Se connecter"Sinasabi ko sa 'yo..."Dahan-dahan na inangat ni Zoe ang kanyang ulo habang tinititigan ang lalaking nakatayo sa kanyang tabi. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pagitan ng hiya at bahagyang kaba habang nakakuyom ang kanyang mga daliri sa handle ng tasa ng tsaa. "Pinag-uusapan lang naman natin 'yung tungkol sa kasal..."Bahagyang natigilan si Nathaniel sa kanyang narinig. Sa isang iglap, tila nagliwanag ang kanyang mga mata na parang may mabilis na kidlat na gumuhit sa madilim na gabi. Ang dating seryoso at pormal nitong mukha ay napalitan ng isang napakatamis at hindi maipagkakailang saya. Agad siyang bumaling kay Doña Soledad na nakaupo sa kabilang sofa, na may malawak na ngiti sa kanyang mga labi."Tita Soledad, napakaganda po talaga ng payo niyo," pahayag ni Nathaniel, ang boses niya ay puno ng sigla at kasiguraduhan na tila ba nakuha na niya ang pinakamalaking tagumpay sa kanyang buhay. "Bukas na bukas din po, magpapahanap agad ako sa assistant ko ng pinakamagandang petsa
Nang makarating si Zoe sa Hacienda Viento, sakton-saktong naabutan niya si Doña Soledad na nagre-rehabilitative physical therapy sa may malawak na courtyard ng mansyon.Dahan-dahan ang bawat hakbang ng matanda habang inaalayan ng kanyang private physical therapist. Nang mapansin ni Zoe ang pagsisikap nito, mabilis siyang lumapit at maingat na inalalayan ang braso ni Doña Soledad."Tita Soledad, mas stable at mas maganda po ang lakad niyo ngayon kaysa noong nakaraang linggo," nakangiting bungad ni Zoe habang ginagabayan ito sa paglakad.Napatingin sa kanya si Doña Soledad. Agad na lumabas ang isang napakainit na ngiti sa mukha ng matanda at marahang tinapik ang kamay ng dalaga."Dahil 'yan sa alaga mo, hija," pabalik na pasalamat ng matanda. "Medyo malamig na ang hangin dito sa labas. Halika na, pasok muna tayo sa loob para makapagpahinga ka."Kagagaling lang nilang dalawa sa sala nang marinig ang mababagal na yabag sa malaking hagdanan. Bumaba si Beatrice mula sa ikalawang palapag.Na
Mabigat ang hangin sa loob ng lumang mansyon ng pamilya Rivera. Ang amoy ng antique na kahoy, mamahaling pabango, at mga bulaklak na tila pilit na pinalalabas na sariwa ay lalong nagpapatindi sa katahimikang nag-aabang sa pintuan.Nang magkasabay na pumasok sina Beatrice at Julian sa sala, agad na tumayo ang ina ni Victor. Naroon na ito kanina pa, paulit-ulit na itinutuwid ang laylayan ng kanyang mamahaling dress habang balisa na nakatingin sa malaking pinto. Nang makita niya ang dalawa na magkasunod na pumasok, sandaling napawi ang tensyon sa kanyang mukha at napalitan ng isang pilit ngunit mainit na ngiti."Ikaw talagang bata ka," panimula ng ina ni Victor, sabay iling na tila nagbibiro ngunit halatang may itinatagong kaba. "Bakit ka naman umuwi nang hindi man lang nagsasabi nang maaga? Sana nakapagpaluto man lang ako ng paborito mo."Bahagyang pilit ang ngiting itinugon ni Julian. Malamig ang kanyang mga mata habang nakatitig sa dating tahanan. "Kailangan pa ba talagang magpaalam b
Sa OpisinaMaagang-maaga pa kinabukasan, kararating pa lang ni Beatrice sa kanyang opisina sa Valderrama Corporation nang biglang mag-vibrate ang kanyang telepono sa ibabaw ng executive desk.Ang pangalan ni Don Hector Rivera ang lumabas sa screen.Pindot ng button, tsaka niya inilagay ang telepono sa kanyang tainga. "Hello, Tito Hector.""Beatrice, hija... libre ka ba ngayong weekend? Gusto ka kasing i-treat ng Tita Rebecca mo ng tanghalian sa bahay," marahan ang boses ni Don Hector. May bahid ng pag-iingat at tila nag-aalangan sa bawat salitang binibitawan.Diretso at walang paloy-paloy na sumagot si Beatrice: "Tito Hector, kung may gusto po kayong sabihin, sabihin niyo na lang po nang diretso."Narinig ni Beatrice ang mahinang buntong-hininga ng matanda sa kabilang linya."Tungkol pa rin sa inyo ni Victor, hija. Gabi-gabi na lang 'yang hindi nakakatulog. Alam mo naman, lumaki 'yang si Victor sa pangangalaga ng Tita Rebecca mo... natural lang na nasasaktan din ang Tita mo para sa ka
Manila International Conference CenterIsang segundo lang napatigil ang tingin ni Beatrice kay Victor bago siya mabilis at walang alinlangang umiwas ng tingin. Malamig at walang bakas ng emosyon ang kanyang mukha, na tila ba ang lalaking nakatayo sa tapat ng floor-to-ceiling window ay isang taong ni hindi niya nakikilala kailanman.Nang makita siyang papalayo, mabilis na humhakbang si Victor papalapit sa kanya. "Beatrice.""Bakit?" Hindi man lang nag-abalang huminto sa paglalakad si Beatrice. Deretso ang kanyang tingin sa nilalakaran."Nabalitaan kong pupunta ka rito sa conference center, kaya naisip kong pumunta na rin para makausap ka nang personal," sabay na lumalakad si Victor sa tabi niya. Mababa ang boses nito, pilit na itinatago ang tensyon."Wala na tayong dapat pag-usapan pa."Pumasok si Beatrice sa isang medyo tahimik na sulok ng bulwagan, malayo sa ingay ng mga negosyanteng nagko-coctails, bago siya tuluyang huminto at humarap kay Victor."Pumirma ka na sa divorce agreement
Buong araw na naging abala si Beatrice sa opisina. Malapit nang matapos ang oras ng trabaho nang marahan na itinulak ni Anya ang pinto at pumasok sa kanyang silid."Ma'am Beatrice, tuloy pa rin po ba kayo sa Economic Forum ngayong gabi?"May hawak na folder si Anya habang nakatingin sa labas. "Lumalakas po ang ulan. Baka mahirapan po tayo sa biyahe at maging mabigat ang trapiko.""Tuloy tayo."Ibinaba ni Beatrice ang hawak na pluma. "Naka-kumpirma na tayo sa mga organizer. Hindi magandang tingnan kung huling minuto tayong magjo-jokis o hindi sisipot."Tumango si Anya at inabot ang mga papeles. "Ito po pala ang opisyal na listahan ng mga dumalo sa forum. Maaari niyo po muna itong tingnan."Inabot ni Beatrice ang dokumento at dahan-dahang binuklat ang unang pahina. Nahinto ang kanyang paningin sa pangalang nakasulat sa gitnang bahagi ng talaan.Julian Rivera — Executive Vice President, Ji Group."Sabihan mo ako kapag nakahanda na ang sasakyan.""Opo, Ma'am."Isinantabi ni Beatrice ang f







