Mag-log inAgad na naging tensyonado ang buong katawan ni Solenn at mabilis siyang napatayo mula sa sofa. "Gagawa ako ng paraan! Ako nang bahala!" Tinitigan niya ang mga mata ni Ethan, at wala nang natira doon kundi ang matinding pag-iingat at takot. Oo nga naman. Paanong nalimutan niya na hindi naman talaga siya totoong kadugo ng pamilya Valderrama, at wala siyang kahit anong alas o kapital para makipagnegosasyon o maglatag ng kondisyon sa kahit kanino? Dahil nagawa siyang iligtas ng lalaking nasa harap niya, sa oras na hindi niya magawa ang ipinag-uutos nito, napakadali lang din para sa kabilang linya na isuko at ibalik siya sa presinto nang walang kahirap-hirap. Masusing tinitigan ni Ethan ang mukha ng babae bago nito dahan-dahang ibinaba at itinago ang kanyang cellphone sa bulsa nang may kaswal na galaw. "Mabuti naman. Ang taong marunong sumunod sa agos ng panahon ay ang siyang matalino." Bumaon ang mga kuko ni Solenn sa sarili niyang palad sa matinding inis. Nag-atubili siya nang ilan
Tama naman. Hindi ito ang Puerto Azul. Ang balita at radar ng pamilya Valderrama sa lungsod ng Manila ay imposibleng mas mabilis kaysa sa mga Mendoza. Pinakalma ni Marcus ang kanyang emosyon bago seryosong nagwika, "Huwag mo nang hayaang makontak pa ni Solenn si Dad." Bagamat pareho silang gumamit ng salitang "si Dad" na tila may konting distansya, wala sa kanilang dalawa ang nagbago ng reaksyon. Sa katunayan, sumang-ayon si Simon sa naging paalala ng kapatid. "Sige, hindi naman 'yan mahirap asikasuhin." Dahil sa matinding pabor at labis na pagtatanggol ni Dion kay Solenn, huwag nang pag-usapan ang pagtatago nito dahil sa takot sa batas—hindi malayong kapag nakapatay muli si Solenn, pagkatapos nitong umiyak nang ilang beses sa harap ni Dion, ay magawa pa nitong tulungan ang babae na itago at ilibing ang bangkay. Kahit pa tinanggalan na ng direktang kapangyarihan si Dion sa kumpanya, dala-dala pa rin nito ang pangalan ng pamilya Valderrama. At sa labas, marami pa ring mga tao ang
Sa mata ng ibang tao, ang estado ng kanilang mga pamilya ay itinadhana nang hindi magiging pantay simula pa nung una. Mas mahirap asahan na may magandang dulo ang kwento nilang dalawa. Kaya naman, noong unang beses na lapitan siya ng pamilya Valderrama at abutan ng isang tseke na may napakalaking halaga, hindi napigilan ni Jack ang magkaroon ng kaunting pagdududa sa sarili. Subalit, mabilis din namang napawi ang pakiramdam na iyon sa isang saglit. Alam niya ang diskriminasyon sa lipunan at ang tingin ng iba sa mga tulad niyang walang marangyang pinagmulan. Pero hindi niya kailanman inisip na ang kanyang mga emosyon at oras ay walang kwenta dahil lang sa mas mahirap ang pamilya niya. Dahil sa mga salitang binitawan niya, sandaling natigilan ang mga mata ni Marcus. Pagkatapos, dahan-dahan nitong iniangat ang sulok ng kanyang labi, isang ngiting puno ng pait at sarkasmo. "Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin?" Malinaw niyang naintindihan ang gustong ipahiwatig ni Jack. Wala iton
Ang pagiging defensive at mabilis bumato ng pabalik na argumento ay naging propesyonal na habit na ni Jack sa tuwing humaharap siya sa korte sa loob ng maraming taon. Subalit, hindi lang ngayon natututunan ni Marcus ang ugaling ito ng dalaga. Noon pa man, nung mga panahong magkasintahan pa sila, unti-unti nang lumalabas ang mga senyales na ito sa kanilang relasyon. Masyadong magaling si Jack sa pagkuha ng inisyatibo. Palaging sa kanya ang huling desisyon kung susulong ba sila o aatras. Gaya na lang nung una silang magkasama—siya ang unang lumandi at nag-init ng laro kay Marcus, at nung maghiwalay sila, isang linyang pormal lang ang binitawan niya bago tuluyang pinutol ang lahat ng komunikasyon. Sa pagkakataong ito, hindi man lang nakaramdam ng hiya si Marcus kahit nahuli siyang nakikinig sa usapan. Masyadong malamig ang boses niya. "Nasa tapat ako ng sarili kong pinto. Paanong naging eavesdropping 'yan? Sadyang hindi mo lang talaga ako nakita." Sa huling pangungusap na binitawan
Nang magpaalam si Jack, inihatid siya ni Mateo pababa ng gusali. Bago pa man makapagsalita ang lalaki, nauna nang itinuro ni Jack ang kotse nito sabay sabi, "Go back inside, malamig na rito." "Wait lang, Jack." Bigla siyang pinigilan ni Mateo. Lumapit ito nang kaunti, tila nag-iisip ng tamang tiyempo at mga salita, bago dahan-dahang nagsalita, "Yung mga sinabi ni Mama kanina..." "Alam ko, magkaibigan tayo." Bahagyang umangat ang mapulang labi ni Jack at kaswal na ngumiti. "May mga bagay na sinasabi ang mga matatanda para lang magbiro o manukso. Hindi ko 'yun sineseryoso, at mas lalong hindi ko hahayaang maapektuhan niyon ang revolutionary friendship natin sa loob ng maraming taon." Ang mga salitang bitaw ni Jack ay napakatalino at walang butas. Gayunpaman, naintindihan iyon ni Mateo nang malinaw. Hindi niya pwedeng lagpasan ang linyang iyon. Ano nga ba ang totoong ibig sabihin ng mga salita ni Jack? Kapag ang mga matatanda ang nagsabi niyon, ituturing niya itong biro at manan
Bahagyang kumutitap ang mga mata ni Dr. Marcus, pero agad din siyang nag-iwas ng tingin na parang walang nangyari. Akma na niyang itutuloy ang pagpirma sa kanyang resignation paper nang biglang may narinig siyang pamilyar at malinis na boses ng isang lalaki mula sa 'di kalayuan. "Jack, sorry talaga ha. Naabala pa kitang samahan si Mama para sa routine check-up niya rito sa ospital." Kahit hindi lumingon si Marcus, kilalang-kilala niya kung kanino ang boses na iyon—kay Mateo. Ewan ba niya, pero biglang nanganig ang kamay niya kaya humaba at pumangit ang guhit ng tinta sa dulo ng kanyang pirma. Napansin ng HR intern ang biglang pagbabago sa mood ng doktor. Bigla kasing lumamig ang awra sa paligid ni Marcus, malayo sa karaniwan nitong madaling kausap at laging nakangiti. "Dr. Marcus, may mali po ba sa mga nakasulat sa dokumento?" nag-aalalang tanong ng intern. "Ah, wala naman. Sorry." Bumalik sa pagiging seryoso ang mukha ni Marcus. Itinapat niya ulit ang dulo ng ballpen sa
"Hmm."Walang bahid ng pagkakaila ang mukha ni Zoe. Nanatiling kalmado ang kanyang mga mata habang nakatingin kay Jacob. "Pero seriously, Jacob, don't burn bridges with your family para lang sa akin. It’s not worth the stress."Alam ni Zoe na ang Natural Biotech at ang clinic ay nakadepende rin sa
Hindi lang si Athena ang napanganga. Maging si Zoe, sandaling natigilan.Tiningnan ni Zoe si Elijah nang diretso sa mata, sinusubukang panatilihin ang poise. "Elijah, simple lang ’to. Entitled ka namang i-clear ang pangalan natin sa kanila, o ituloy ang pag-assist kay Athena sa pagkuha ng kotse niy
Sarap na sarap sa tulog si Auntie Wena nang magising siya sa sunod-sunod at nagmamadaling katok sa pinto. Pagkabukas niya, bumungad ang mukha ni Elijah na mukhang handang manakmal. Agad nahimasmasan ang matanda."Young master? Anong nangyari? Bakit ganyan ang itsura mo?"Matalim ang tingin ni Elija
Medyo nagulat si Zoe.Pinigilan niya ang lahat ng tanong sa isip niya at tumingin kay Nathaniel. Malayo ang tingin niya at pormal ang boses. "Kung ganun, mauuna na po ako... Kanina, salamat po, Mr. Mendoza.""Miss..."Magsasalita sana si Tito Gab pero narinig niya ang malamig at nang-uuyam na boses







