KABANATA 3

Tahimik ang buong silid, tanging mahinang tunog lamang ng aircon ang naririnig. Nakatayo ako malapit sa bintana, pilit pinapakalma ang sarili. Ang kwarto ay malaki, puno ng mamahaling kasangkapan—malalambot na kurtina, may sariling sala, at isang king-sized bed na tila ba naghihintay. Ngunit sa kabila ng karangyaan, parang may bumabalot na malamig na ulap sa paligid. Hindi ako mapakali, natatakot ako sa maaaring mangyari.

Ang kamay ko ay nanginginig habang nilalaro ang dulo ng suot kong manipis na bestida. Paulit-ulit kong tinititigan ang pinto, umaasang sana ay bigla na lang akong magising mula sa bangungot na ito. Ngunit walang milagro—totoo ang lahat ng ito.

Maya-maya, marahan ngunit matatag na bumukas ang pinto. Pumasok si Aurelios, ang presensya niya ay parang bagyo—mabigat, malamig, at mapanganib. Suot niya ang isang mamahaling suit na kulay itim, perpekto ang pagkakaayos ng buhok, at tila ba walang bakas ng emosyon sa mukha niya. Tumigil siya sa harap ng kama, tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Sit down,” utos niya, malamig at walang pakialam ang tinig. Gamit ang tonong sanay mag-utos, walang bahid ng pag-aalaga o pag-aalala.

Dahan-dahan akong naupo sa gilid ng kama, ramdam ang bawat pintig ng puso ko. Lumapit siya, at sa bawat hakbang niya ay tila ba lumiliit ang mundo ko. Umupo siya sa single sofa sa tapat ko, naglalagay ng distansya pero hindi nawawala ang kontrol.

He crossed his legs, his gaze sharp and unwavering. “Let’s get one thing clear: I don’t care about your feelings or what you want. You’re here because you agreed and you know what’s expected. Obedience is all I require. Do you understand?”

Hindi ako makapagsalita agad, parang natuyo ang lalamunan ko. Tumango na lamang ako, pilit nilulunok ang kaba.

He leaned forward, clasping his hands together. “Good. I don’t repeat myself. You will do exactly as I say, without question or hesitation. If you disappoint me, there will be consequences.”

Bawat salita niya ay parang yelo na bumalot sa paligid ko. Hindi ko alam kung paano magre-react, kaya tahimik lang akong naghintay ng susunod niyang utos.

He stood and walked over to the minibar, pouring himself a glass of whiskey. Hindi siya nagmadali—bawat galaw ay kontrolado, puno ng kumpiyansa. Ininom niya iyon nang dahan-dahan, parang ipinapakita na siya ang may hawak ng lahat ng oras at sitwasyon.

Pagkatapos uminom, lumapit siya sa akin. Tumayo siya sa harap ko, matangkad at nakakatakot. “Stand up. Face me.”

Sumunod ako, bagama’t nanginginig ang tuhod. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung sapat ba ang nakikita niya.

He reached out and touched my chin, forcing me to look up. His touch was not gentle, but it wasn’t cruel—it was simply controlling, as if I were an object to be inspected.

“Remove your dress,” he commanded, his voice cold and final.

Napakapit ako sa tela ng aking damit, nanginginig ang mga daliri. Alam kong wala na akong kawala. Unti-unti kong hinubad ang bestida, ramdam ang init ng hiya at takot na gumagapang sa balat ko.

He did not avert his eyes. Instead, he watched with calculated interest, no hint of affection or desire in his gaze—only ownership.

“You will stand there and wait until I say otherwise,” he said, taking another sip of his drink.

Tumayo ako, pilit pinipigil ang luha. Naramdaman ko ang bigat ng tingin niya, parang sinusukat ang halaga ko base sa pagsunod ko sa kanyang mga utos.

He put down his glass and walked behind me, his presence dominating the room. “You don’t speak unless spoken to. You don’t move unless I give you permission. If you break these rules, I will not be lenient. Are we clear?”

Muli akong tumango, halos hindi makahinga sa kaba. Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakbo, pero parang natuyuan na ako ng lakas.

He circled me slowly, his steps echoing in the silence. “You will learn your place quickly, Avah. I am not interested in your tears or your trembling. I expect you to perform. Do you understand what performance means in my world?”

“Yes,” I forced myself to answer, barely audible.

He stopped in front of me, his eyes meeting mine. “Then prove it. Kneel.”

Hindi ko alam kung saan ko hinugot ang lakas, ngunit dahan-dahan akong lumuhod sa malamig na sahig. Ramdam ko ang kahihiyan, ngunit mas nangingibabaw ang takot.

He placed his hand on my head, pressing down lightly. “You’re learning,” he said, almost as if talking to himself. “Good. Obedience is a virtue here.”

Umakyat ang kaba sa dibdib ko, lalo na nang lumapit siya at hinawi ang buhok ko. Every movement was measured, precise, and devoid of affection. Hindi siya nagpakita ng kahit anong emosyon—parang ginagawa lang niya ang isang transaksyong walang personal na halaga.

“Look at me,” he ordered, and I did, forcing myself not to cry. “If you please me, you’ll be rewarded. If you fail, you’ll regret it. I trust you understand how simple that is.”

Walang lambing, walang init—puro utos, puro kontrol. Bawat galaw niya ay nagpaparamdam ng kapangyarihan, at ako, kahit pilit lumalaban sa isipan, ay tuluyang nagpadala na lang para matapos na ang lahat.

He lifted my chin, studying my face as if I were a commodity. “You are not here for love. You are here for my pleasure and my rules. Never forget that.”

Kinakabahan akong tumango, pilit nilulunok ang mga luha. Gusto kong matapos na ang lahat, gusto kong magising mula sa masamang panaginip na ito.

He released me, turning away, unbuttoning his coat with deliberate slowness. He moved to the bed and sat down, gesturing for me to come closer. “Come here,” he said, his voice flat.

Nilapitan ko siya, bawat hakbang ay parang tinik sa lalamunan. Inabot niya ang kamay ko, hinila ako palapit, at pinaupo sa tabi niya.

He regarded me for a moment, his silence heavy. “You will not talk about this. You will not cry. You will not question me. Nod if you understand.”

Mabilis akong tumango, wala nang ibang magawa kundi sumunod.

He stood up, walked to his wardrobe, and pulled out a silk robe, tossing it to me. “Put it on. We’re done for tonight. But remember, tomorrow, you will show me more. I expect nothing less than complete submission.”

Tahimik akong nagbihis, pilit nilalabanan ang mga luha. Lumabas si Aurelios ng kwarto na parang walang nangyari, iniwan akong mag-isa sa gitna ng karangyaan na para bang kulungan.