Mag-log inPag-uwi nila, nadatnan nila si Ashton na naghihintay sa sala. Nang makita ang kaniyang mga magulang, agad itong tumayo at ipinakita ang bago nitong drawing.“Mama! Daddy! Tapos na po!”Sa larawan ay naroon ang kanilang pamilya sa dalampasigan. May malaking kastilyong buhangin sa gitna, may araw sa langit, at may maliliit na alon sa paligid ng kanilang mga paa. Ngunit sa pagkakataong ito, may isa pang detalye. Sa itaas ng larawan ay may nakasulat na mga salitang tinulungan siyang isulat ni Fiona.“Kahit may malungkot na araw, pamilya pa rin tayo.”Matagal na tinitigan ni Astrid ang mga salita bago lumuhod sa harap ng kaniyang anak.“Napakaganda nito, baby.”Ngumiti si Ashton.“Para po sa inyo. Para kapag malungkot kayo, maalala ninyong may kasama kayo.”Niyakap siya ni Astrid at marahang hinalikan sa noo.“Palagi kong tatandaan iyan.”Nang gabing iyon, inilagay nila ang drawing sa tabi ng iba pang mga larawan sa sala. Hindi na lamang iyon simpleng palamuti sa kanilang tahanan. Naging p
“Sa tingin mo ba, unti-unti na akong gumagaling?”Ngumiti si Xavian.“Sa tingin ko, unti-unti mong natututuhang alagaan ulit ang sarili mo. At iyon ang mahalaga. Si Dr. Reyes ang makatutulong sa atin na masuri ang pag-unlad ng kalagayan mo.”Tahimik na tumango si Astrid.Sa ibabaw ng kanilang mesa ay naroon pa rin ang mga drawing ni Ashton. Sa bawat larawan, makikita ang kanilang pamilya na magkakahawak-kamay sa harap ng kanilang bahay. Matagal iyong pinagmasdan ni Astrid bago marahang huminga.Hindi pa tapos ang kaniyang paglalakbay. Marami pa siyang kailangang matutuhan, maraming alaalang kailangang harapin, at maraming araw na kakailanganin niya ng tulong upang makabangon. Ngunit ngayon ay hindi na lamang siya naghihintay na mawala ang sakit.Gumagawa na rin siya ng maliliit na hakbang upang muling mabuhay sa kabila nito. At habang unti-unting bumabalik ang lakas sa kaniyang katawan at ang kakayahang harapin ang bawat araw, nagsisimula rin siyang maniwalang maaari pa siyang magkaro
Mula sa likuran nila, tahimik silang pinagmamasdan ni Fiona. Alam niyang mahaba pa ang paglalakbay na haharapin nina Astrid. Hindi mawawala agad ang pangungulila, at hindi rin magiging madali ang bawat araw ng paggaling ni Astrid. Ngunit may nagbabago.Unti-unti nang natututuhan ni Astrid na magsalita sa halip na sarilinin ang kaniyang sakit. Natututuhan ni Xavian na hindi niya kailangang akuin ang lahat nang mag-isa. At si Ashton, sa kabila ng murang edad, ay unti-unti ring binibigyan ng puwang upang maging bata, upang maglaro, tumawa, at magsabi kapag siya mismo ay natatakot.Nang gabing iyon, inilagay ni Astrid ang munting aklat sa tabi ng kanilang litrato. Bago matulog, binuksan niya ang huling pahina at muling tiningnan ang guhit ni Ashton. Hindi perpekto ang mga linya. May mga bahaging lumampas ang kulay, at hindi magkakapantay ang mga taong iginuhit nito. Ngunit sa simpleng larawang iyon, may isang bagay na matagal nang hinahanap ni Astrid. Ang paalala na kahit nagbago ang kani
“Salamat, baby. Pero tandaan mo, kahit may ulap at ulan, hindi mo kailangang ikaw ang laging may dalang payong para sa lahat. May mga matatanda ring tutulong sa atin.”Hindi man lubos na naunawaan ni Ashton ang sinabi ng kaniyang ina, ngumiti siya at muling yumakap dito.At sa gabing iyon, habang nakatingin si Astrid sa bagong drawing na nakapatong sa kaniyang mesa, unti-unti niyang naunawaan na hindi kailangang mawala muna ang lahat ng sakit bago siya makapagsimulang magmahal muli sa paraang kailangan ng kaniyang pamilya.Maaaring may mga araw na mahirap bumangon. Maaaring may mga sandaling kailangan niyang lumayo upang huminga at humingi ng tulong. Ngunit sa bawat pagkakataong pipiliin niyang magpatuloy sa kaniyang paggamot, sa bawat pag-uusap na hindi niya tatakasan, at sa bawat munting sandaling ilalaan niya sa kaniyang anak, may pagkakataon siyang buuin muli ang tiwalang unti-unting nasaktan. Hindi man maibabalik ng panahon ang sanggol na nawala sa kanila, hindi nangangahulugang
Nang gabing iyon, inilagay ni Xavian ang drawing ni Ashton sa ibabaw ng mesa sa kanilang silid. Sa ilalim nito ay nagsulat ang bata ng ilang salitang tinulungan siyang baybayin ni Fiona.“Para kay Mama. Mahal ka namin. Hihintayin ka namin.”Matagal na tinitigan ni Astrid ang mga salitang iyon bago niya hinawakan ang kamay ng kaniyang asawa.“Hindi ko alam kung gaano katagal bago ako maging maayos,” bulong niya.Hinaplos ni Xavian ang kaniyang mga daliri.“Hindi natin kailangang sukatin ang paghilom sa bilis ng panahon. Ang mahalaga, patuloy kang humihingi ng tulong at ginagawa natin ang makakaya para maging ligtas ang pamilya natin.”Muli niyang tiningnan ang larawan. Sa simpleng guhit ng isang batang limang taong gulang, nakita niya ang pagmamahal na hindi niya kailangang suklian ng perpektong pagkatao. Kailangan lamang niyang matutong tanggapin ito habang unti-unting natututong mabuhay sa kabila ng pagkawala. At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, bago ipinikit ni A
Tahimik na nakaupo si Ashton sa harap ng maliit na mesa habang isa-isang pinipili ang mga krayolang gagamitin niya sa kaniyang iginuguhit. Sa tabi niya ay nakaupo si Fiona, tahimik na pinagmamasdan ang batang kanina lamang ay halos hindi makapagsalita dahil sa lungkot na nararamdaman.Sa papel ay makikita ang isang malaking bahay na may pulang bubong, tatlong taong magkakahawak-kamay, at isang araw na nakangiti sa ibabaw ng mga ito. Sa gilid ay may maliliit na bulaklak na iginuhit ni Ashton gamit ang kulay dilaw at rosas. Ngunit may isang bahagi ng papel na hindi pa niya kinukulayan.Isang maliit na pigurang iginuhit niya sa tabi ng kanilang pamilya.“Ashton, sino naman ang isang ito?” mahinang tanong ni Fiona habang itinuturo ang maliit na pigura.Napahinto ang bata sa pagkukulay.“Baby brother ko po.”Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Fiona. Hindi niya alam kung paano sasagutin ang bata nang hindi nadaragdagan ang bigat na dinadala nito.“Bakit mo siya inilagay diyan?”Tumingin si
Mabigat ang katahimikan sa loob ng condo. Mahigpit na nakakapit si Ashton sa bewang ni Astrid habang nakatingin naman si Xavian sa kanilang dalawa. At habang tumatagal mas lalong lumalalim ang tingin nito sa bata. Parang may unti-unting nabubuo sa isip niya. Isang katotohanang pilit itinatanggi ni
Nanigas ang buong katawan ni Astrid. Pakiramdam niya tumigil ang oras habang nakatayo si Xavian sa labas ng condo at nakatitig sa batang nasa harapan nito.Tahimik ang buong hallway. Ngunit sa loob-loob ni Astrid, parang napakalakas ng tibok ng puso niya.Hindi… Hindi pwede. Hindi pwedeng malaman n
Halos buong araw na lutang si Astrid.Kahit nasa meeting siya kasama ang ibang designers ng kumpanya ay hindi mawala-wala sa isip niya ang mga sinabi ni Xavian.You can hide your secret from everyone else, Astrid. But not from me.Paulit-ulit iyong nag-e-echo sa utak niya.Pakiramdam niya anumang o
Tahimik ang buong executive office. Ngunit para kay Astrid, parang napakalakas ng ingay ng tibok ng puso niya. Hindi siya makagalaw habang nakatitig sa perang nakapatong sa mesa sa harapan niya.Iyong limang libong iniwan niya sa hotel. At ngayon… hawak iyon ni Xavian. Kitang-kita niya ang malamig







