CHAPTER 5.1

Bumukas ang p***o ng elevator kasabay ng mahinang tunog nito.

Tahimik na pumasok si Henry Santos, suot ang mamahaling itim na suit na lalong nagbigay-diin sa kanyang matikas na tindig. Sumunod si Noah, dala ang tablet na hindi niya halos binibitawan.

Bago tuluyang magsara ang p***o ng elevator, napalingon si Noah sa lobby.

Hindi kalayuan, isang manager ng Human Resources ang abalang naglilibot sa grupo ng mga bagong empleyado na katatapos lamang ng orientation.

At doon niya nakita si Cella.

Bahagyang lumaki ang kanyang mga mata.

"Si Miss Flores..."

Hindi niya inaasahang magkikita silang muli rito.

Napatingin siya kay Henry, ngunit nanatiling diretso lamang ang tingin ng kanyang amo, tila walang napansing kakaiba.

Hindi tuloy malaman ni Noah kung nakita ba talaga nito si Cella o sadyang pinili lamang niyang huwag pansinin.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang ipagpaliban ni Henry ang nakatakdang kasal.

Simula noon, naging magulo ang lumang mansyon ng pamilya Santos.

Araw-araw ay may nagtatanong kung bakit biglang umurong ang kanilang tagapagmana.

Ngunit bilang personal assistant, hindi maaaring sabihin ni Noah ang tunay na dahilan.

Hindi niya maaaring amining ang lalaking kinatatakutan ng buong mundo ng negosyo ay muntik nang mapilitang magpakasal sa isang babaeng hindi niya mahal.

Isa iyong lihim na kailanman ay hindi maaaring lumabas.

Dahan-dahang nagsara ang p***o ng elevator.

---

Samantala...

Sa kabilang bahagi ng lobby, halos hindi mapawi ang ngiti sa labi ni Cella Flores.

Pakiramdam niya ay nananaginip pa rin siya.

Natanggap siya.

May trabaho na siya.

Hindi na siya ang takot na takot na babaeng tumakas mula sa kanilang liblib na baryo dala lamang ang isang lumang cellphone at kaunting damit.

Dalawampung taong gulang pa lamang siya, ngunit para bang nagsimula na siyang bumuo ng sarili niyang buhay.

"Cleo... tama ka. Napakaganda pala talaga ng Davao."

Punong-puno ng pag-asa ang kanyang puso.

Sa wakas, hindi na siya mapipilitang ipakasal sa lalaking hindi niya man lang kilala.

Makakapagsimula siyang muli.

Habang abala ang iba sa pagsilip sa mga VIP na pumapasok sa elevator, nanatili siyang nakangiti sa sarili niyang mundo.

Hindi niya namalayang nagsasalita na pala ang HR Manager.

"Lahat kayo, makinig."

Agad na tumahimik ang grupo.

"Ang lalaking kakapasok lang ay si Mr. Henry Santos."

Nagkatinginan ang ilan.

"Kilala siya bilang isa sa pinakamakapangyarihan at pinakamayamang tao sa buong Davao."

"Kung gusto ninyong manatiling nagtatrabaho rito, huwag kayong magkakaroon ng kung anu-anong ilusyon."

Tahimik ang lahat.

Ngunit si Cella ay bahagyang napakunot ang noo.

"Henry..."

Biglang sumagi sa isip niya ang lalaking tumulong sa kanya noong gabing muntik na siyang mapahamak.

Magalang.

Mahinahon.

At tila napakabait.

"Siya kaya iyon?"

Habang nag-iisip siya, napansin iyon ng HR Manager.

Napairap ito.

Mukhang mali ang kanyang iniisip.

Mukhang isa na naman itong probinsyanang nangangarap makapangasawa ng mayaman.

Mariin siyang tumikhim.

"Kahit pa lumipad ang isang maya hanggang sa pinakamataas na puno, maya pa rin iyon."

"Hindi iyon kailanman magiging agila."

"Tandaan ninyo."

"Ang mga tulad ninyo ay empleyado lamang."

"Huwag ninyong isipin na kaya ninyong maging bahagi ng mundo ng mga taong nasa tuktok."

Pagkatapos ay tumingin siya kay Cella.

"Cella."

Nagulat ang dalaga.

"Ako po?"

"Oo, ikaw."

"Naiintindihan mo ba ang sinasabi ko?"

Napakamot siya sa ulo.

"Opo..."

"Pero wala naman po akong balak."

Hindi niya talaga maintindihan kung bakit siya pinagsasabihan.

Hindi naman niya pinapangarap ang mayamang buhay.

Ang gusto lang niya ay makapagtrabaho nang marangal.

Naalala niya ang bilin ni Cleo bago siya umalis ng baryo.

"Mag-ingat ka sa mga mayayaman. Hindi lahat ng nakangiti ay mabait."

"Kapag mas makapangyarihan ang isang tao, mas marami siyang kayang sirain."

Tumango siya sa sarili.

Oo.

Mas mabuti nang lumayo sa ganoong klaseng tao.

---

Samantala...

Sa pinakamataas na palapag ng Fresh Fare.

Bumukas muli ang elevator.

Agad na yumuko ang General Manager.

"Good evening, Mr. Santos."

Tahimik na lumabas si Henry.

Kasunod niya si Noah.

Pagkabukas ng p***o ng pribadong silid, bumungad ang madilim na ilaw, amoy ng mamahaling alak, at masayang ingay ng mga tao.

"Mr. Cruz!"

"Kailan po ba