KABANATA 4

Muling sumikat ang araw sa labas ng bintana, ngunit hindi ko maramdaman ang init nito. Sa kabila ng lambot ng kama at bango ng mga bulaklak sa tabi ng aking unan, parang may malamig na ulap na bumabalot sa akin. Pilit kong pinipilit ang sarili kong bumangon, ngunit mabigat ang katawan at mas mabigat ang dibdib.

Pinilit kong balikan sa isipan ang mga nangyari kagabi. Ang bawat utos ni Aurelios, ang bawat malamig niyang tingin, ang bawat sandaling naramdaman kong para akong nawalan ng sarili. Hindi ko maipaliwanag ang sakit at hiya, pati ang galit na pilit kong nilulunok. Nangingilid ang luha sa mga mata ko, ngunit wala akong lakas para umiyak. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, ramdam ang lamig ng marmol na sahig sa mga paa ko.

Pagtingin ko sa paligid, napansin ko ang mas detalyadong ganda ng kwarto—ang mamahaling chandelier, ang mga painting na pawang orihinal, ang mabangong linen, at ang mga kurtinang tila gawa sa seda. Lahat ng ito, sagisag ng yaman at kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng karangyaan, nanatiling kulungan ang silid na ito para sa akin.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babaeng naka-uniporme—malinis, propesyonal, at walang emosyon sa mukha. Dala niya ang tray ng almusal.

“Breakfast, Miss Avah. Mr. Aurelios expects you to be ready in thirty minutes,” she said in a clipped accent. Hindi ko alam kung paano siya titingnan—parang robot din kung magsalita, walang damdamin, tanging utos lamang ang dala.

Tahimik akong kumain, pilit nilulunok ang bawat subo. Sa bawat kagat, naririnig ko sa isipan ko ang boses ni Aurelios—mahigpit, walang pasensya, puno ng utos. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang isa pang araw sa ilalim ng kanyang kontrol.

Matapos kong magbihis gamit ang isang mamahaling robe na iniwan sa gilid ng kama, muling bumukas ang pinto. Ngayon, si Aurelios na mismo ang pumasok—matikas, preskong presko, tila walang bakas ng pagod mula sa nagdaang gabi. Ang kanyang presensya ay agad nagpapabigat ng hangin sa silid.

He stood there, hands in his pockets, eyes studying me as if I were a puzzle to be solved. “You’re awake. Good,” he said, cold and efficient.

Hindi ako makatingin sa kanya nang diretso. Tinakpan ko ng buhok ang mukha ko, pilit tinatago ang lungkot at takot.

He walked closer, the sound of his expensive shoes echoing on the marble floor. “I have a meeting this morning. You will stay here until I return. There are rules you must remember.”

Napatingin ako sa kanya, pilit kinakabisa ang bawat salita.

“You do not leave this room without permission. You do not speak to the staff unless absolutely necessary. You do not call anyone. Disobedience will cost you,” he said sharply, leaving no room for argument.

Tumango ako, bagamat mahina, parang bata na natatakot sa galit ng magulang.

He scrutinized me, his gaze unblinking. “Repeat the rules.”

Halos hindi ko na makuha ang lakas pero sinubukan ko. “I don’t leave the room. I don’t speak unless necessary. I don’t call anyone. I obey.”

“Precisely,” he said, his mouth forming a thin line. “Remember, Avah. This is not a game. I own everything here—including you for as long as you’re under this roof.”

Nag-init ang tenga ko sa sinabi niya, ngunit wala akong nagawa kundi sumunod. Parang may unsaid threat sa bawat salitang binitiwan niya—walang pakiusap, puro utos.

He looked at his watch. “I will be back before lunch. Behave.”

Paglabas niya, parang lumuwag ang dibdib ko, ngunit hindi rin nagtagal. Nang mapansin kong tahimik na naman ang buong bahay, saka ko narinig ang mga mahihinang bulong mula sa labas—mga staff na nag-uusap, mga yabag, mga tahimik na utos. Parang lahat ng tao dito ay sanay sumunod at manahimik. Walang nagtatanong, walang nagrereklamo.

Lumapit ako sa bintana at pinagmasdan ang hardin—perpektong ayos ng mga halaman, malinis na pool, at ilang mamahaling sasakyan sa driveway. Napaisip ako, ilang beses na kayang nangyari ito sa iba? Ilan pa kayang Avah ang dumaan sa lugar na ito at sumuko sa kagustuhan ni Aurelios?

Habang nagmumuni-muni ako, biglang may kumatok sa pinto. Isang batang babae, siguro nasa edad kinse, ang sumilip. May dalang bulaklak at isang maliit na papel.

“From Mr. Aurelios,” mahina niyang sabi, iniabot ang bulaklak at papel, bago mabilis ding umalis.

Binasa ko ang nakasulat sa papel, simple lang ang mensahe:

Behave. I expect you to follow the rules. -T

Napakagat ako sa labi, napapikit. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang malamig na paalala ng kanyang kapangyarihan, o ang pag-alalang baka mas malala pa ang sumunod.

Naglakad ako sa paligid ng silid, sinusuri ang bawat sulok—mga libro na pawang mamahalin, mga painting na tila may lihim, at isang maliit na drawer na naka-lock. Sa bawat paghakbang ko, parang mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng mga lihim ng bahay na ito.

Habang nag-iisa, unti-unti kong naririnig ang sarili kong buntong-hininga, ang mga bulong ng takot at pangarap na makalaya. Sa bawat sandali, pilit kong binabalikan ang mga alaala ng dating buhay—yung mga gabing tahimik, walang takot, at puno ng pag-asa. Ngunit ngayon, tila ba unti-unting nilalamon ng malamig at marangyang mundo ni Aurelios ang lahat ng iyon.

Lumipas ang ilang oras, narinig ko na naman ang mga yabag sa hallway. Maya-maya, bumalik si Aurelios, kasama ang dalawang staff. Nakasuot siya ng bagong coat, mukhang galing sa isang importanteng pulong.

He walked in, eyes immediately scanning the room. “Did you follow the rules?” tanong niya, malamig ang tinig.

“Opo,” mahina kong sagot, halos pabulong.

He nodded, satisfied. “Good. Lunch will be served here. After that, we have business to attend to.”

Napakunot ang noo ko—anong business? Ngunit hindi ko na naitanong. He sat down on the sofa, crossing his legs, and regarded me.

“Come here,” he ordered. “Sit.”

Lumapit ako, naupo sa tabi niya, pilit pinapakalma ang sarili.

He looked at me, his gaze unreadable. “You need to understand the difference between freedom and privilege. Here, you have privileges because I allow it. You are not free. Don’t ever mistake one for the other.”

Hindi ko alam kung paano sasagot. Tumango na lang ako, pilit nilulunok ang pighati.

He continued, voice icy. “If you make yourself useful, life will be easier. If not—well, you’ve seen what I’m capable of.”

Tahimik akong nakinig, ramdam ang bigat ng bawat salita niya. Sa likod ng malamig na tinig, alam kong wala siyang balak magpakita ng kahit anong awa o malasakit.

He stood up, walked to the window, and looked out at the view. “There are things in this house you are not to touch. There are secrets you are not to ask about. Ignore what you hear and see. Focus only on what I tell you.”

Napapikit ako. Sa bawat bulong ng staff, sa bawat lihim na hindi ko maintindihan, mas lalo kong nararamdaman ang pagkawala ng sarili kong boses.

Bigla siyang lumapit muli, tumayo sa harap ko. “From now on, you answer only when spoken to. You will learn my schedule, my preferences, and you will not disappoint me.”

Halos gusto ko nang sumigaw. Ngunit kapalit ng kalayaan ko ay ang katahimikan ng pagsunod.

Kinagabihan, habang nag-iisa ako sa kama, ramdam ko ang lalim ng pag-iisa. Sa bawat bulong sa hallway, sa bawat yabag, at sa bawat malamig na yakap ng dilim, unti-unti kong naramdaman na hindi lang pala katawan ko ang inaangkin ni Aurelios—pati na rin ang isip, ang damdamin, at ang pagkatao ko.