CHAPTER 7

Mabigat ang katahimikan sa loob ng condo. Mahigpit na nakakapit si Ashton sa bewang ni Astrid habang nakatingin naman si Xavian sa kanilang dalawa. At habang tumatagal mas lalong lumalalim ang tingin nito sa bata. Parang may unti-unting nabubuo sa isip niya. Isang katotohanang pilit itinatanggi ni Astrid.

“You can deny it all you want, Astrid,” malamig nitong saad. “Pero hinding-hindi ako magkakamali sa sarili kong dugo.”

Nanlamig ang buong katawan ni Astrid. Hindi. Hindi niya pwedeng hayaan na umabot pa ito sa puntong iyon. Kailangan niyang pigilan si Xavian.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang bumukas ang elevator sa hallway. Kasunod no’n ay mabilis na yabag ng isang tao.

“Astrid!”

Lahat sila ay napalingon.

Isang matangkad na lalaki ang naglalakad palapit habang may hawak na paper bag ng groceries. Mestizo ito, maamo ang mukha, at halatang may concern sa mga mata nito nang makita ang tensyon sa paligid.

“Daniel…” halos pabulong na saad ni Astrid.

Huminto ang lalaki nang makita si Xavian sa harap ng condo. Bahagyang kumunot ang noo nito.

“Ayos ka lang ba?”

At doon biglang may naisip si Astrid. Mabilis. Desperado. At marahil… mali. Pero iyon lang ang nakikita niyang paraan para protektahan si Ashton.

Mabilis niyang hinawakan si Ashton sa balikat.

“Baby,” mahina niyang saad, “say hi to daddy.”

Tahimik. Parang tumigil ang buong mundo. Maging si Daniel ay tuluyang natigilan.

“Ano?”

Nanlaki ang mga mata ni Xavian. Unti-unting nagdilim ang ekspresyon nito habang dahan-dahang lumingon kay Daniel.

Samantalang si Ashton naman ay naguguluhan lang na tumingala sa kanilang lahat.

“Daddy?” inosenteng ulit nito.

Hindi agad nakasagot si Daniel. Kitang-kita ni Astrid ang gulat sa mukha nito. Pero matalino ito. At bilang matagal na niyang kaibigan agad nitong naramdaman na may mali.

Mabilis nitong tinignan si Astrid. At sa isang tingin pa lang, naintindihan na nito na kailangan siya ng babae. Kaya kahit halatang naguguluhan…marahan itong ngumiti kay Ashton.

“Hey, champ.”

Mahigpit na napakuyom ang kamao ni Xavian. Pakiramdam niya may kung anong sumabog sa loob ng dibdib niya.

“Who the fuck are you?”

Malamig ang boses nito. Mapanganib. Ngunit kalmado lang na hinarap siya ni Daniel.

“Daniel Reyes.”

Naningkit ang mga mata ni Xavian.

“And?”

Bahagyang nag-atubili si Daniel. Ngunit bago pa ito makapagsalita, mabilis na sumagot si Astrid.

“He’s Ashton’s father.”

Parang bumagsak ang temperatura ng buong hallway. Tahimik. Nakakatakot na katahimikan.

At sa unang pagkakataon matapos muling makita ni Astrid si Xavian…nakakita siya ng ibang emosyon sa mga mata nito. Hindi galit. Kundi sakit. Pure, brutal pain.

Ngunit mabilis din iyong natabunan ng malamig na ekspresyon.

“Really.”

Mababa ang boses nito. Ngunit mas lalong delikado.

Tumabi si Daniel kay Astrid na para bang instinctively pinoprotektahan siya nito. At iyon ang lalong nagpagalit kay Xavian.

“Problem?” tanong ni Daniel habang diretsong nakatingin dito.

Biglang napatawa si Xavian. Ngunit walang amusement doon.

“Problem?” marahan nitong ulit. “You’re asking me if there’s a problem?”

Mabagal itong lumapit. One step. Two steps. Hanggang sa halos magkatapat na silang dalawa ni Daniel.

Mas matangkad nang kaunti si Xavian at mas mabigat ang presence nito. Parang isang predator na anumang oras ay kayang manakal.

“At anong klaseng ama ka?” malamig nitong tanong. “Na ngayon ko lang nakita?”

Tahimik si Daniel. Dahil wala naman talaga siyang maisasagot. Hindi niya alam ang buong kwento. Pero ramdam niyang hindi normal ang sitwasyon. At higit sa lahat, ramdam niyang takot si Astrid. Mabilis siyang sumagot.

“I work overseas.”

Naningkit ang mga mata ni Xavian.

“Convenient.”

Humigpit ang hawak ni Astrid kay Ashton.

“Xavian, stop this.”

Hindi siya pinansin ng lalaki. Diretso lang itong nakatingin kay Daniel.

“At gusto mong paniwalaan kong anak mo siya?”

Malamig na ngumiti si Daniel.

“I don’t need your approval.”

Biglang tumalim ang mga mata ni Xavian. At doon naramdaman ni Astrid na malapit nang mawalan ng kontrol ang lalaki.

Kilalang-kilala niya ito. Kapag ganito katahimik si Xavian, mas delikado.

“Enough,” mabilis niyang saad.

Lumapit siya kay Daniel at marahang hinawakan ang braso nito.

“Pasok na tayo.”

Ngunit bago pa sila makakilos, mabilis na hinawakan ni Xavian ang pulsuhan niya.

Nanigas siya. Lalo na nang maramdaman niya ang higpit ng hawak nito.

“Look at me.”

Hindi siya gumalaw.

“Tell me the truth.”

Mariin siyang napapikit.

“Sinabi ko na sa’yo.”

“Bullshit.”

Biglang nagulat si Ashton nang tumaas ang boses ni Xavian. Agad itong napakapit kay Astrid.

“Mama…”

At sa isang iglap, biglang natahimik si Xavian. Dahan-dahan itong napatingin sa bata.

Kitang-kita ni Astrid kung paano bahagyang lumambot ang ekspresyon nito nang makita ang takot sa mukha ni Ashton. At lalo iyong nagpabigat sa dibdib niya. Dahil sa kabila ng lahat…alam niyang hindi masamang tao si Xavian. Pero natatakot pa rin siya sa kung ano ang kaya nitong gawin kapag nawalan ng kontrol.

Mabilis niyang hinila si Ashton palapit sa kanya.

“It’s okay, baby.”

Tahimik lang na nakatingin si Xavian sa bata. Pagkatapos ay marahan itong tumawa. Ngunit malamig pa rin iyon.

“You really expect me to believe this?” tanong nito habang nakatingin kay Astrid.

Walang sumagot. Dahan-dahang tumango si Xavian.

“Fine.”

Mababa ang boses nito. Nakakatakot.

“If that’s the story you want…” marahan nitong saad, “then let’s test it.”

Nanlamig si Astrid.

“Ano?”

“DNA test.”

Biglang tumigas ang katawan ni Daniel. Mabilis itong napatingin kay Astrid. At doon niya tuluyang nakumpirma. Anak nga ni Xavian ang bata. Hindi niya alam buong kwento. Pero sapat na ang reaksyon ni Astrid para maintindihan niya lahat.

“No.” mabilis na saad ni Astrid.

Ngumiti si Xavian ngunit walang init iyon.

“Bakit?” Naningkit ang mga mata nito. “Takot ka bang lumabas ang totoo?”

“He doesn’t need to prove anything to you.”

Malamig na napatingin si Xavian kay Daniel.

“You should stay out of this.”

“Then stop harassing her.”

At doon tuluyang naputol ang natitirang pasensya ni Xavian. Sa isang iglap, marahas nitong nasuntok ang pader sa tabi ni Daniel.

Malakas na ugong ang umalingawngaw dahilan para mapasinghap si Astrid. Maging si Ashton ay natakot at napaiyak.

“Mama!”

Agad na niyakap ni Astrid ang anak.

“It’s okay, baby. It’s okay…”

Ngunit habang umiiyak si Ashton, biglang tila natauhan si Xavian. Nakita nito ang takot sa mukha ng bata. At unti-unting bumaba ang tingin nito sa sariling kamao.

Nanigas ang ekspresyon niya. Parang may biglang bumalik na alaala sa kanya. Mga panahong galit siya. Mga basag na gamit. Mga sigaw. At ang takot sa mga mata ni Astrid noon.

Dahan-dahang napaatras si Xavian. At sa unang pagkakataon…parang may guilt na dumaan sa mukha nito. Ngunit mabilis din iyong nawala.

Muli nitong tinignan si Astrid. At sa pagkakataong iyon, mas malamig na. Mas seryoso.

“You’re still scared of me.”

Tahimik si Astrid. At ang katahimikang iyon ang siyang sumagot para sa kanya.

Mabigat na napatawa si Xavian.

“Now I understand.”

Nanlamig ang sikmura ni Astrid. Dahan-dahang tumango ang lalaki.

“Kaya ka umalis.”

Napapikit siya nang mariin. At bago pa siya makapagsalita, muling nagsalita si Xavian.

“But whether you like it or not…” malamig nitong saad habang nakatingin kay Ashton, “I will find out the truth.”

Pagkatapos no’n ay tuluyan na itong tumalikod. Tahimik nilang pinanood habang naglalakad ito palayo sa hallway.

Ngunit bago tuluyang sumara ang elevator, muli itong tumingin kay Astrid. Diretso. Mabigat.

“At kapag nalaman kong anak ko siya…”

Nanlamig ang buong katawan ni Astrid dahil sa sumunod nitong sinabi.

“I’m taking back what’s mine.”