CHAPTER 5.2

Nagkatinginan sina Levi at Owen bago sabay na tumawa.

"Balita ko," panimula ni Levi habang inaayos ang salamin sa ilong, "ilalagay na sana ng matandang bahay sa listahan si Bria Garcia bilang mapapangasawa mo, pero bigla mo raw ipinahinto. Huwag mong sabihing tumatanda ka na at natatakot ka nang magpakasal."

"Hindi kaya..." singit ni Owen na may mapang-asar na ngiti. "May babae nang nagpapatibok ng malamig mong puso?"

Tahimik lamang na umupo si Henry sa sofa. Kinuha niya ang baso ng whisky na inilapag ni Noah sa harapan niya ngunit hindi niya ito ininom.

Isang malamig na tingin lamang ang ipinukol niya sa dalawa.

"Wala."

Iisang salita.

Ngunit sapat na iyon upang manahimik sandali ang buong silid.

Sanay na sina Levi at Owen sa ganoong ugali ng kaibigan nila. Hindi ito palabiro, hindi rin mahilig magpaliwanag. Kapag sinabi nitong wala, wala talaga.

Ngunit ngayong gabi...

May kakaiba.

Napansin ni Levi ang bahagyang pagkawala ng pokus sa mga mata nito.

Parang may iniisip.

Parang may bumabagabag.

"Henry." Bahagyang yumuko si Levi. "Tatlong araw na kitang kilala... este, tatlumpung taon na pala. Ngayon lang kita nakitang nagkansela ng isang bagay na napagdesisyunan mo na."

Natahimik ang buong silid.

Maging si Owen ay tumigil sa pang-aasar.

Ibinaba ni Henry ang baso.

"Wala akong obligasyong ipaliwanag ang bawat desisyon ko."

"Tama." Ngumiti si Levi. "Pero hindi ibig sabihin no'n na wala kaming karapatang magtanong."

Napailing si Henry.

"Baka masyado lang kayong maraming oras."

Tumawa si Owen.

"Ayan na! Kapag iniiwasan na niya ang tanong, ibig sabihin may tinatago."

Biglang nagsalita si Noah.

"Mr. Owen..."

"Hmm?"

"Mas mabuti pong huwag ninyo nang kulitin si Mr. Santos."

Napalingon ang dalawa kay Noah.

"Bakit?" tanong ni Owen.

Saglit na nag-alinlangan si Noah.

May mga bagay na alam niya ngunit hindi maaaring sabihin.

Lalo na ang tungkol sa babaeng muntik nang mapangasawa ni Henry.

At lalong hindi niya maaaring ikuwento ang nangyari tatlong gabi na ang nakalipas.

Ang gabing isang babaeng nakasuot ng pulang cheongsam ang sumugod sa harapan ng sasakyan ni Henry habang umiiyak at humihingi ng saklolo.

Isang eksenang paulit-ulit na pumapasok sa isip niya.

Tahimik siyang napabuntong-hininga.

"Wala po."

Tumango si Henry bilang senyales na tama ang ginawa ni Noah.

Hindi na nagtanong pa sina Levi.

Sa halip ay biglang ngumiti si Owen.

"Kung ayaw mong pag-usapan ang kasal, negosyo na lang."

"Inaprubahan na ng board ang bagong commercial complex sa South District."

"Narinig kong Fresh Fare ang hahawak sa buong food division."

"Tama." Sagot ni Henry.

"Kailan magsisimula ang recruitment?"

"Sa susunod na buwan."

Tumango si Owen.

"Maganda 'yan."

Tahimik na nakikinig si Levi.

Ngunit hindi niya maiwasang mapansin ang kakaibang ekspresyon sa mukha ni Henry.

Parang...

May iniisip pa rin ito.

---

Samantala...

Sa ika-limang palapag ng Fresh Fare.

Kasalukuyang nililibot ng HR manager ang mga bagong empleyado.

"Ito ang employee lounge."

"Sa kanan ang pantry."

"Sa kaliwa naman ang locker room."

Lahat ay seryosong nakikinig.

Lahat...

Maliban kay Cella.

Hindi dahil wala siyang pakialam.

Kundi dahil halos hindi pa rin siya makapaniwalang naroon siya.

Napakalaki ng gusali.

Napakalinis.

May marble flooring.

May malalaking chandelier.

May mga empleyadong nakaayos ang kasuotan at magalang magsalita.

Para siyang napunta sa ibang mundo.

"Cella."

Napapitlag siya.

"Opo?"

"Huwag kang mahuli sa grupo."

"Naku, pasensya na po!"

Mabilis siyang tumakbo upang makahabol.

Natawa ang katabi niyang babae.

"Probinsyana ka rin?"

Ngumiti si Cella.

"Oo."

"Ako rin."

Unti-unting gumaan ang pakiramdam niya.

Mukhang hindi pala siya nag-iisa.

Pagdating nila sa pantry, pinayagan silang magpahinga nang sampung minuto.

Habang ang iba ay nagkakape, tahimik na tumayo si Cella sa may bintana.

Mula roon ay tanaw ang buong siyudad.

Napakaganda.

Napakalayo sa kabundukang kinalakihan niya.

"Ang laki talaga ng Davao..."

Mahina niyang bulong.

Hindi niya namalayang may lalaking nakatayo sa kabilang hallway.

Si Noah.

Napansin niya ang inosenteng ngiti ni Cella.

Napailing siya.

Mukhang wala talagang ideya ang dalaga kung sino ang tunay niyang nailigtas noong gabing iyon.

At marahil...

Mas mabuti na rin iyon.

Hindi niya namalayang may isa pang pares ng matang tahimik na nakatingin.

Sa executive floor.

Sa likod ng floor-to-ceiling glass wall.

Nakatayo si Henry.

Tahimik niyang pinagmasdan ang lobby sa ibaba.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa dami ng taong naglalakad, agad niyang nakita ang pamilyar na pulang buhok na nakapusod.

Cella.

Tahimik lamang itong nakatingin sa lungsod, tila batang unang beses makakita ng napakalaking mundo.

May kakaibang kapayapaan sa ekspresyon nito.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan...

Naalala niya ang gabing umiiyak ito habang nanginginig sa takot.

Ang gabing mahigpit nitong hinawakan ang manggas ng kanyang amerikana at nagsabing...

"Pakiusap... huwag ninyo po akong pabayaan."

Hindi niya alam kung bakit malinaw pa rin sa isip niya ang boses na iyon.

Hindi rin niya maintindihan kung bakit sa tuwing naaalala niya ang dalaga, tila may bahagyang kirot na dumaraan sa kanyang dibdib.

Isang damdaming noon lang niya naranasan.

"Mr. Santos?"

Naputol ang kanyang pag-iisip nang magsalita si Noah.

"May meeting pa po kayo sa loob ng limang minuto."

Tahimik na tumango si Henry.

Muli niyang ibinalik ang malamig na ekspresyon sa mukha.

"Let's go."

Tumalikod siya at naglakad palayo.

Hindi niya napansin na sa mismong sandaling iyon, napalingon si Cella sa direksiyon ng executive floor.

Saglit lamang.

Parang may naramdaman siyang kakaiba.

Ngunit dahil hindi naman niya nakita ang sinuman sa likod ng salamin, ngumiti na lamang siya at muling ibinalik ang pansin sa kanyang mga kasamahan.

Hindi niya alam...

Na sa mismong gusaling iyon, nagsimula nang unti-unting magtagpo ang kanilang mga landas.

At ang kapalarang pilit nilang tinatakasan ay dahan-dahan nang humahabol sa kanila.