LOGINNang marinig ang paborableng sagot mula kay Nathaniel, mabilis siyang hinila ni Zoe pababa ng hagdan. "Gawa tayo ng snow sculpture bilis! Kakasabi mo lang na pwede, baka bawiin mo pa kapag nag-dilim na." Ang snowman na tinutukoy niya ay isang malaking replika na gawa sa foam at artipisyal na snow na ipinasadya pa ni Nathaniel sa mga event organizer para lang mapasaya siya. Medyo malakas ang bugso ng hangin, pero dahil niyakap siya ni Nathaniel mula sa likod at binalot sa mga bisig nito, hindi naramdaman ni Zoe ang ginaw. Napakayaman ng karanasan ng dalaga sa sining, kaya naman sa madaling panahon, unti-unti nang nabubuo ang hugis ng sculpture. Lumingon siya at mabilis na sumigaw kay Nathaniel na abalang nag-aabot sa kanya ng mga pandekorasyon, "Tulungan mo naman akong kumuha ng pampunas tsaka palamuti sa kusina." Hindi naman tumanggi si Nathaniel. "Sige, pero slow down, okay? Mag-ingat ka, baka madulas ka sa basang damuhan." Kahit pa nagpaalala na siya, bakas pa rin ang matindi
Tinitigan ni Nathaniel ang mga mata ng asawa at tulad ng inaasahan, hindi niya ito matiis na tanggihan. Matapos ang ilang sandali, itinaas niya ang kanyang kamay para kurutin nang marahan ang pisngi nito, at sa huli ay sumuko rin. "Sige na nga, sa study room muna tayo." "Yehey!" Hindi na nagulat si Zoe na papayag ito. Nitong mga nakaraang araw kasi, halos lahat ng hilingin niya ay sinusunod ng lalaki. Malamang ay natatakot lang talaga itong ma-stress siya at maapektuhan ang baby sa sinapupunan niya. Ipinulupot niya ang kanyang kamay sa braso ni Nathaniel habang sabay silang naglalakad patungo sa elevator, tsaka kaswal na nagwika, "Actually, pagkatapos ng ilang araw na pagpapahinga, naging stable naman na ang lagay ng baby. Kung may hihilingin man ako na hindi mo gusto, pwede mo naman akong tanggihan." "Tsaka, hindi naman ako ganoon kairasonable." Nang marinig ito, binalingan siya ni Nathaniel. "Sa tingin mo ba kaya lang ako sumusunod sa'yo ngayon ay dahil lang sa bata?" "Ha?"
Malapit na ang Pasko, at sa wakas ay bumagsak ang unang tindi ng ulan sa lungsod ng Manila. Habang ang malamig na simoy ng hangin ay yumayakap sa kapaligiran, naging mas maayos at masigla na rin ang pakiramdam at kalusugan ni Zoe nitong mga nakaraang araw. Nang makita ni Nathaniel ang pagnanais at pananabik sa mga mata ng asawa habang nakatitig sa bakuran, siya na mismo ang nag-inisyatiba na magpalambot ng boses. "Gusto mo bang lumabas at magpahangin?" "Oo, gusto ko." Seryosong tumango si Zoe, at ang kanyang mga mata ay mas lalong kumislap habang sumasalamin sa bintana ang mapayapang tanawin sa labas. Nitong mga nakaraang linggo kasi, halos hindi talaga siya pinapayagang lumabas ng pinto ng mansyon. Sobra na siyang nababagot at tila nagwawala na ang kanyang sistema sa loob ng bahay. At ngayong malamig at maganda ang panahon, paano niya pa mapipigilan ang sarili niya? Marahang hinaplos ni Nathaniel ang malambot na buhok ng asawa, at ang sulok ng kanyang labi ay nagpakita ng labis
Agad na naging tensyonado ang buong katawan ni Solenn at mabilis siyang napatayo mula sa sofa. "Gagawa ako ng paraan! Ako nang bahala!" Tinitigan niya ang mga mata ni Ethan, at wala nang natira doon kundi ang matinding pag-iingat at takot. Oo nga naman. Paanong nalimutan niya na hindi naman talaga siya totoong kadugo ng pamilya Valderrama, at wala siyang kahit anong alas o kapital para makipagnegosasyon o maglatag ng kondisyon sa kahit kanino? Dahil nagawa siyang iligtas ng lalaking nasa harap niya, sa oras na hindi niya magawa ang ipinag-uutos nito, napakadali lang din para sa kabilang linya na isuko at ibalik siya sa presinto nang walang kahirap-hirap. Masusing tinitigan ni Ethan ang mukha ng babae bago nito dahan-dahang ibinaba at itinago ang kanyang cellphone sa bulsa nang may kaswal na galaw. "Mabuti naman. Ang taong marunong sumunod sa agos ng panahon ay ang siyang matalino." Bumaon ang mga kuko ni Solenn sa sarili niyang palad sa matinding inis. Nag-atubili siya nang ilan
Tama naman. Hindi ito ang Puerto Azul. Ang balita at radar ng pamilya Valderrama sa lungsod ng Manila ay imposibleng mas mabilis kaysa sa mga Mendoza. Pinakalma ni Marcus ang kanyang emosyon bago seryosong nagwika, "Huwag mo nang hayaang makontak pa ni Solenn si Dad." Bagamat pareho silang gumamit ng salitang "si Dad" na tila may konting distansya, wala sa kanilang dalawa ang nagbago ng reaksyon. Sa katunayan, sumang-ayon si Simon sa naging paalala ng kapatid. "Sige, hindi naman 'yan mahirap asikasuhin." Dahil sa matinding pabor at labis na pagtatanggol ni Dion kay Solenn, huwag nang pag-usapan ang pagtatago nito dahil sa takot sa batas—hindi malayong kapag nakapatay muli si Solenn, pagkatapos nitong umiyak nang ilang beses sa harap ni Dion, ay magawa pa nitong tulungan ang babae na itago at ilibing ang bangkay. Kahit pa tinanggalan na ng direktang kapangyarihan si Dion sa kumpanya, dala-dala pa rin nito ang pangalan ng pamilya Valderrama. At sa labas, marami pa ring mga tao ang
Sa mata ng ibang tao, ang estado ng kanilang mga pamilya ay itinadhana nang hindi magiging pantay simula pa nung una. Mas mahirap asahan na may magandang dulo ang kwento nilang dalawa. Kaya naman, noong unang beses na lapitan siya ng pamilya Valderrama at abutan ng isang tseke na may napakalaking halaga, hindi napigilan ni Jack ang magkaroon ng kaunting pagdududa sa sarili. Subalit, mabilis din namang napawi ang pakiramdam na iyon sa isang saglit. Alam niya ang diskriminasyon sa lipunan at ang tingin ng iba sa mga tulad niyang walang marangyang pinagmulan. Pero hindi niya kailanman inisip na ang kanyang mga emosyon at oras ay walang kwenta dahil lang sa mas mahirap ang pamilya niya. Dahil sa mga salitang binitawan niya, sandaling natigilan ang mga mata ni Marcus. Pagkatapos, dahan-dahan nitong iniangat ang sulok ng kanyang labi, isang ngiting puno ng pait at sarkasmo. "Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin?" Malinaw niyang naintindihan ang gustong ipahiwatig ni Jack. Wala iton
Biglang tumahimik ang buong room.Si Zoe, na madalang mailang, ay nakaramdam ng pressure. Pero pinaalalahanan niya ang sarili: Professional ito. Si Nathaniel ang kliyente, siya ang trabahador. Business is business."Nagbibiro lang si Mr. Nathaniel," bawi ni Zoe habang papasok at dahan-dahang isinas
"Hmm."Walang bahid ng pagkakaila ang mukha ni Zoe. Nanatiling kalmado ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Jacob. "Pero seriously, Jacob, don't burn bridges with your family para lang sa akin. It’s not worth the stress."Alam ni Zoe na ang Natural Biotech at ang clinic ay nakadepende rin sa
Hindi lang si Athena ang napanganga. Maging si Zoe, sandaling natigilan.Tiningnan ni Zoe si Elijah nang diretso sa mata, sinusubukang panatilihin ang poise. "Elijah, simple lang ’to. Entitled ka namang i-clear ang pangalan natin sa kanila, o ituloy ang pag-assist kay Athena sa pagkuha ng kotse niy
Sarap na sarap sa tulog si Auntie Wena nang magising siya sa sunod-sunod at nagmamadaling katok sa pinto. Pagkabukas niya, bumungad ang mukha ni Elijah na mukhang handang manakmal. Agad nahimasmasan ang matanda."Young master? Anong nangyari? Bakit ganyan ang itsura mo?"Matalim ang tingin ni Elija







