซี้ด...” คนตัวโตเอ่ยชมในขณะที่แช่แท่งร้อนเอาไว้ให้คนใต้ร่างขยับร่อนด้วยตนเอง“อ้ะ ๆ อื้อ... เสียวอ่ะ อ้า”ร่างบางถูกผลัดให้มาอยู่ด้านบน และเมฆก็ลงไปนอนด้านล่างแทนที่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนจัสมินไม่ทันได้ตั้งตัว“ขย่มแรงๆ ซี้ด...”จัสมินเพิ่มจังหวะเข้าหาตัวเขาให้แรงขึ้นอีก ต
“พวกมึงใส่อะไรลงไปในไวน์” เจ้าบ่าวถามเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเขาเริ่มผิดปกติ“อยากให้น้องมีแรงทั้งคืนก็ต้องให้ดื่ม เบบี๋จะได้มาเร็วๆ” โทนบอกพวกเขารัก และหวังดีกับเพื่อนจะตาย อยากให้เมฆกับจัสมินมีหลานให้พวกเขาอุ้มเร็วๆ เมฆยังจะทำหน้าตึงใส่พวกเขาอีก แบบนี้เรียกว่า ไม่รู้จักบุญคุณใช่หรือไม่?“ไอ้เพื่อนเวร! พวกมึงนี่มัน!” เขาชี้หน้าเพื่อนๆ อย่างคาดโทษ ก่อนจะคว้าแก้วนมอุ่นๆ มาไว้ในมือ“ขอให้มีความสุขมากๆ นะ ฮ่าๆ” Poison พูดพร้อมๆ กันก่อนที่เมฆจะผลักประตูปิดเสียงดังปัง!“เมีย...” เสียงกระเส่าของสามีทำให้จัสมินโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม“พี่ๆ ไปแล้วหรอคะ?” เธอถามแล้วรับแก้วนมที่เมฆยื่นมาให้“ดื่มนี่ก่อนนะคะ”ร่างกายของเมฆตอนนี้ร้อนรุ่มเหมือนมีไฟกำลังสุมอยู่ด้านใน แก่นกายโป่งพองปวดหนึบ เขายื่นมามาเค้นคลึงดอกบัวเต่งตึงเพื่อระบาย จัสมินยอมดื่มอย่างว่าง่าย นมอุ่นๆ ทำให้เธอสบายท้องขึ้น แต่หารู้ไม่นอกจากนมแล้ว ในนั้นยังมีบางอย่างที่ผสมลงไปด้วยเมฆวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะผลักร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียง แล้วกระซิบข้างหูบาง “วันนี้ยันเช้าแน่เบบี๋”“อ้ะ อื้ม...”ริมฝีปากของเขาประกบปิดริมฝีปาก







