CHAPTER 6

Nanigas ang buong katawan ni Astrid. Pakiramdam niya tumigil ang oras habang nakatayo si Xavian sa labas ng condo at nakatitig sa batang nasa harapan nito.

Tahimik ang buong hallway. Ngunit sa loob-loob ni Astrid, parang napakalakas ng tibok ng puso niya.

Hindi… Hindi pwede. Hindi pwedeng malaman ni Xavian. Hindi ngayon. Hindi kailanman.

“Hello po,” inosenteng bati ni Ashton habang nakatingala kay Xavian.

At lalo lang sumikip ang dibdib ni Astrid dahil kitang-kita niya ang pagkakahawig nilang dalawa. Parang copy paste. Parehong mata. Parehong ekspresyon. Maging ang paraan ng pagtitig ng bata ay kahawig na kahawig ng ama nito.

Samantalang si Xavian naman ay tila tuluyang napako sa pwesto. Hindi ito makapagsalita. Hindi rin nito maalis ang tingin kay Ashton. Para bang may unti-unting nabubuo sa isip nito. At iyon ang pinakakinatatakutan ni Astrid.

Mabilis siyang lumapit at agad na kinuha si Ashton palayo sa pintuan.

“Baby, go to your room first,” kalmadong saad niya.

Ngunit kumunot ang noo ng bata.

“Why?”

“Just go, sweetheart.”

Naramdaman ni Ashton ang kakaibang tensyon kaya tahimik na lang itong tumango.

“Okay, mama.”

At bago pa tuluyang makapasok ang bata sa kwarto, muling nagsalita si Xavian.

“How old is he?”

Nanlamig si Astrid. Mahigpit siyang napakapit sa doorknob. Hindi siya agad lumingon.

“Why are you here?”

Mabagal siyang hinarap ni Xavian. Ngunit sa pagkakataong iyon…hindi na galit ang nangingibabaw sa mukha nito. Kundi shock. At isang mapanganib na realization.

“I asked you a question.”

Pilit na kinalma ni Astrid ang sarili.

“Five.”

Halos hindi marinig ang boses niya. Ngunit sapat iyon para tuluyang tumigas ang ekspresyon ni Xavian.

Five years old. Five years ago. Eksaktong panahon kung kailan siya iniwan ni Astrid.

Mabigat ang katahimikan sa pagitan nila. At habang tumatagal, lalong bumibigat ang pakiramdam ni Astrid.

Hindi siya pwedeng magkamali ngayon. Kailangan niyang kontrolin ang sitwasyon. Kailangan niyang protektahan si Ashton.

Muling nagsalita si Xavian ngunit mas mababa na ang boses nito ngayon.

“What’s his name?”

“…Ashton.”

Naningkit ang mga mata nito.

“Ashton…”

Parang may kung anong pinoproseso sa isip nito. At bago pa tuluyang madugtong-dugtong nito ang lahat, mabilis na nagsalita si Astrid.

“He’s not yours.”

Diretsahang tumingin si Xavian sa kanya. Tahimik. Napakatahimik. Ngunit mas nakakatakot ang katahimikang iyon kaysa sa pagsigaw nito.

“What?”

Humugot ng malalim na hininga si Astrid.

“He’s not your son.”

Mariing tumigas ang panga ng lalaki. Ngunit hindi siya umatras. Kailangan niyang panindigan ito. Kahit gaano kahirap.

“Kaninong anak siya?”

Nanuyo ang lalamunan niya. Hindi siya agad nakasagot. At iyon agad ang napansin ni Xavian.

Mabagal itong lumapit. One step. Two steps. Hanggang sa halos magkadikit na sila.

“Look at me and say that again.”

Pinilit ni Astrid na salubungin ang mga mata nito.

“He’s not your child.”

Matagal siyang tinitigan ni Xavian. At sa bawat segundo…pakiramdam niya ay mas lalo nitong binabasa ang kaluluwa niya.

“You expect me to believe that?” malamig nitong tanong.

“Truth hurts.”

Biglang napatawa si Xavian. Pero walang amusement doon. Galit. At unti-unting nabubuo na paranoia.

“Interesting.” Tumango ito nang marahan. “So after disappearing for five years… you suddenly have a son who looks exactly like me?”

Napahigpit ang hawak ni Astrid sa pinto.

“Hindi lahat ng batang may matangos na ilong ay anak mo.”

Ngunit tila hindi nakikinig ang lalaki. Nakatitig lang ito sa kanya na para bang anumang oras ay sasabog na.

“Who’s the father?”

Hindi siya sumagot. At iyon ang lalong nagpagalit dito.

“Answer me!”

Napapikit si Astrid nang marahas na tumama ang kamao ni Xavian sa dingding sa tabi niya. Malakas na ugong ang umalingawngaw sa hallway.

At sa isang iglap… Bumalik lahat ng takot niya mula limang taon na ang nakaraan. Parehong galit. Parehong paraan ng pagbuga ng hininga. Parehong marahas na aura.

Nanlamig ang buong katawan niya. At napansin agad iyon ni Xavian. Biglang kumunot ang noo nito nang makita ang takot sa mga mata niya. Ngunit hindi nawala ang galit nito.

“Sinong ama niya?”

Mahina siyang napalunok.

“Wala kang karapatang malaman.”

Biglang tumalim ang tingin ng lalaki.

“Karapatan?” paos nitong ulit. “If he’s mine, I have every damn right.”

“He’s not yours!”

Masyado iyong mabilis. Masyadong desperado. At doon tuluyang natahimik si Xavian. Parang may kung anong bumagsak sa pagitan nila. Mabagal nitong ibinaba ang kamay mula sa dingding. Pagkatapos ay malamig itong ngumiti.

“You’re lying.”

Hindi siya umimik.

“Alam mo kung bakit?” Lumapit pa ito nang kaunti. “Because you only look like that when you’re scared.”

Nanlamig ang sikmura ni Astrid.

Damn him.

Masyado siyang kilala nito.

“Hindi ako natatakot.”

“Really?” Naningkit ang mga mata nito. “Then why are you shaking?”

Hindi niya namalayang nanginginig na pala talaga ang kamay niya.

Mabilis niya iyong itinago sa likod niya. Ngunit huli na. Nakita na ni Xavian. At lalong dumilim ang ekspresyon nito.

“Did you really think you could hide something this big from me forever?”

“Hindi mo siya pwedeng kunin sa’kin.”

Bigla iyong nakalabas sa bibig niya. At agad niyang pinagsisihan iyon. Dahil sa mismong sandaling marinig iyon ni Xavian, biglang nagbago ang ekspresyon nito. Naging mas tahimik. Mas delikado.

“Kunin?”

Mariing napakagat si Astrid sa labi.

Damn it. Maling-mali.

Unti-unting lumapit si Xavian.

“Why would I take someone who’s not my child?”

Hindi siya nakasagot. At iyon ang tuluyang nagpapatibay sa hinala ng lalaki. Malamig itong tumawa.

“There it is.”

Nanghina ang tuhod ni Astrid.

“You’re scared I’ll take him away because deep inside…” marahan nitong saad, “you know he’s mine.”

“No.”

“Then prove it.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Ano?”

“DNA test.”

Biglang nanlamig ang buong katawan niya.

“No.”

Masyadong mabilis ulit. Masyadong defensive. At kitang-kita ni Xavian iyon.

“Why not?”

Hindi siya makahinga. Hindi niya pwedeng gawin iyon. Kapag nalaman ni Xavian ang totoo…hindi na siya nito tatantanan. At higit sa lahat, ayaw niyang mapalapit si Ashton sa lalaking kinatatakutan niya noon.

Mahal siya ni Xavian. Pero alam niyang kaya rin nitong maging mapanganib kapag nawawalan ng kontrol. Hindi niya kayang irisk ang anak niya.

“Because I said so.”

Malamig na tumawa si Xavian.

“You still think you can run from me?”

Tahimik.

Pagkatapos ay mayamaya, marahan itong tumango.

“Fine.”

Bahagyang nagulat si Astrid. Ganun lang? Ngunit nang muli siyang tingnan ni Xavian…mas lalo siyang kinabahan.

Dahil hindi iyon ang tingin ng isang taong susuko. Kundi ng isang taong mas lalong naging determinado.

“I’ll find out the truth myself.”

At bago pa siya makapagsalita, biglang bumukas ang pintuan ng kwarto.

“Mama?”

Agad na napalingon silang dalawa. Nakatayo roon si Ashton habang yakap-yakap ang maliit nitong stuffed toy. Ngunit nang makita nito ang ekspresyon ni Astrid, bahagyang kumunot ang noo ng bata.

“Mama, are you crying?”

Mabilis na pinunasan ni Astrid ang pisngi niya. Hindi niya namalayang may luha na pala siyang tumulo.

“No, baby.”

Tahimik na pinagmasdan ni Xavian ang bata. At habang tumatagal…mas lalo niyang nakikita ang sarili niya rito. Maging ang paraan ng pagkakunot-noo nito ay kaparehong-kapareho niya.

Biglang naglakad si Ashton palapit kay Astrid saka mahigpit itong niyakap sa bewang.

Protective. Parang naramdaman ng bata ang tensyon. At hindi alam ni Astrid kung bakit…pero sa mismong sandaling iyon, may kung anong kumirot sa dibdib ni Xavian. Hindi niya maipaliwanag. Pero pakiramdam niya…may invisible string na humihila sa kanya palapit sa batang iyon.

At habang nakatitig siya kay Ashton…lalong lumalakas ang kutob niya. Kutob na hindi niya na kayang balewalain. Mabagal siyang napangiti. Ngunit malamig pa rin iyon.

“You can deny it all you want, Astrid.”

Mariing napapikit si Astrid.

“Pero hinding-hindi ako magkakamali sa sarili kong dugo.”