SIMULA

Hindi ko alam kung anong lakas ng loob ang nagdala sa akin dito—sa pinakapinapangarap at kinatatakutang lugar na pag-aari ni Aurelios Trevon Del Fuego. Ang Morcan’s, isang sikretong bar para lang sa mayayaman at makapangyarihan, at ngayon, narito ako, nakasuot ng pulang bestida, nanginginig ang mga kamay habang hinahagod ang cellphone sa loob ng maliit na clutch.

Hindi naman ako talaga para dito. Pero pagkatapos ng taon ng paghabol, ng mga dasal at martir na pag-ibig, kailangan ko nang subukan. Kung hindi ngayon, kailan pa? At kung hindi ko gagawin, baka tuluyan na akong mabura sa mundo niya.

Pagbukas ng pintuan, sinalubong agad ako ng malamig na hangin at ng tunog ng mamahaling alak na binubuhos sa baso. Nagniningning ang mga ilaw—ginto at pula, parang babala at pang-akit. Lahat ng naroon ay tila may sariling kwento ng tagumpay, kapangyarihan, o kasalanan.

Napansin ko agad siya.

Si Aurelios. Nakaupo sa pinaka-gitna ng bar, parang hari sa sariling teritoryo. Itim na polo, masyadong fit para hindi mapansin ang perpektong katawan. Isang babaeng blond ang nakadikit sa tabi niya, humahagikgik habang hinahaplos ang balikat niya, ngunit parang hindi niya pinapansin.

Hindi ko na naramdaman ang kaba. Ang natira, puro determinasyon.

Nilapitan ko sila—naglalakad, pilit pinapatibay ang tuhod. Lahat ng daan, parang nagbubukas para sa kaniya. Napansin ko ang babaeng kasama niya na inirapan ako, pero hindi ko siya pinansin. Si Aurelios lang ang mahalaga.

Nang magtagpo ang mga mata namin, nag-iba ang mundo.

He smirked, “Well, well... Look who finally made it to my world.” Malamig ang boses, parang may halong biro at pangmamaliit.

Hindi ko hinayaan madala ako. “I just wanted a drink. Or do you own the air here too?”

Tumawa siya, mababa, mapanukso. “You can have whatever you want, Avah. But everything here comes with a price. Are you ready to pay for it?”

Napakagat ako ng labi. “I can handle myself.”

Nagpalakpakan ang mga lalaki sa likod, parang may inaabangan na palabas.

Aurelios leaned closer, halos magdikit ang mukha namin. “You know what they say, darling? In my world, you either tame the beast or become the prey.” Nakangisi siya, may dilim sa mga mata.

“Ano’ng gusto mong mangyari, Aurelios?” Ipinilit kong itaas ang baba ko, ayokong makitaan ng takot.

He whispered, “Let’s play a game. If you want to stay, show me you’re not just another desperate girl trying to climb my bed.”

Dumilim ang paningin ko—sa inis, sa hiya, sa excitement. “I’m not desperate for your attention.”

“But you’re here, aren’t you?” Pinadaanan niya ng daliri ang gilid ng baso niya, parang may tinatago pang plano. “You want my attention? Earn it.”

Nagtaasan ang kilay ng mga tao sa paligid. Pinagmasdan nila kami, mga matang uhaw sa tsismis at iskandalo. Pero wala akong pakialam.

Naramdaman ko ang kamay niyang dumantay sa bewang ko, magaan pero may diin. “One shot. If you keep up, you stay. If you fail, you walk out and never come back.”

Hindi ako umatras. “Deal.”

He poured a shot of whiskey, mas matapang pa sa lahat ng nainom ko sa buong buhay ko. “Bottoms up, Avah.”

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kaniya habang iniinom iyon. Sunog sa lalamunan, pero hindi ko ipinahalata.

Nagulat siya, bahagyang tumawa. “Impressive. But that’s just the beginning.”

Pinaglaruan niya ang baso sa kamay. “Since you’re here, let me teach you the rules. Rule one: You don’t question me. Rule two: You obey. Rule three: You never beg—unless you want me to make you.”

May nagbiro sa likod. “She’s a feisty one, Ty.” Pero hindi siya nagbago ng ekspresyon.

I leaned in, matching his coldness with my own. “And if I break your rules?”

He grinned, wild and dangerous. “Then I break you.”

Nag-init ang pisngi ko, hindi ko alam kung sa alak o sa tensyon. “You think I’m scared?”

“Sweetheart, you should be.”

Bago pa ako makasagot, hinila niya ako palapit—hindi marahas, pero walang pagtutol. Pinatong niya ang kamay sa batok ko, tinapunan ng matalim na tingin ang lahat ng makikialam. “If you want to be in my world, you do as I say. Understand?”

Hindi ako umimik. Hindi ko rin tinanggal ang tingin ko sa kaniya.

He leaned down, lips almost touching my ear. “Let’s see how far you’ll go, Avah.”

Sa isang iglap, binitawan niya ako at tumayo, iniwan akong nakaawang ang labi at nag-aapoy ang damdamin. Lumingon siya, tinapunan ulit ako ng ngisi.

“I’ll give you a choice. Stay and play, or run while you still have your pride. I’ll be on the rooftop. You have five minutes.”

Tumalikod siya, iniwang tila naipit sa gitna ng apoy at yelo ang paligid. Hindi ko alam kung susunod ako o magpapadala sa takot. Pero alam ko—hindi pa ito tapos.

Bumilis ang pintig ng puso ko habang umaakyat ako sa hagdan. Lahat ng hakbang, parang may kasama nang pangarap at kabaliwan. Nang matanaw ko ang pintuan ng rooftop, lumalim ang paghinga ko.

Pagbukas ko, nandoon siya. Nakatingin sa malayo, hawak ang baso, tila may sariling mundo.

He turned around, eyes burning. “You made it.”

Nilakasan ko ang loob ko. “Ano’ng laro mo, Aurelios?”

He smiled, slow and menacing. “Tonight, Avah, you either surrender... or you learn what it means to fight for what you want.”

Nagsimulang sumikdo ang hangin. Malamig, pero mas malamig ang pakiramdam ko sa harap ng lalaking ito.

He took a step closer, his voice dropping to a whisper. “Tell me, Avah... are you here to win me, or to lose yourself?”

Bago ko pa masagot, sumara ang pinto sa likod ko—nag-iwan ng tanong, takot, at pananabik.