CHAPTER 2

Sa sandaling iyon, hinawakan niya nang sunod-sunod ang mga bodyguard upang humingi ng tulong.

Nakakunot ang noo ni Noah at sinabi kay Henry, "Ipapapalayasin ko na po siya."

Tumingin na lang sa ibang direksyon ang lalaki, nanatiling tahimik at walang pakialam, tila ba wala siyang kinalaman sa nangyayari.

Nawalan na ng pag-asa si Cella.

Nakita niya ang dami ng taong nakatayo roon lahat ay nakapamulsa, tuwid na nakatayo, at nagpapakita ng mukhang matuwid kaya akala niya ay nakahanap na siya ng pag-asa.

Ngunit nanatili silang parang mga estatwa, nakatitig sa harap at hindi gumagalaw.

Nang makitang papalapit na ang walang lisensyang tsuper, labis na natakot si Cella. Sa gilid ng kanyang mata, nakita niya si Henry na akmang sasakay na sa kotse.

Siya ang pinakakagalang-galang at pinakagwapo sa lahat ng naroon.

Sabi ni Cleo, puno ng makapangyarihan at maimpluwensyang tao ang Davao, kaya kapag may nangyaring masama, hanapin mo ang may pinakamalakas na boses!

Kaya mula sa apat na metrong layo, tumakbo si Cella habang umiiyak at pasuray-suray, at sadyang nadapa.

Binuksan ni Noah ang likurang p***o. "Mr. , maaari na po kayong"

Biglang naputol ang kanyang sinasabi.

Nanlaki ang kanyang mga mata at nakalimutang kontrolin ang kanyang ekspresyon habang gulat na nakatingin kay Cella na sadyang nadapa at bumagsak mismo sa bisig ni Henry.

Bago pa man maramdaman ang init at lambot ng katawan ng babae, nauna pa ang matamis na halimuyak na nagmumula rito.

Nagpaalala ito sa kanya ng matamis at gatas na sorbetes sa gitna ng matinding init.

Dinala ng hangin sa gabi ang amoy sa ilong ng lalaki, at sa sandaling natigilan si Henry, nakasampa na ang dalaga sa kanyang bisig.

Mahigpit na hinawakan ni Cella ang kanyang braso, sumilip sa likod, at saka tumingala kay Henry nagmamadali ang mukha at humahagulgol.

"Pakiusap po, tulungan niyo ako."

Matagal na siyang umiiyak; namumula ang kanyang malalaki at bilog na mga mata, at bakas ang luha sa kanyang maputing mukha.

Ibinaba ni Henry ang kanyang tingin at tinitigan siya.

Sa harap niya ay isang magandang mukha na puno ng luha at labis na kaawa-awa. Hinahaplos ng mahinang hangin ang kanyang buhok, at isang hibla nito ang tumabon sa kanyang mukha lalo siyang nagmukhang marupok at walang kalaban-laban.

"Pakiusap... o maaari po bang mahiram ang telepono ninyo? Wala na pong baterya ang akin, hindi ako makatawag sa pulis."

Sobrang awa niya tingnan.

Ngunit ang lalaking nasa harap niya na mukhang marangal at napakagwapo ay isa ring tila hindi makuha ang punto.

Nang akala ni Cella ay mawawalan na siya ng pag-asa, sa wakas ay nagsalita na si Henry.

"Huwag kang matakot."

Malalim at banayad ang kanyang boses, na nagbibigay ng matibay na pakiramdam ng kaligtasan.

Naninikip ang dibdib ni Cella at hindi na nakapigil sa pag-iyak. Sumisinghot siya at tumingin sa lalaki sa pamamagitan ng kanyang mga matang puno ng luha.

Inalalayan ni Henry ang dalaga sa kanyang bisig; mahahaba at maninipis ang kanyang mga daliri habang mahigpit niya itong hawak nang walang ingay.

Malalim ang tingin ng lalaki habang nakatitig sa mapupulang labi ng dalaga, at sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, kumilos siya na parang isang mabuting tao.

"Sabihin mo sa akin, sino ang nananakit sa iyo?"

Hindi kaya nagugustuhan na ni Mr. Santos ang dalagang ito?

Si Noah ay personal na katulong ni Mr. Santos at kilala ang ugali nito isang tipikal na walang pusong kapitalista na hindi gagawa ng anumang bagay kung walang kapalit.

Sa unang pagkakataon na narinig niya ang ganitong banayad at matuwid na tono, kinabahan siya nang husto, na parang nakakita siya ng multo.

Kananina lang ay parang wala itong pakialam sa nangyayari.

Paano nagbago nang ganoon kabilis?!

Nakakunot ang noo nito habang palihim na sinusuri ang dalagang sadyang nagpanggap na nadapa.

Mukha siyang napakabata, marahil ay dalawampung taong gulang pa lamang. Maganda nga siya, may mukhang dalisay at payak, ngunit hindi iyong uri ng kagandahang agad na tatatak sa isipan sa unang tingin pa lang.

Marahil ay hindi ito magugustuhan ni Mr. Santos; baka sadyang napuno na siya ng masasamang gawain at ngayon ay gusto na niyang magbago.

Ang puso ni Cella i na kanina pa balisa ay biglang kumalma dahil sa sinabi ni Henry.

Itinaas niya ang kamay upang punasan ang mga luha, lumingon, at itinuro ang nag-aalangan na walang lisensyang driver na nakatayo sa labindalawang metrong layo.

Lahat ng naipong takot, galit, kawalan ng pag-asa, at pangamba ay tila nawala agad, na parang nakahanap na siya ng taong magtatanggol sa kanya.

"Siya po 'yan. Nagpanggap siyang driver, dinala ako sa liblib na lugar, at sinubukang gahasain ako."

"Isa lang po akong mahinang dalaga, hindi pa po ako nakaranas ng ganito..."

Patuloy na nakatitig sa kanya si Henry.

Kahit sa paghihinagpis niya ay mahina at banayad pa rin ang boses tila madaling mapagsamantalahan, kaya hindi nakapagtataka na siya ang napili nilang biktima.

Ngumiti siya nang halos hindi mapansin, ngunit nang tumingin siya sa tinuturo ni Cella, naging malamig ang kanyang mukha, at maging ang kanyang mga mata sa likod ng salamin ay puno ng nakakakilabot na bigat.

"Noah."

"Nauunawaan ko na po."

Agad na naintindihan ito ni Noah at lumapit kasama ang ilang bodyguard.

Nang makita ito, agad na sinubukan ng walang lisensyang driver na tumalon sa kanyang sasakyan at tumakas, ngunit mabilis siyang naharang at dinala palayo.

Nakahinga nang maluwag si Cella at napangiti sa gitna ng pag-iyak.

"Salamat po, napakabuti ninyong tao!"

Lumingon siya at nagpakita ng maliwanag, masunurin, at matamis na ngiti na lalong nagpaangat sa maliit na nunog kulay kape sa gilid ng kanyang mata.

Tila naamoy pa lalo ni Henry ang mas matapang at mas matamis na halimuyak na nagmumula sa kanya.

Dahan-dahan niyang pinaluwag ang hawak at binitawan na siya. "Bahagi na iyon ng tungkulin ko."

Nagpanggap siyang magalang na ginoo.

Sa sandaling iyon, iniabot ng isang bodyguard sa kanya ang malinis na pares ng pambabaeng sapatos. Natigilan si Cella at nakatulalang tumingin kay Henry. Bahagyang tumango ang lalaki sa kanya at malumanay na nagsalita.

"Isuot mo na, para hindi masugatan ang paa mo."

Doon lang napansin ni Cella na nawala na pala ang isa niyang sapatos.

Tinanggap niya ito nang may paggalang gamit ang dalawang kamay, yumuko bilang pasasalamat, at pagkatapos ay lumuhod upang magpalit ng sapatos.

Ang masikip na Red dress ay lalong nagpaigting sa hubog ng kanyang katawan, kaya't nagmukha siyang napakaganda at marangal.

Nakatayo si Henry habang nakatingin sa kanya, nakayuko ang ulo at nakatitig sa nakalantad na batok ng dalaga napakanipis nito, tila mapapatid kahit sa isang pagyuko lang.

Tinanong niya, "Anong pangalan mo?"

"Cella"

Akma na sanang isasagot ni Cella nang mapatingin siya sa makintab at mamahaling sapatos na balat ng lalaki.

Nanatili siyang nakaluhod at tumingala sa kanya.

Ang karamihan sa magandang mukha ni Henry ay natatakpan ng anino; matalas at malalim ang kanyang mga guhit, at puno ng kapangyarihan ang kanyang presensya. Kitang-kita ang gilid ng kanyang malamig na salamin, kaya't tila napakahirap hulaan ang iniisip niya.

Biglang nahihirapan siyang magsalita.

Mahirap niyang banggitin ang kanyang pangalan.

Mula elementarya hanggang hayskul, labindalawang taon siyang pinagtawanan ng mga kaklase niya.

Cella,Cella,Cella...

Kinamumuhian niya ang pangalang iyon.

Nagkuyom ang kanyang mga labi at muling yumuko. Tinitigan siya ni Henry tila nababasa niya ang nasa isip ng dalaga at malinaw at malumanay na nagsalita.

"Cella?"

Bahagya siyang ngumiti. "Sige, tawagin na kitang Binibining Li."

"Ako naman ay si Henry."