CHAPTER 5

Halos buong araw na lutang si Astrid.

Kahit nasa meeting siya kasama ang ibang designers ng kumpanya ay hindi mawala-wala sa isip niya ang mga sinabi ni Xavian.

You can hide your secret from everyone else, Astrid. But not from me.

Paulit-ulit iyong nag-e-echo sa utak niya.

Pakiramdam niya anumang oras ay mabubunyag na ang lahat. At iyon ang pinakakinatatakutan niya.

Tahimik siyang nakaupo sa conference room habang nagsasalita ang isa sa project heads tungkol sa bagong luxury hotel project ng kumpanya.

Pero wala siyang maintindihan. Abala siya sa pagpigil sa kaba.

“What do you think, Ms. Alejandro?”

Bigla siyang napakurap nang matawag. Lahat ng tingin ay nasa kanya. Maging si Xavian na nasa pinakadulong bahagi ng conference table ay malamig na nakatingin sa kanya.

Mabilis siyang umayos ng upo.

“I think… mas magandang gawing minimalist contemporary ang lobby para mas lumabas ‘yong elegance ng structure.”

Tumango ang project head.

“Exactly what I was thinking.”

Ngunit hindi pa rin inaalis ni Xavian ang tingin nito sa kanya. Parang sinusubukan nitong himayin lahat ng nasa isip niya.

Nakakabinging tensyon ang namagitan sa kanilang dalawa hanggang matapos ang meeting.

Pagkatapos no’n ay agad na tumayo si Astrid para makaalis.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas ng conference room…

“Ms. Alejandro.”

Huminto siya. Nanuyo agad ang lalamunan niya nang marinig ang boses ni Xavian. Unti-unti siyang lumingon.

Nakatayo na ngayon ang lalaki habang nakasuksok ang isang kamay sa bulsa nito.

“Stay.”

Tahimik na nagsialisan ang ibang employees. Maging si Fiona ay napatingin muna kay Astrid bago tuluyang lumabas. At nang tuluyang sumara ang pinto, pakiramdam ni Astrid ay lalo siyang kinapos ng hininga.

Mabagal na lumapit si Xavian sa kanya.

“What do you want?” mahina niyang tanong.

Naningkit ang mga mata ng lalaki.

“The truth.”

Napapikit siya nang mariin.

Again. Lagi na lang iyon. Pero paano niya sasabihin? Paanong sasabihin niyang habang halos mabaliw ito sa paghahanap sa kanya noon…bitbit-bitbit niya ang anak nila?

“Wala akong itinatago.”

Malamig na tumawa si Xavian.

“You’re a terrible liar.”

Hindi siya sumagot. Tumigil ito sa harapan niya. Sobrang lapit. Ramdam niya agad ang init ng katawan nito.

“Why did you leave?”

Tahimik.

“Tell me the real reason.”

Mariing napakagat si Astrid sa labi.

At sa pagkakataong iyon…

Bumalik lahat ng alaala niya.

*Flashback*

“Nasaan ka?!” sigaw ni Xavian habang malakas na ibinabagsak ang vase sa sahig.

Napapikit si Astrid habang nanginginig sa takot.

“Office lang ako—”

“Sinungaling!”

Marahas siyang hinila nito noon sa braso. Halos mapaiyak siya sa sakit. Possessive si Xavian noon. Mahal siya nito. Sobra. Pero habang tumatagal… Lalong nagiging mapanganib ang pagmamahal nito.

Kontrolado nito lahat. Kung sino kakausapin niya. Saan siya pupunta. Anong oras siya uuwi. At kapag nagseselos ito, nagiging bayolente.

Hindi man siya direktang sinasaktan noon ni Xavian…Pero sapat na ang paraan ng paghawak nito kapag galit. Sapat na ang mga basag na gamit.Mga suntok sa pader. At nakakatakot nitong mga mata. Hanggang sa isang araw… Nalaman niyang buntis siya.

At doon siya tuluyang natakot. Ayaw niyang lumaki ang anak niya sa ganoong klaseng environment. Ayaw niyang matutunang katakutan ang sariling ama.Kaya umalis siya. Walang paalam. Walang paliwanag. Dahil alam niyang hindi siya pakakawalan ni Xavian kapag sinabi niya ang totoo.

*End of Flashback*

“Answer me, Astrid.”

Muling bumalik siya sa kasalukuyan nang marinig ang malamig na boses ng lalaki.

Mabilis siyang umiwas ng tingin.

“Kailangan ko nang umuwi.”

Akma siyang lalakad palayo ngunit agad siyang nahawakan ni Xavian sa braso.

Nanigas siya.

Hindi niya namalayang bahagya siyang nanginig. At tila napansin iyon ng lalaki.

Biglang kumunot ang noo nito.

“Why are you shaking?”

Mabilis niyang binawi ang kamay niya.

“I’m tired.”

Ngunit habang nakatitig si Xavian sa kanya… May kung anong kakaiba sa ekspresyon nito. Parang may naalala ito. Parang may napansin. At lalo iyong nagpakaba kay Astrid.

Hindi na siya naghintay pa.

Mabilis siyang lumabas ng conference room at dire-diretsong naglakad papunta sa elevator.

Kailangan niyang makaalis. Kailangan niyang makauwi. At higit sa lahat, kailangan niyang makita ang anak niya.

Pagdating niya sa condo unit ay agad siyang sinalubong ng katahimikan.

Ngunit ilang segundo lang…

“Mama!”

Biglang lumiwanag ang mukha niya nang may munting batang tumakbo palapit sa kanya.

Agad niya itong sinalo sa yakap.

Napangiti siya sa wakas matapos ang magulong araw.

“There’s my baby…”

Mahigpit siyang niyakap ng bata.

“Mama, you’re late!”

Napatawa siya nang mahina saka hinalikan ang noo nito.

“I’m sorry, baby. Madaming work si mama today.”

Unti-unti siyang napatingin sa mukha ng bata.

At gaya ng palagi… Sumisikip ang dibdib niya. Dahil kahit anong gawin niya, kitang-kita niya si Xavian dito. Parehong mata. Parehong matangos na ilong. Parehong hugis ng labi.

At kahit limang taong gulang pa lang ito… Ramdam na ramdam na niya ang malakas nitong presence. Parang maliit na bersyon ni Xavian.

“Did you miss me?” tanong niya habang hinahaplos ang buhok ng anak.

Tumango naman agad ang bata.

“Yes! Tita Fiona brought me ice cream!”

Napailing siya nang mahina.

Of course. Spoiled na spoiled ito kay Fiona.

“Where’s yaya?”

“Nasa kitchen!”

Ngumiti siya bago tuluyang pumasok sa loob ng condo.

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang anak niyang masayang nagkukwento tungkol sa buong araw nito, unti-unting bumibigat ang dibdib niya.

Limang taon niyang inilihim ang batang ito. At wala ni isang beses na nagsisi siya. Dahil ang batang ito ang naging buong mundo niya. Ang dahilan kung bakit kinaya niyang mabuhay mag-isa sa China. Ang dahilan kung bakit tiniis niya lahat.

“Mama?”

Napakurap siya nang hawakan ng bata ang pisngi niya.

“Why do you look sad?”

Mabilis siyang ngumiti.

“I’m not sad.”

“Liar.”

Napatawa siya nang bahagya. Mana talaga sa ama nito. Masyadong observant.

“Kumain ka na ba?”

Tumango ang bata.

“Yes! But I waited for you.”

Biglang sumikip ang dibdib niya sa sinabi nito.

Dahan-dahan niya itong niyakap.

“I love you so much.”

“I love you too, mama.”

Napapikit siya nang mariin.

Ito ang dahilan kung bakit hindi niya kayang hayaang malaman ni Xavian ang totoo.

Kapag nalaman nitong may anak sila, hindi siya titigilan nito. At sigurado siyang kukunin nito ang bata sa kanya.

Biglang tumunog ang doorbell.

Nanigas si Astrid. Bahagyang kumunot ang noo ng anak niya.

“Mama?”

Hindi agad siya gumalaw.

Hindi niya alam kung bakit pero biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Parang may masamang kutob siya.

Muling tumunog ang doorbell.

At bago pa siya makapunta sa pinto, biglang tumakbo roon ang anak niya.

“Baby wait—!”

Ngunit huli na.

Nauna nang nabuksan ng bata ang pinto. At doon tuluyang nanlamig ang buong katawan ni Astrid.

Nakatayo si Xavian sa labas ng condo. Malamig ang ekspresyon nito kanina, Pero sa mismong sandaling makita nito ang batang nasa harapan niya, biglang tumigil ang mundo.

Nanigas ang lalaki.

Unti-unting bumaba ang tingin nito sa mukha ng bata. At doon tuluyang nawala ang kulay sa mukha ni Xavian. Dahil para itong nakatingin sa sarili niyang limang taong gulang.

Tahimik na tumingala naman ang bata kay Xavian.

Curious ang mga mata nito.

At pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, ngumiti ang bata.

“Hello po.”