Prologue: HELL LIFE

Martina’s  POV

“LOLA, ito na po yung gamot niyo,” sabi ko kay lola sabay bigay ko ng capsul ng gamot niya.

“Lola, konting tiis na lang at mapapa kidney transplant na kita... Kaya lumaban ka lang,”pilit na ngumingiti ko na sambit kay lola.

“Salamat. Martina, Apo ko... Nahihiya na ako sa'yo dahil ang dami mo nang sakripisyo para sa akin,”bakas sa boses ni Lola ang lungkot at hiya para sa akin.

Tila naman ulan na nagbagsakan ang mga luha ko sa mata nang sabihin niya ‘yon at tignan ang nakakaawang sitwasyon niya habang nakaratay sa kama dito sa ospital.

Ka agad ko naman pinunasan ang luha ni Lola para hindi na makasama pa sa lagay niya.

“Ano ka ba, La... Apo mo ako malamang! Alam mo naman na ikaw na lang ang natira sa amin ni Wildren.”ani ko kay Lola.

“Imbes na ako ang bumubuhay sa inyo ng kapatid mo ay ikaw itong bumubuhay sa amin... Patawad, apo ko.”sambit ni lola Martha sa akin habang bumubuhos ang luha sa mata.

Ipinahid ko naman yung daliri ko para punasan ito.

“Lola, ‘wag ka na umiyak... Bawal po sa inyo ang ma-stress, ayokong mas lalong lumala sakit niyo, 'di ba ipapa-opera ko pa kayo.”pagpapahinahon ko kay Lola.

“Patawad at naging pasakit n'yo ako magkapatid,”patuloy pa rin na paninisi ni Lola sa kanyang sarili.

Ka agad kong niyakap si Lola at umiyak sa leeg niya.

“ ‘Wag na po kayo humingi nang tawad sa akin... Kahit na maging habang buhay pa kita na pasanin basta ay mabuhay ka lang nang matagal ay gagawin ko, dahil kayo na lang ang natira sa amin ni Wildren at ayokong pati kayo ay mawala sa amin,”humihikbi kong sambit kay Lola habang patuloy itong niyayakap.

“Ayoko. Gusto ko ay kapag gumaling ako ay makabawi man lang ako sa mga sakripisyo niyo sa akin ng kapatid mo.”sambit ni Lola sa akin.

***

NAGLALAKAD ako ngayon papasok sa trabaho ko at habang naglalakad ay usok ng tambutshong bumugha sa mukha ko.

*Ehem-Ehem-Ehem*

Hindi ko maiwasang umubo dahil pumasok yung usok sa ilong ko.

Grabe si Manong! May lakad ba ’yun? Kulang na lang ay ibuga niya na sa mukha ko lahat ng usok sa tambucho niya.

Dahil tinakpan ko ang ilong ko gamit ang kamay ko ay amoy na amoy ko pa rin yung bahid ng dugo nang pinatay ko kagabi.

May VIP client kasing inutos na patayin sa akin kagabi si Boss at dahil urgent daw at masunurin ako ay pinatay ko ka agad nang walang kahirap-hirap. Tsaka pang ipon ko rin yun sa pangpa kidney transplant ni Lola dahil one million daw ang halaga nito at bukod sa kidney transplant ay madami pa kailangan operahan sa katawan niya.

Iniling ko na lang ang ulo ko habang inaalala yung pagpatay ko sa cliente ko kagabi at sa mga dapat bayaran sa hospital bill ni Lola at one million na kailangan kong maipon.

By the way, my name is Martina  Crussinta and I'm 26 years old but you can call me Tin or Tina. Ang history kasi nitong pangalan ko ay akala ng Mama ko noong pinagbu-buntis niya ako ay lalaki raw ako kaya gusto niya ako pangalanan ng Martin at dahil nalaman nila na babae ako ay nilagyan na lang ng letter ‘a’ sa dulo.

Kaya nga nong elementary ako ay binu-bully ako ng mga classmate kong lalaki na yung pangalan ko raw ay pang lalaki na pinilit maging babae. Nerd din kasi ako manamit at kumilos kaya na bu-bully ako, kahit naman hanggang ngayon ang nerd ko pa rin, kaya nga binago ko na rin kahit papaano ang pananamit at ayos ko.

Hindi ko rin maitatanggi na marami ang lalaki ang nagkakagusto sa akin dahil sa ganda pati na rin hubog ng katawan ko. Pero wala akong panahon para pumasok sa relasyon kahit marami na ang nagtutulak na makipag relasyon na ako kahit na si Lola pa mismo ang namimilit sa akin.

Goal ko maka-ipon ng isang milyon para humaba pa ang buhay ni Lola ko.

Nagta-trabaho nga pala ako sa Stride Coffee Shop bilang isang waitress. Pero kapag kinailangan ako sa underground association ay walang atubili ko itong ginagampanan.

Lahat ng ipon ko sa pag-a-assassin ay napunta sa pag-aaral ng kapatid kong si Wildren. Dahil pangarap niya maging pulis ay sadyang naging mahal ang pang matrikula niya sa paaralan, dumating sa punto na kailangan kong huminto sa pag-aaral para lang makapag tapos siya.

Tanda ko pa noon na kinse anyos pa lang ako nang mag-umpisa na i-train bilang assassin sa Eden Vorguz ng agency assassination na pinapasukan ko.

Pagdating ko doon sa coffee shop ay dumiretso akong locker room para magbihis ng uniform ko at magsuot ng apron.

***

Itzael’s  POV

PANSAMANTALA ako ngayon umiinom ng wiskie dito sa office ko dahil nagce-celebrate lang ako nang sunod-sunod na achievement dito sa company ko. Na settle na kasi yung kontrata ko sa dalawang sikat na kompanya dito sa Filipinas, ang Wellington at Oleander corporation.

*Tok-tok-tok*

“Come in!”Sigaw ko sa kumakatok sa pintuan.

When the door opened, Dad appeared, and I frowned when I saw him shake his head.

“What's wrong?”I'm frowning at him.

He walked toward me and sat on the guest couch in front of my desk.

“Son, Ano yung naririnig ko na may mga empleyado ng kompanya natin na lumabas na luhaan? Why did you fire seven of our secretaries?”Dad asked seriously.

I sighed deeply and gave a small laugh.

“Why? Did those weaklings run to you crying?”I said sarcastically with a smirk.

“Son, you can’t just fire our employees whenever you want,”Dad said sharply.

“I don’t need useless employees like them, Dad,”I replied, still smirking as I leaned back in my swivel chair. “They’re all idiots,”I added.

“How can you say that?”Dad’s asking me seriously.

“May mga pinagawa ako sa kanilang mga papers at binigyan ko sila ng palugid na isang linggo, pero wala pa sa kalahati yung nagawa nila samantalang tapos na yung  palugid ko... Go ahead, Dad, get mad at me. But I don’t want lazy people working in our company because they’re a disgrace to our business,”I said to Dad seriously.

“Paano mo nasabi na tamad sila? May ebidensya ka ba?”kunot noong tanong ni Dad.

“Yes, ako pa nga ang pumunta sa opisina nila  para kunin na yung papers at nakita ko silang  hayahay lang yung buhay at pa relax-relax lang. Maski ikaw ay magagalit kapag nakita mo yung ginawa nila.”salaysay ko kay Dad.

“Mukhang kailangan mo na ngang mag-asawa  at magkaroon ng isang pamilya para bumait kana kahit papaano,”napapailing na sambit ni Dad.

Hay nako! Ito na naman po kame!

“Ayan ka na naman, Dad... Ilang beses ko na ‘yan narinig sa’ yo, wala ng bago?”inis kong reklamo kay Dad.

“Itzael. Ikaw na lang walang asawa't anak sa magka-kapatid at trenta kana... Anong balak mo?!”singhal ni Dad sa akin.

“Required ba? Nasanay na akong puro landian at fubu lang ang concept ng love life ko!”dahilan ko kay Dad.

Simula noong grumaduate ako ng collage ay ayun na lang ang concept ng love life ko. Ikaw ba naman g*guhin ng babaeng lubos mong minahal, sinong hindi napapariwara ang buhay.

Masarap subukan ang pag-ibig pero dapata handa kang masaktan ng todo sa maaaring naging bunga nito. Kaya nang mahuli ko yung Ex-girlfried ko nakikipag lampungan sa bestfriend ko ay tuluyang nasira mundo ko.

Kaya hindi na ako seryoso pagdating sa mga babae ngayon. Dahil lahat sila pare-pareho. Pero may isang babae na nakapukaw ng atensyon ko at ‘yon ang waitress na si Martina.

Wala akong balak na seryosohin siya. Gagamitin ko lang siya para sa sarili kong kagustuhan.

“Itzael, my son!”panggugulat sa akin ni Dad dahilan para bumalik ako sa katinuan.

“Ano ulit sinasabi mo?” ulit ko na tanong.

“I said earlier... This is for your own good too. It's better to have a wife and kids so that when you grow old, there will be someone to take care of you,” Dad said seriously. “Bigla ka na namang natutulala.” karagdagan niya.

“May bigla lang sumagi sa utak ko.” matipid ko na sagot.

I noticed that Dad suddenly looked sad. “Nakakalungkot lang na ikaw na lang ang natira sa akin dito dahil may pamilya na yung mga kapatid mo... If only your Mom hadn’t left me so early, I could have been happy,”Dad lamented sadly.

It's been three years since Mom passed away from breast cancer. I’ll admit, her death is one of the reasons why my attitude has worsened even more.

I sighed deeply. “Don't worry, Dad, I will grant your wish... Actually I have found a woman to marry, and I'm sure you'll like her personality.”pagpapakalma ko kay Dad.

Kita ko ang pagsikat ng mga ngiti sa labi n'ya nang sabihin ko yon.

“Really? Who? Sino sa mga anak ng business partner ko?”sunod-sunod na tanong ni Dad dahil sa sobrang tuwa.

“None of the choices, Dad... She's a simple girl and not rich,”sagot ko kay Dad.  “Ayoko sa mga gold digger at baka perahan lang ako.”nakangisi kong sagot kay Dad.

“So, who is she?”Dad’s frowning.  “Bakit hindi mo pa ipinapakilala?” curious niyang tanong.

“Kasi hindi ko pa siya nakakausap na gusto ko siyang mapangasawa.”sagot ko.

“Hay nako... Itzael,” napapailing na sambit ni Dad.

“Bibigay ko na nga wish mo pero nagawa mo pa rin magreklamo?”naguguluhan kong tanong.

By the way, my name is Itzael Nehemiah Volcov  and I'm 30 years old. I'm the CEO of Volcov Fortune Corporation, one of the famous companies in the Philippines.

Everyone here in my dad’s company knows me as a strict and bad-tempered boss, but in the business world, I’m known as a smart and clever businessman and CEO because of how good I am at dealing with famous companies. That’s why it’s so easy for me to win the trust of other businessmen and CEO.

A few moments later, the door of my office suddenly opened, and my super cute niece, Anaiah, appeared in front of me and Dad.

“Grandfa! Uncle Itzael!”masayang bulalas na bungad sa amin ni Anaiah.

“Apo!!”masayang bungad din ni Dad sa apo niya.

Ka agad na kinarga ni Dad si Anaiah at nagmano naman ito sa kanya at hinalikan siya sa noo.

Bumaba naman si Anaiah sa pagka karga ni Dad at tumakbo palapit sa akin at kinarga ko siya at ininupo sa hita ko.

Ito nga pala ang napaka cute at sweet kong pamangkin, her name is Anaiah Grace Volcov, kahit anong angas ko kapag ito na ang sumaway sa akin ay na tatanggal ang angas ko. She's 8 years old pero yung height niya pang 5 years old dahil namana niya yung gins niya sa Mommy niya. She is the daughter of my older brother, kuya Collis.

“How's your school today, baby girl?”tanong ko.

“Kanina po sa school yung dalawa kong classmate na lalaki ay nag-away, dahil walang may gusto awatin sila ay ako naging referee nila... Pero ako pa itong nasaktan, samantalang ako na nga itong gumagawa ng mabuti.”nakanguso na pagkekwento nang bibo kong pamangkin.

Bahagya kong hinilot ang tungke ng ilong ko dahil sa narinig na kwento ng pamangkin ko. Ipinakita niya sa akin yung kalmot sa leeg niya.

“Dad, susugod ako sa school ni Anaiah... looked at the scratch of her neck!”inis kong anggil.

“Uncle. Masama ang nagpapadala sa galit.” parang matanda niyang pangaral sa akin. “ ‘Wag po kayong mag-alala dahil n*****i na po yung dalawa kong classmate dahil binigyan ko sila ng chocolate na baon ko na pasalubong ni Lolo, binaon ko kase sa school kanina.” kwento niya sa akin.

“Kahit na!”daing ko.   “Ingat na ingat ako sa balat mo, tapos kakalmutin ka lang!”reklamo ko.

Para ko na kasing anak itong pamangkin ko. Tsaka hindi siya maluho sa gamit katulad ng mga pinsan niya na spoiled brat.

“Mas tatay pa ang turing sa ‘yo ni Anaiah kesa sa kuya Collis mo.”puntong sambit ni Dad, hinalikan ko naman ang noo ni Anaiah.

Tatlong taon na kasing hindi umuuwi si kuya Collis mula sa Italy dahil siya ang inatasan ni Dad na mag-handle ng business namin doon.