Chapter 7

Alonzo

I stopped the car near to the helipad where my chopper landed early this morning. Mga isang oras mula sa Milan kung saan kami nanggaling ni Bea. At nang lingunin ko siya, mahimbing ang tulog niya. Hindi na niya napigilan ang matinding antok na nararamdaman niya mula pa kanina. Hinayaan ko na lang din siya makatulog dahil mahaba-haba pa ang byahe namin paglipat namin sa chopper.

I slowly moved to come closer. Marahan lang ang kilos ko upang hindi siya maalimpungatan. I planned removed her seatbelt before I wake her up. But I was stunned when I am nearer. Napagmasdan ko nang malapitan ang maamong mukha niya hanggang sa namalayan ko na lang na nanatili akong nakatitig ng ilang segundo.

I did it once again when I saw her early this morning. She was really different than the first time I’ve met her. Naka-focus lang ang isipan ko kanina kay Pauline lalo na noong nalaman kong doon din sila ikakasal ni Wilson. That was the place we talked about our supposedly wedding. Kaya lang noong sinabi niyang nakausap niya ang ex-girlfriend ko, dama kong wala lang. Mas interesado pa ako sa reaksiyon ni Bea nang bigla ko na lang siyang dampian ng halik kagabi. Hinanda ko na nga ang sarili kong masapak sa panga. But then again, hindi naman nangyari.

“Hmm…”

Bahagya kong inilayo ang aking mukha nang kumilos siya subalit muli ko rin inilapit ang aking sarili. Damn you, Alonzo. Ngayon ka pa talaga nagkakaganito nang dahil lang sa babaeng ito? Pinagalitan ko ang aking sarili dahil hindi naman ako ganito. May kung anong tumulak na naman sa akin upang ilapit ang aking mukha sa kaniya. Then that was the time I feels something in her. Bahagya na lang akong napangiti pero napawi iyon nang bigla na lang siyang kumilos at unti-unting nagmulat ng paningin.

I was alarmed.

Bigla na lang akong lumayo sa kaniya at sa pagkataranta ko, hindi ko namalayan na nauntog ako sa ibabaw na bahagi ng sasakyan ko.

“Fvck!” mura ko. Nahawakan ko pa ang ulo kong nauntog at hinimas-himas.

“W-What happened?!” tarantang tanong ni Bea sa akin na tila naalimpungatan.

“N-Nothing…”

Sumulyap siya sa akin na bakas ang pagtataka sa mukha. “N-Nothing? P-Pero mukha kang nasaktan?”

“I said it’s nothing,” mariin kong sabi na may halong pagsusungit. “Bumaba na tayo at naghihintay na ang chopper na magdadala sa atin sa Paris.”

“S-Seryoso ka ba talaga na pupunta tayo ng Paris?” Hindi pa rin siya makapaniwala hanggang ngayon ukol sa nabanggit ko kaninang pupunta kami roon.

“Mukha ba akong nagbibiro.” Kumilos na rin ako upang bumaba kasabay niya. Sa labas na lang niya ako sinalubong at muli na naman nagtanong.

“Malay ko bang trip mo lang pumunta ng Paris. At ano pala ang gagawin natin doon?”

“Let’s go and make it fast. Naghihintay na sa atin ang tauhan ko.” Hindi ko sinagot ang tanong niya.

“Alonzo, ha. Wala sa usapan natin ang dalhin mo ako saan-saan. Baka ibebenta mo lang ako doon, ha. Ang kontrata natin ay hanggang Milan, Italy lang. Wala ka ngang nabanggit at wala tayong napagkasunduan tungkol sa pagyaya mo kung saan. Iyong halik nga kagabi hindi—”

Natigilan ako sa paglalakad at bigla siyang nilingon sa likuran ko. Napahinto rin siya at tila nabigla sa kaniyang sinabi. Halatang naging balisa siya nang ungkatin niya ang bagay na iyon.

“I told you, even kiss, we will do it. Dapat nating sanayin ang ating mga sarili sa isa’t isa para paniwalaan tayo ng mga nasa paligid natin. Don’t worry, I will never ask for more. Oh, baka naman…” Marahan akong naglakad palapit sa kaniya na tila inaakit siya. “If you’ll give it for free, you have bonus from me,” pilyong ngiti ko.

Tiningnan niya ako nang matalim. “Hoy, Montecarlos! Kahit siguro hingin pa ito ni San Pedro, hindi ko ibibigay. At ang bastos mo mag-isip porkit nakaisa ka kagabi. Kung alam ko lang na hahalikan mo ako eh ‘di ito sanang kamao ko ang lalapat diyan sa nguso mo!”

“Hoy, Alicante!” buwelta ko rin. “Baka nakakalimutan mo, I’m the reason why you’re still here. Baka gusto mong ako pa mismo ang magdala sa iyo sa immigration para ipa-deport ka,” angil ko sa kaniya. Hindi ko na rin napigilan ang temper ko.

Natigilan siya. Hindi man masabi pero dama kong nasaktan ko siya sa bahaging iyon. Ayoko sa lahat ay ang salubungin ang mode ko at tanging siya lang ang babaeng Nakagawa nito.

“Oo ng apala at kaya mo nga palang gawin iyon,” mahinang wika niya tanda na sumusuko siyang taasan ako ng boses. “Ikaw pala ang boss sa ating dalawa at ako itong nakikilimos ng tulong mo. Fine. Alam ko naman na parte ng deal natin ang body contact except lang ang bagay na iyon.”

“Sex,” pagtatama ko pa bagay na gusto kong ipamukha rin sa kaniya. Subalit napuna ko ang biglang pagngiwi niya. “Naiilang ka ba na banggitin ko iyon? This is also a liberated country. Dapat alam mo na ang bagay na iyon dahil ilang taon ka rin nanatili rito.”

“Huwag mo akong itulad sa mga tao rito o kahit kanino. Ibahin mo ako.”

Napailing na lang ako saka tinalikuran siya at hindi na nagsalita. Halatang inis na rin siya sa sinabi ko kaya ako na rin ang tumahimik. Hanggang sa helipad, hindi na niya ako iniimikan. Kausap ko na lang ang tauhan ko at nagbigay din ng instruction sa kaniya.

“Hop in,” utos ko sa kaniya na itinuro ko pa ang harapang upuan.

“S-Sino ang magmamaniobra nitong chopper?”

“Sino pa ba? May nakikita ka pa bang ibang tao? Hindi ba wala na?” sarkastiko kong balik tanong sa kaniya.

Inirapan lang niya ako saka siya sumampa sa passenger seat ng chopper. Nang makaupo pa siya ay muli niya akong tiningnan. Marahan din akong kumilos upang sumampa ngunit laking gulat niya nang doon din mismo sa inuupuan niya.

“What are you doing?”

Hindi ko siya pinansin hanggang sa inilapit ko ang aking sarili sa kaniya na halos gahibla na lang ang pagitan.

“A-Alonzo…d-don’t tell me kakandong ka sa akin?” Nagsalubong ang kilay niya habang dama ang pagdadalawang-isip sa ginagawa ko sa harapan niya.

“I will fix your seatbelt.” Kinuha ko ang ito at ini-lock sa katawan niya. “I won’t kiss you if that’s what you think. Hahalik na lang ako dingding kaysa hahalik sa iyong pusong bato.”

“Amanos lang tayo dahil pusong bato ka rin. Wala naman akong pakialam kung humalik ka sa dingding,” buwelta na naman niya.

“I’m a good kisser, you know. Kaya kitang dalhin sa langit, if you want,” pilyong ngiti ko na naman at namungay pa ang mga mata tanda na inaasar ko siya.  

“Bastos!” mariin niyang sabi saka matalim ang tingin.

I chuckle. Tinapos ko lang ang pagkabit ng seatbelt niya saka ako bumaba at lumihis upang sumampa sa kabilang bahagi.

Bea

Bwisit! Inis na inis akong nakaupo sa passenger seat ng chopper na ito na pagmamay-ari ng hambog na si Alonzo. Kanina lang ay inalipusta na naman ako ng herodes na ito at ngayon naman ay inaasar ako. Alam ko naman na may restriction ang deal namin pero hinding-hindi ko gagawin ang gusto niya kahit pa sabihin niyang triplehin niya ang kaniyang ibabayad. Ang kumag na ito! Siya nga itong bato ang puso.

Infairness, nasa isang luxury helicopter ako na may kulay itim at puting kombinasyon. Kahit sa loob niyon ay mapapahanga ang sinuman dahil sa comfort at luxury design. Subalit natigil ang pagmamasid ko nang sumampa na si Alonzo upang maniobrahin ang chopper. Pinagmasdan ko pa ang pagkabit niya ng seatbelt at ang headphone na ginagamit para sa komunikasyon.

“Wear your headphone,” utos niya.

Napasulyap ako sa headphone na tinutukoy niya. Marahan ko naman kinuha ito at inilagay sa tenga ko. Ito rin ang kauna-unahang pagkakataon na nakasakay ako sa isang luxury helicopter kaya naninibago ako.

“Sigurado ka bang marunong kang magpalipad nito?” tanong ko pa kahit kitang-kita ko naman na alam niya ang kaniyang ginagawa. Gusto ko rin naman siyang bawian sa pang-aasar niya.

“Malalaman natin iyan kapag hindi tayo nakaalis. Is this your first time? Sabagay, ang mga katulad mo ay hindi afford ang ganito,” panimulang pang-aasar na naman niya.

“Eh ‘di ikaw na ang rich kid,” tugon ko sabay napangiwi sa kaniya at napanguso. Ang sama talaga ng ugali mo.

Isang nakakalokong ngiti lang ang ibinigay niya sa akin saka niya sinimulan ang pagpapalipad ng chopper. Inihanda ko na rin ang sarili ko at bahagyang kinakabahan. Bagamat may alam ako sa pagmemekaniko, iba pa rin ang nakasakay sa ganito karangyang sasakyang panghimpapawid.  

Napahawak pa ako sa gilid ng inuupuan ko habang unti-unti ng pumaitaas ang chopper. Habang lumalaon ang paglipad namin, hindi ko naiwasang sulyapan si Alonzo sa gawi niya. I saw his eyes with the shade of amber while seriously maneuvered. Ang hahaba ng mga pilik-mata niya at ang tangos ng ilong. Hindi ko naman iyon pinupuna pero hindi ko maiwasang humanga.

Iniwas ko ang aking tingin dahil naramdaman ko ng ilang sandali lang ay lilingon na siya sa gawi ko na ayokong mangyari. Those eyes were intimidated to stares and I really don’t like it. Tila ba may kung anong hipnotismo ang dulot ng mga titig na iyon. Kung hindi lang sana masama ang ugali ng isang ito, baka iba pa ang tingin ko sa kaniya.

Natuon na lang ang paningin ko sa paligid at halos dalawang oras din ang byahe namin bago namin narating ang Paris. Buong byahe rin namin ay parehas kaming tahimik at hindi ko na rin nagawang abalahin pa siya.

Inilapag ni Alonzo ang chopper sa isang building na may helipad. Pagkalapag din naman ay may tatlong kalalakihan din ang nag-aabang upang salubungin kami. Mga ibang lahi sila na nakangiti pa sa aming dalawa ni Alonzo habang hinahawi ko ang buhok kong sumasabay sa malakas na ihip ng hangin sa paligid.

Sabay na rin kaming pumasok sa elevator matapos makipag-usap ni Alonzo sa mga ito. Wala pa rin kaming imikan hanggang sa huminto ang elevator sa 35^th Floor. Bumukas iyon sa mismong tapat ng isang unit ngunit base sa tingin ko ay naroon kami sa isang condominium. At kaninong unit ito, kay Alonzo? Hinintay ko na lang na si Alonzo ang magpatiuna at magbukas ng pinto na siyang ginawa naman niya.

“Come in. This is my place here in Paris,” aniya.

Isang tingin lang ang ginawa ko sa kaniya ngunit agad din naman nagbawi. “Sinong kasama mo rito? Family mo?”

“I’m alone here,” tugon niya saka niya isinara ang pinto na siyang nagpagulat sa akin.

“A-Alone? Ibig sabihin ay dalawa lang tayong nandito? Ano pala ang gagawin natin dito, Alonzo? Wala ka pang sinasabi sa akin,” sambit ko sabay nagkunwaring hinimas ang aking dibdib na biglang nagulat sa pagsara ng pinto. Bawasan ko na ang kape. Kinakabahan ako sa lokong lalaking ito.

“I’ll tell you later. Make yourself at home.” Saka niya biglang tinanggal ang coat niya at isinabit sa gilid na may sabitan at ang sinunod naman niya ang siyang nagpataranta sa akin.

“A-Alonzo… Anong ginagawa mo?” taranta kong tanong. Bigla akong napatitig sa kaniya habang hinuhubad niya ang kaniyang suot na pan-ilalim na cotton shirt.

Napalunok ako. Kitang-kita ng mga mata ko ang mamasel niyang katawan saka bigla akong tumalikod.

“Hey. What are you doing? Magpapalit lang ako ng damit,” paliwanag naman niya.

“Magpapalit ng damit? Sa mismong harapan ko pa? Pwede ba, magbihis ka na lang sa kwarto mo hindi itong dito pa sa mismong harapan ko?!” inis kong sabi.

“Ows. Ngayon ka lang nakakita ng lalaking topless? O umiiwas ka lang dahil attracted ka sa akin,” muling panunuya na naman niya.

Mabilis akong sumulyap sa kaniya. “Attractive? Manigas ka! Respeto naman, babae ang nandito sa loob ng unit mo. Hindi naman tayo magkaano-ano para gawin mo iyan sa harapan ko.”

Nag-iba ang emosyon sa mukha niya at naging seryoso. “You’ll be my soon-to-be wife. There’s nothing wrong with that.” Marahan siyang naglakad palapit sa akin hanggang sa nasa harapan ko na siya. “Masanay ka na, babe.”

Ilang segundong nagkatitigan kami sa isa’t isa at isang bagay lang ang napagtanto ko. Nababalutan na pala ako ng isang mahika at karismang si Alonzo Montecarlos ang may gawa. Hanggang sa namalayan ko na lang na wala na siya sa harapan ko. Soon-to-be wife? Pakiwari ko ay isang bell iyon na paulit-ulit na tumatak sa isipan ko.