CHAPTER 3

"Gabi na, Miss. Flores. Hayaan mo na akong ihatid ka."

Bago pa man siya makasagot, binuksan na ng lalaki ang likurang p***o ng sasakyan.

Nag-alinlangan si Cella nang saglit bago yumuko at umupo.

Maluwag ang loob ng sasakyan, at may bahagyang amoy ng kahoy. Sa harap niya ay may malaking elektronikong tabing na nakasulat lahat sa Ingles at puno ng mga kagamitan bago na bago ang tingnan. Parang langit na puno ng bituin ang nasa itaas, napakakumportable ng upuang balat, at ang alpombra sa ilalim ng kanyang mga paa ay mukhang napakamahal.

Bigla siyang nakaramdam ng matinding kaba at pagkabalisa.

Hindi ito kalahati ng kaba noong bumaba siya ng eroplano dalawang oras na ang nakalilipas.

Noon, bitbit niya ang isang pulang plastik na bag na naglalaman ng gusot-gusot na pera, kanyang pagkakakilanlan, at pahina ng kanilang rehistro ng sambahayan;

Hawak nang mahigpit ang halos luma nang telepono, nakatulala siya at namangha sa dambuhalang paliparan, na parang nakatapak siya sa isang mundong pang-agham na hinaharap.

Umupo si Henry sa tabi niya, kumuha ng bote ng tubig mula sa lagayan, binuksan ito, at iniabot sa kanya.

"Inom ka muna."

"Salamat po, Mr. Santos."

Tinanggap ito ni Cella gamit ang dalawang kamay, hawak nang maingat, at dahan-dahang uminom. Hindi man lang niya sigurado kung imahinasyon lang, ngunit tila may bahagyang tamis ito ibang-iba sa inaasahan niya.

Ininom niya ang halos lahat ng laman nito.

Uhaw na uhaw talaga siya; ni isang patak ng tubig ay wala siyang ininom mula nang tumakas siya kaninang alas-tres ng madaling araw.

Hindi kayang gumastos ni Cella para sa tubig. Sabi kasi ni Shiyu, bawat pulgada ng lupa sa Davao ay mahalaga, at pati ang paghinga ay may kapalit na pera.

Hindi naman masyadong malaki ang ibinigay na pera ng kanyang ate, kaya kailangan niyang magtipid.

Mabilis na naubos ang laman ng bote. Hawak ni Cella ang walang laman na lalagyan, nahihiya nang kaunti at ipinaliwanag sa mahinang boses.

"Uhaw na uhaw po kasi ako..."

Bahagyang ngumiti si Henry, kumuha at nagbukas pa ng isa pang bote, at iniabot ito. "Dahan-dahan lang, huwag magmadali."

Kaya uminom pa si Cella ng dalawa pang bote.

"Unang beses mo bang pumunta sa Davao?" tanong ni Henry.

Tumango nang masunurin si Cella.

"Tumakas ka mula sa kasal?"

"Opo."

"Ilang taon ka na ba ngayon?" Ang kanyang banayad na pakikitungo ay pati ang driver sa harap ay nakaramdam ng takot.

Para kay Cella, napakabait ni Mr. Santos, tila isang kapatid na nag-aalaga.

Tapat niyang sinabi ang lahat. "Kakalabing-dalawa ko lang po. Pinilit ako ng pamilya ko na pakasalan ang kalaro ko noong bata pa kami, pero ayaw ko po kaya tumakas ako."

Ang dalawampung taong gulang ay ang tamang edad na ayon sa batas para magpakasal.

Nagtanong ulit si Henry. "May kamag-anak o kaibigan ka ba rito sa Davao?"

"Opo!" Ngumiti si Cella. "Nag-aaral dito sa Davao ang matalik kong kaibigan na si Cleo!"

"Ihatid na kita roon ngayon?"

Nag-alinlangan muli si Cella. Pagkaraan ng sandali, umiling siya. "Huwag na po, kasi ang tumutugis sa akin ay kapatid niya mismo."

Ayaw niyang pakasalan si Emma.

Ngunit talagang inaasam ni Cleo na magkatuluyan sila kapag nalaman nitong tumakas siya sa sarili niyang kasal...

Hindi pa niya alam kung paano haharapin ang kaibigan.

Sa huli, dinala siya ni Henry sa sentro ng lungsod.

Bago bumaba, iniabot niya kay Cella ang isang itim at gintong card at ngumiti. "Tumawag ka lang sa akin kung may mapagkakaproblema ka."

May nakasabit na plastik na bag sa braso si Cellai; tinanggap niya ang card at tumango nang may paggalang. "Maraming salamat po, Mr. Santos!"

Nakatayo siya sa gilid ng kalsada, nakangiti at kumakaway sa kanya.

Bahagyang tumango si Henry, ibinaba ang bintana, at nawala ang ngiti sa kanyang mukha habang umaalis ang sasakyan.

Tinanggal niya ang kanyang salamin at inilagay sa tabi, pinisil ang matangos na ilong, at mahinahong nagtanong. "Nasa ayos na ba ang lahat?"

Lumingon si Noah na nakaupo sa tabi ng drive. "Dinala na po sa istasyon ng pulis, at nakausap ko na rin ang mga tauhan doon."

"Ipaalam mo sa lumang mansyon na ipagpaliban muna ang kasunduan sa pamilya Garcia."

Tila nananatili pa rin sa hangin ang matamis na halimuyak na iniwan ni Cella.

Nagulat si Noah. "Ginoo... hindi kaya nagugustuhan ninyo talaga si Miss. Garcia..."

Hindi naman kasi karaniwang ganito ang hilig ni Mr. Santos!

Tatlong araw ang lumipas, sa isang baryo sa loob mismo ng lungsod ng Davao.

Nagluluto pa lamang si Cella nang tumunog ang kanyang telepono mula sa tanggapan ng mga tauhan.

Biglang kumabog nang mabilis ang kanyang puso. Mabilis niyang pinatay ang kalan, kinuha ang kanyang lumang telepono, at lumabas sa masikip na kusina. Huminga siya nang malalim at kinakabahang sinagot ang tawag.

"Magandang araw po, Miss. Garcia. Ako po si Lyly Perez, kinatawan ng Representative of Human Resources at Fresh Fare. Binabati kita, nakapasa ka sa unang pagsusuri base sa iyong ipinadalang talambuhay."

"Napansin ko na hindi mo pa nakukumpirma ang oras para sa ikalawang panayam, at kalahating oras na lang bago ito awtomatikong ituring na pagtanggi. Ano po ang iyong pasya?"

Ang unang naisip ni Cella ay nakapagdulot siya ng abala sa kabilang panig, at kailangan pa nilang tumawag nang espesyal para tanungin siya.

Mabilis siyang humingi ng paumanhin at sumagot.

"Pwede po akong dumalo sa ikalawang panayam kahit anong oras!"

"Mabuti. Inaanyayahan ka naming dumalo sa ikalawang panayam sa Fresh Fare ngayong hapon, alas-dos at kalahati."

Pagkatapos ibaba ang tawag, labis ang tuwa ni Cella at muntik na siyang tumalon sa tuwa habang umiikot-ikot sa kanyang silid na labinlimang metrong kuwadrado ang laki, hawak ang telepono.

Tulad ng sinabi ni Cleo, napakamahal ng lupa sa Davao; pati ang paghinga ay tila may kapalit na pera.

Ang upa ay walong daan at limampung yuan kada buwan. Matapos bumili ng mga pangunahing pangangailangan at ilang damit, halos wala nang natitirang pera sa kanyang bulsa.

Dahil diploma lamang sa hayskul ang hawak niya, mahihirapan siyang makahanap ng angkop na trabaho sa Davao isang lungsod na punong-puno ng magagaling na tao.

Sa nakalipas na dalawang araw, marami na siyang pinuntahan, ngunit ang mga handang tumanggap sa kanya ay mga taga-tawag sa telepono at mga kasangkot sa panloloko sa internet.

Lalo na ang mga naghahanap ng tagapaghatid sa internet; tinitingnan siya ng mga tagapagtaguyod na parang lobo na nakakita ng karne, at sinasabi sa kanya.

"Sa ganyang malalaking dibdib, payat na baywang, at hugis na katawan, hindi mo na kailangan ng kasanayan. Kumilos ka lang nang kaunti sa harap ng camera, at magwawala na ang mga mayayaman sa pagboto sa iyo. Mabubuhay ka nang marangya sa loob lamang ng isang buwan!"

Ang nakakaakit at mainit na hubog ng katawan ni Cella ay likas na kabaligtaran ng kanyang mukhang dalisay at inosente.

Ngunit ayaw niya niyon.

Mula pa noong bata siya, kinamumuhian na niya ang kanyang sariling katawan.