MasukSa isip ni Elijah, kilala niya ang pagkatao ni Zoe. Mahinhin, masunurin, at laging maingat sa bawat galaw. Pero ngayon, hindi niya ma-process kung bakit bigla itong naging matapang.Noong huli silang nag-usap, sinabi ni Zoe na ang galit niya kay Madam Rebecca ay hindi dapat isisi kay Nathaniel. Pero ngayon, heto siya at inaamin ang relasyon nila nang walang pag-aalinlangan. Hindi ba niya naiisip na baka hindi matolerahan ni Nathaniel ang paghihiganti niya sa sarili nitong pamilya? O baka naman... naisip na niya iyon, pero wala siyang pakialam.Ganoon ba kalalim ang feelings niya para kay Nathaniel? Na kahit alam niyang baka magkahiwalay din sila sa huli, kailangan pa ring ipaalam sa buong mundo na sila?Mapait na napangiti si Elijah. Naalala niya noong sila pa ang mag-asawa. Never siyang ipakilala ni Zoe sa ibang tao. Ang marriage pala nila ay parang isang glamorous city wall lang sa labas—ang tanging silbi ay protektahan si Zoe mula sa maruruming laro ng mga Mendoza.It’s crazy. All
Pagbaba ng phone, lumingon si Zoe at nakita si Nathaniel na nakatayo lang sa ilalim ng silong, tahimik at tila malalim ang iniisip. Kahit alam ni Nathaniel na si Elijah ang kausap niya, hindi ito naki-eavesdrop. Nanatili lang ito sa malayo, binibigyan siya ng space. Inaasahan na ni Zoe na magiging clingy ang lalakeng ito—at sa totoo lang, hindi niya iyon minamasama. In fact, she felt a little kilig. Naalala niya noong bata pa sila, ganoon na talaga mag-alaga si Nathaniel. Lahat ng love letters na dapat ay para sa kaniya, hindi man lang nakakarating sa kamay niya. Nathaniel intercepted and destroyed all of them before she could even see the contents. Doon niya napagtanto na may nararamdaman siya para sa kaniyang kuya na higit pa sa dapat. Imbes na magalit sa panghihimasok nito, palihim siyang natutuwa. Does he care about me that much? she used to wonder. Pero noon, Nathaniel would only frown and act like an old-fashioned guardian. "Nini, ang bata mo pa. Itong mga lalakeng ito, hind
Kahit medyo mabagal ang reflexes ni Timothy, alam niyang delikado na ang sitwasyon. Mabilis siyang tumakbo palapit kay Nathaniel at awkward na iniabot ang phone. "Heto na po, Boss." Miss Zoe, sorry! Hindi ko sinasadya! Si Louie ang may kasalanan! Ang tusong bastos na 'yun! isip ni Timothy habang pinapawisan. Kinuha ni Nathaniel ang phone. Hindi man lang niya sinagot ang tawag—agad niyang pinindot ang Reject. "Nasaan siya?" tanong nito sa malamig na boses. "Siya—" bago pa makasagot si Timothy, sumingit na si Louie na may kasama pang pabebe na ngiti. "Nasa backyard po, nagdidilig ng mga bulaklak." Tumango si Nathaniel at naglakad patungong likod. Nang mawala na siya sa paningin, sinugod ni Timothy si Louie. "Ang dumi mong maglaro!" Ngumisi lang si Louie. "Sino ba kasing may sabing maging tanga ka? Bakit kailangang sagutin ni Miss Zoe ang tawag ng ex-husband niya?" Para kay Louie, ang isang matinong ex-husband ay dapat na parang patay—hindi na nagpapakita o nanggugulo sa relasyon
Sa ibabaw, parang si Solenn lang ang tinatanong ni Beatrice. Pero hindi alam ni Athena kung bakit bigla siyang kinilabutan. Pakiramdam niya, bawat salitang lumalabas sa bibig ni Beatrice ay may nakatagong patibong. Pagkatapos mag-breakfast, maingat na ibinaba ni Athena ang kaniyang chopsticks. Kanina pa siya sinusulyapan ni Solenn, kaya nag-init ang kaniyang upuan. Tumayo si Athena para tulungan ang katulong sa pagliligpit ng pinagkainan. Pero bago pa siya makahakbang pa-kitchen, hinarang siya ng malamig na boses ni Beatrice. "Hayaan mo na ang mga helpers dyan. You don't need to do that." "Okay lang po, Ate," pilit na ngiti ni Athena, sinusubukang itago ang kaba. "Nasanay na rin kasi ako sa bahay ng mga Alcantara. Pero maswerte pa nga ako nun; noong nasa orphanage pa ako..." Biglang lumambot ang ekspresyon ni Doña Soledad. Sumikip ang dibdib ng matanda. Sa isip niya, ang kaniyang anak ay dapat namuhay na parang prinsesa, pero kung anu-anong hirap pala ang dinanas nito. Nan
Maliwanag ang buong corridor. Ang mahaba at itim na buhok ni Zoe ay nakakalat sa kaniyang mga balikat, na lalong nagpalitaw sa kaniyang kutis-porselana. Ang pamumula ng kaniyang mga pisngi ay tila isang nakakasilaw na sining sa gitna ng katahimikan.Bumigat ang paghinga ni Nathaniel. Nagdilim ang kaniyang mga mata sa pagnanasa, pero ayaw niyang takutin ang dalaga sa unang gabi nito sa mansion."Baka... nagkataon lang?" mahinang sabi ni Nathaniel."Ah, baka nga," tugon ni Zoe. Alam niyang imposible namang manghuhula ang lalaki para malaman kung anong kulay ng pajama ang pipiliin niya.Sa ibaba, tulog na sina Lola Yuan at ang mga katulong, habang sina Louie at ang iba pa ay nasa lounge sa basement para mag-relax. Napakatahimik ng buong mansion. Sa sobrang tahimik, lalong kinabahan si Zoe sa titig ni Nathaniel. Hinawakan niya ang doorknob."Sige... matutulog na ako.""Sige. Pasok na," sagot ng lalaki sa malalim na boses.Parang nabunutan ng tinik si Zoe. Mabilis siyang pumasok at isinara
Tiningnan lang siya ni Nathaniel at walang pakialam na nagtanong: "Aalis ka na ba?"Umiling-iling si Dr. Marcus. "Sige, aalis na. Galit agad?"Sige lang, Nathaniel. Pero tandaan mo, kapag pinalayas ka ni Zoe rito sa mansion, huwag kang tatakbo sa akin para makitulog.Nang marinig ang dagundong ng makina ng kotse ni Marcus paalis, dahan-dahang tumayo si Nathaniel at umakyat sa taas. Pero sa halip na puntahan si Zoe, dumiretso muna siya sa kaniyang study room para tapusin ang kaniyang trabaho.Dahil kumpleto ang gamit sa kwarto, kumuha si Zoe ng isang set ng cotton loungewear at nag-shower sa banyo.Pagkatapos, lumabas siya sa balcony para lumanghap ng hangin. Nakita niyang wala na ang mga kotse sa parking area sa baba, kaya inisip niyang bumalik na rin si Nathaniel sa Solana Tower."Miss Zoe, may nilagang bird's nest sa kusina. Gusto niyo po bang dalhan ko kayo rito?"Boses iyon ni Nanay Sabel mula sa labas ng pinto.Nang marinig ni Zoe ang kaniyang boses, unt-unting nawala ang pagigin
Medyo nagulat si Zoe.Pinigilan niya ang lahat ng tanong sa isip niya at tumingin kay Nathaniel. Malayo ang tingin niya at pormal ang boses. "Kung ganun, mauuna na po ako... Kanina, salamat po, Mr. Mendoza.""Miss..."Magsasalita sana si Tito Gab pero narinig niya ang malamig at nang-uuyam na boses
"Opo."Ngumiti si Reymond para ayusin ang sitwasyon, sabay turo sa velvet box sa lamesa. "Busy kasi siya sa trabaho, kaya nag-iwan na lang ng regalo at nauna na."Napatingin si Nathaniel sa box, walang mababakas na emosyon sa mga mata niya.Natapos ang gulo nang walang masyadong iskandalo.Sa secon
Patanong ang pagkakasabi niya, pero kilalang-kilala na ni Zoe si Elijah.Papayag si Elijah.Ganyan siya parati—magtatanong sa surface, pero wala naman talaga siyang pakialam sa isasagot mo. Ang "concern" niya, parang 'yung kaswal na tanong lang kapag nakasalubong mo ang kapitbahay mo habang naglala
Dalawang hakbang na lumayo si Zoe para bigyan ng distansya ang sarili niya, sabay bawi ng kuwelyo niya mula sa kamay nito.Nagsimula nang mag-ayos ng hapag ang mga katulong at bumalik na sa kusina para mag-asikaso.Sila na lang ni Vincent ang naiwan sa restaurant.Naging malamig ang ekspresyon ni Zo







