LOGINตึ๊ง! (LINE)
Set: เม มึงอยู่ไหน Set: แค่ไปห้องน้ำคงไม่นานเป็นชาติขนาดนี้ Set: มึงกลับมาเดี๋ยวนี้เลย อย่าใช้มุกเดิมครับ เวรกรรม ! ไอ้เหี้ยเซ็ตมันรู้ทันจนได้ ว่าฉันหนีรับน้อง ..แม่งไม่น่าคบไอ้เหี้ยจอมรู้ทันอย่างมันเป็นเพื่อนสนิทเลย เพราะมันรู้ทันฉันทุกเรื่อง น่าเบื่อว่าป้ะ ! แบบนี้สมควรตบให้สมองกลับไปเลย ‘จะได้เอ๋ออ๊องไปซะ’ จะได้ไม่ต้องมารู้ทันฉัน ชิ! ..แต่ในความเป็นจริงมันก็คงทำไม่ได้อ่ะเนอะ เพราะงั้นก็คงต้องกลับไปรับน้องนั่นแหละ แต่ก่อนไป ขอโพสต์ไอจีแป๊บ.. I*******m(รูปเมเบล)
Mabel26 เก็บตกซัมเมอร์:) View all comments Set_NRB ยังอีก บอกว่าให้กลับมา Mabel26 เออ กำลังไปเนี่ย เร่งจัง Gottt19 เซ็กซี่สุดๆ เลยเม Nisanisa กรี๊ดด แซ่บมากค่ะคุณเพื่อน BoyParatt สวยเซ็กซี่มากครับน้องเม Win_wuttiwat ลุคนี้ทั้งสวยทั้งน่ารักเลยคร้าบบ ——————————————————— ไอ้เหี้ยเซ็ตคือตามฉันยันในไอจีเลยไอ้สัส คิดดูดิ ในไอจีก็ไม่เว้น แต่ยังดีหน่อย ที่พอจะมีเม้นต์น่ารักๆ ของอื่นให้พอกระชุ่มกระชวยหัวใจ อ้อ! แล้วก็รูปนั้นเป็นรูปเมื่อตอนช่วงซัมเมอร์ที่ฉันไปเที่ยวกับที่บ้านน่ะ เซลฟี่เอาไว้ตั้งหลายรูป มันเยอะแบบเยอะมากๆ ยังลงไม่หมดเลย ฉันก็เลยเอามาทยอยลงเรื่อยๆ แต่ตอนนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อนแหละ เพราะฉันคงต้องกลับไปรับน้องจริงๆ แล้ว คือฉันเป็นรุ่นพี่ปีสองน่ะ และตอนนี้ก็เพิ่งเปิดเทอม ปีสองอย่างฉันก็เลยต้องไปทำหน้าที่รับน้อง รับน้องคณะนิเทศน่ะ ‘ฉันเรียนคณะนิเทศ สาขาการแสดง’ แต่เวลารับน้องคณะ มันก็รับรวมกันทุกสาขานั่นแหละ ไม่แยก ถ้าจะแยกเฉพาะสาขาใครสาขามัน พวกสาขาแต่ละสาขาก็จะไปรับกันเองอีกที ..มอฉันเป็นแบบนั้นอ่ะ แต่มออื่นไม่รู้ เพราะไม่เคยอยู่- -! ส่วนเหตุผลที่ฉันหนีรับน้องมาสองสามรอบแล้ว (ในวันเดียว) เพราะมันขี้เกียจอ่ะ น่าเบื่อจะตาย รุ่นน้องบางคนก็กวนตีนชิบหาย ฟังคำสั่งก็ไม่ฟัง แถมหล่อก็ไม่หล่อ (สำหรับฉัน) ไม่มีหล่อๆ ให้หัวใจได้ซาบซ่านเลยสักคน มีแต่ผู้หญิงที่หน้าตาก็พอสวย แต่แบบว่าพวกผู้หญิงมันไม่ได้อยู่ในสายตาฉันไง ..สายตาฉันมีเอาไว้มองแค่ผู้ชายหล่อๆ เท่านั้นย่ะ! จะว่าฉันแรดก็ได้ เพราะฉันก็แรดจริงๆ ก็ฉันชอบแบบนี้ ชีวิตมันดูมีชีวิตชีวาดี ..ทีนี้ด้วยเหตุผลว่าด้วยเรื่องไม่มีผู้หล่อๆ ให้มองเป็นอาหารตา ฉันก็เลยเซ็ง รับน้องไปได้ไม่ถึงสิบนาที ฉันเลยหนีแม่ง ! และทุกรอบที่หนี.. ฉันก็มักจะตอแหลกับไอ้เซ็ตว่าข้าศึกบุกหนักมาก ประชิดประตูเมืองแล้ว เพราะเมื่อวานสวบทั้งซอยจุ๊ ซัดทั้งส้มตำปูปลาร้า ยัดทั้งยำบ้ายำบออะไรเข้าไปอีกสารพัด ประตูเมืองมันเลยสู้ไม่ไหว มันต้านข้าศึกเอาไว้ไม่ได้ เลยต้องรีบไปทำการรบในห้องน้ำแบบด่วนสัสๆ แต่พอหนีมาไถโซเชียลแก้เซ็งไปได้สักพัก ฉันก็หายเซ็งไปได้นิดหน่อย เลยกลับไปรับน้องโดยที่ไอ้เซ็ตมันยังไม่ทันได้เอะใจ แต่พอไปรับน้องได้ไม่ถึงสิบนาที มันก็เซ็งอีก ฉันก็หนีอีก เป็นแบบนั้นอยู่สองรอบ จนกระทั่งถึงรอบล่าสุด ฉันก็ตอแหลแบบเดิมอีก ก็สมองทึบๆ ของฉันมันคิดอะไรไม่ออก สุดท้ายรอบนี้ฉันเลยโดนจับได้อย่างที่เห็น ..แบบว่าหนีไม่รอดเพราะความสมองทึบของตัวเองแท้ๆ (◞‸◟) เห้ออ.. บ้าสุดๆ !! แต่เอาเถอะ กลับก็กลับ ไว้พรุ่งนี้ค่อยแถ เอ้ย! ค่อยหาข้ออ้างใหม่ ..รับรอง คราวหน้าไอ้เหี้ยเซ็ตไม่ได้แดกฉันแน่! จะว่าไป.. ระหว่างเดินกลับไปรับน้อง (บ้าบอคอแตก) ฉันขอแนะนำตัวเองไปพลางๆ ก็แล้วกัน จะได้ไม่เซ็งจนเกินไป (>‿◠) ..ฉันชื่อ‘เมเบล’ เรียกเมเฉยๆ หรือจะเรียกอีเมก็ได้ ฉันไม่ซีเรียส แต่อย่าเสือกปาก…ใส่ก็แล้วกัน ไม่งั้นเจออีเมสวนด้วยฤทธิ์ปาก…กว่าแน่ๆ แม่ฟาดไม่ยั้ง บอกไว้ก่อน จะหัวหงอกหัวดำฉันก็ไม่สนหรอก เหี้ยมาเหี้ยกลับไม่โกงค่ะ! เพราะฉันเองก็ใช่คนดีซะที่ไหน ก็แบบ สมัยนี้คนดีอยู่ยากไม่ใช่หรือไง เพราะงั้นฉันเลยต้องเป็นคนเหี้ยที่สวยเริดเชิดหยิ่งเข้าไว้ แต่มันก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามมั้งนะ ว่าห้ามคนสวยเริดเชิดหยิ่งเป็นดาวมหาลัย ฉันเลยได้ตำแหน่ง ‘ดาวมหาลัย’ มาแบบงงๆ แต่ไม่งงดีกว่า เพราะฉันทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่เกินต้านขนาดดีนี้นี่นา คิกคิก แต่!! ก็ไม่รู้ทำไม ฉันถึงยังไม่มีผัว! -︵- ..หรือเป็นเพราะฉันเลือกมากกันนะ? ก็แหม บรรดาผู้ที่เข้ามาจีบมันไม่ถูกใจฉันสักคนเลยนี่นา บางทีไม่ใช่ไม่หล่อนะ แต่มันไม่คลิ๊ก ฉันก็เลยไม่เอา ก็มันไม่ถูกใจ จะไม่เอาก็ไม่ผิดใช่ป้ะ จะเอามาให้โดนแทงให้เจ็บกีทำไม ในเมื่อไม่ชอบ เก็บกีเอาไว้ให้คนที่ชอบมาแทงดีกว่า มันจะได้รู้สึกว่าใช้กีคุ้มค่าหน่อย อุ๊บส์!! ฉันพูดคำแรงเกินไปมั้ยนะ แต่ฉันก็เป็นคนแรงๆ แบบนี้แหละ รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็เรื่องของมึงค่ะ! “ไง กลับมาได้สักทีนะครับคุณมึง สงสัยห้องน้ำอยู่ดาวอังคารสินะ ถึงได้กลับยากกลับเย็นชิบหาย” ทันทีที่กลับมาถึง ไอ้สารเลวเซ็ตมันก็เล่นฉันเลย “เออ อยู่ดาวอังคาร แล้วกูก็กะว่าจะจับมนุษย์ต่างดาวกลับมาด้วยซะหน่อย แต่มึงนั่นแหละ เสือกไลน์ไปขัดจังหวะกูถึงดาวอังคารทำไมไม่ทราบ! เสียอารมณ์ชิบ!” ฉันสวนกลับพร้อมมองแรงแถมไปด้วยแบบไม่จริงจังนัก ไอ้เซ็ตมันเลยเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร ไม่งั้นมันคงไม่ขำในลำคอนิดๆ ..พร้อมกับยิ้มมุมปากออกมาหรอก “เออ คราวหลังกูจะไม่ขัด แต่ครั้งนี้กูคงต้องขอแสดงความเสียใจ ที่มึงต้องไปจับรุ่นน้องตรงหน้ามึงแทนจับมนุษย์ดาวอังคาร” “หืม? จับรุ่นน้อง หมายความว่าไง” ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง “หมายความว่าไอ้พวกเชี่ยมันคิดเกมปัญญาอ่อนได้เกมนึง ซึ่งรุ่นพี่ต้องเล่นกับรุ่นน้อง รุ่นพี่เลยต้องเลือกรุ่นน้องมาคนนึงจากในแถวของตัวเอง” “เกมไรอ่ะ” “แบกรุ่นพี่ไปส่งของ” ห้ะ!! “เออ ปัญญาอ่อนจริงด้วยว่ะ ให้แบกรุ่นพี่เนี่ยนะ” “ใช่ป้ะล่ะ แต่ถึงปัญญาอ่อนก็คงต้องเล่นแหละ ก็มติเป็นเอกฉันท์แล้ว” “เป็นตอนไหน” “ตอนที่มึงไปจับมนุษย์ดาวอังคารอยู่ไง” “ไอ้สัส กวนตีน” “หึๆ” “ไอ้บ้า โดนด่าแล้วยังจะหัวเราะ” “แหม นิดหน่อยน่า แต่ไม่หัวเราะแล้วก็ได้ ให้เป็นตามึงบ้าง” “ตากู?” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแบบงงๆ “อือ ตามึงเดินตามเกมปัญญาอ่อนไง ทีนี้เก็ตยัง ถ้าเก็ตแล้วก็ช่วยเลือกรุ่นน้องจากแถวมึงมาครับ มีแค่มึงแล้ว ที่ยังไม่ได้เลือก เพราะมัวแต่โดดรับน้องไปจับมนุษย์ต่างดาวอยู่ที่ดาวอังคาร” “ยัง ยังกวนตีนไม่เลิก” “หึๆ โอเคๆ ไม่เล่นแล้ว คราวนี้ไม่เล่นแล้วจริงๆ มึงไปดิไป ไปจับรุ่นน้องมา เลือกเอาหล่อๆ มาเลยก็ได้ แบบที่มึงชอบไง” “ไอ้ชอบหล่อๆ อ่ะใช่ แต่มันเสือกไม่มีที่หล่อถูกใจกุ..” กึก! ชะงักแรงมากแม่!! คือฉันพูดไม่ทันจบก็เสือกชะงักซะก่อนอ่ะ แบบว่าสตั๊นท์ไปเลย เพราะระหว่างที่พูด ฉันก็มองเข้าไปในแถว.. แล้ว.. โลกมันก็เหมือนจะหยุดหมุน หยุดหมุนทันทีที่เห็นรุ่นน้องคนนึงในแถวฉัน.. เพราะหมอนั่นแม่งโคตรหล่อ!!! ในสายตาคนอื่นฉันไม่รู้ แต่ในสายตาฉัน หมอนั่นโคตรหล่อลากไส้ หล่อสัสๆ หล่อจนแทบหยุดหายใจ แต่ก็นะ ถ้าแค่หล่อสัสๆ อย่างเดียว ฉันคงไม่ถึงกับสตั๊นท์หรอก แต่นี่ฉันรู้สึกเหมือนหมอนั่นมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดหัวใจฉัน ฉันถึงชอบหมอนั่นมาก ชอบมากๆ รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นเลย! ..เหมือนฉันตกหลุมรักหมอนั่น ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง!! ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม รู้แต่ว่าฉันมั่นใจตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเลย ว่าฉันต้องเอาหมอนั่นมา ‘ทำผัว’ ให้ได้!! แต่เดี๋ยวก่อนนะ! คือแล้วหมอนี่ไปอยู่ไหนมา ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงไม่เห็นล่ะ? หรือเป็นเพราะฉันเอาแต่จะโดดรับน้องไปตั้งแต่ไม่ถึงสิบนาทีแรก? แบบว่าอยู่ไม่ถึงสิบนาที ฉันก็หาเรื่องโดด วันนี้คือเป็นแบบนั้นอยู่สองสามรอบอ่ะ ก็อย่างที่บอก ทีนี้สายตามันเลยไม่ทันได้กวาดมอง (ผู้) จนทั่วล่ะมั้ง ฉันถึงได้พลาด แต่ช่างเหอะ! ก่อนหน้านี้พลาดไปแล้วก็ช่างแม่ง แต่ต่อไปนี้ไม่พลาดแน่ ‘ฉันต้องเอาหมอนั่นมาทำผัวให้ได้! หมอนั่นต้องเป็นผัวฉันคนเดียวเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ไปเป็นผัวใครทั้งนั้นนอกจากอีเมเบลคนนี้คนเดียว!’ “กูเอาคนนั้น!” MABEL END“อ๋อ รูปนี้ แม่ก็ตกใจหมด นึกว่าพ่อไปแอบมีกิ๊กจริงๆ” เมเบลแกล้งหันมาเอาเรื่องผม แต่เธอพูดแบบยิ้มๆ ชัดเจนว่าเธอก็แค่ล้อเล่นนั่นแหละครับ เพราะเธอก็คงรู้ดี ว่าผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน ให้ตายก็ไม่มีทางทำ“โธ่! ไม่มีหรอกครับ ไม่มีทาง ผมรักเมคนเดียว”“ก็แล้วไปสิ” เมเบลยักคิ้วยักไหล่ก่อนหันกลับไปหาเจ้าสมุทร ส่วนผมเหรอ ก็โล่งนะครับ แต่มันก็มีความสงสัยเข้ามาแทน ว่ารูปนั้นมันมาได้ยังไงกัน(วะ) หรือลูกส่องเฟซผม ถึงขุดหาเจอ เพราะรูปมันนานมาก เป็นรูปที่ผมเอาตั้งโปรไฟล์ตั้งแต่ก่อนจะคบกับเมเบลซะอีก“ไปเจอมาได้ไง ส่องโปรไฟล์พ่อ?”“ไม่ใช่ผมส่องหรอกครับ ยัยกุ๊บกิ๊บตัวแสบต่างหากที่ส่อง” กุ๊บกิ๊บที่เจ้าสมุทรหมายถึง เธอเป็นลูกสาวเพื่อนบ้านน่ะครับ เล่นกับเจ้าแสบทั้งสามคนมาตั้งแต่เด็กๆ พ่อกับแม่ของเธอก็สนิทกับบ้านพวกเรามาก“อ๋อ แล้วทำไมหนูกุ๊บกิ๊บถึงไปส่องเฟซพ่อเราได้ล่ะนั่น”“เห็นบอกว่าป้าแก้วเล่าให้ฟังน่ะครับ ว่าสมัยหนุ่มๆ พ่อหล่อมาก ป้าแก้วเห็นแล้วยังอึ้ง ยัยนั่นเลยเข้าไปส่องเฟซพ่อให้เห็นกับตาตัวเอง”“แล้วอึ้งมั้ย” อันนี้เมียผมถาม“อึ้งสิครับ อึ้งจนไม่อยากเชื่อ อึ้งจนต้องส่งมาให้พวกผมสามคนช่วยอึ้ง”“ห
“หื่นตลอดแหละ” “ก็รู้อยู่นี่ครับ” ผมบอกยิ้มๆพร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่ม ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากอวบอิ่มอมชมพูของเมียสุดที่รัก ก็ผมบอกแล้วว่าไม่ทงไม่ทำมันแล้วงาน ขอจัดเมียสักดอกสองดอกก่อน จัดในห้องทำงานนี่แหละ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเคยจัดกันในนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว จุ๊บ จ๊วบ.. จากเมื่อกี้ผมจูบเธอหวานๆเบาๆ อ่อนโยน ละมุนละไม แต่ตอนนี้มันเริ่มร้อนแล้วล่ะครับ ยิ่งเมียจูบตอบกลับมาอย่างดูดดื่มร้อนแรง ผมก็ยิ่งร้อน ลูกชายผมก็ยิ่งแข็งและร้อนได้ที่ เพราะงั้น.. ก็อกๆๆ!! กึก!! เวรกรรม! กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว เพราะมือนึงของผมอยู่ที่ซิปกางเกงแล้ว กำลังจะถอดแล้วควัก แต่ทุกอย่างก็ต้องชะงักกึกลง จูบก็ต้องถอนออก แถมเมียสุดที่รักก็ต้องรีบลุกจากตักผมไปยืนอยู่ข้างๆ ทุกอย่างจำต้องยุติลงทั้งหมด เพียงเพราะเสียงเคาะประตู แอ๊ด.. ประตูถูกเปิดเข้ามาโดยที่เราสองคนกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติได้ทันเวลาพอดี ไม่ว่าจะทั้งด้านอารมณ์ ทั้งด้านสภาพภายนอก โดยเฉพาะมือผมที่อยู่ตรงซิปกางเกง เตรียมตัวจะควักลูกชายออกมาจ้วงร่องเมียเมื่อกี้นี้ “เซอร์ไพรส์ครับ!” เป็นลูกชายผมนี่เอง ทั้งสามคนเปิดประตูเข้
แต่ไอ้เฮียโซ่มันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรขนาดนั้นหรอกครับ เพราะ ณ ตอนนั้นมันซีเรียสอยู่เรื่องเดียว คือเรื่องเมีย แต่จะให้เล่าเรื่องมันกับเมีย มันก็ยาวแหละครับ ไว้ไปถามมันเองละกัน ผมพูดแค่เรื่องบริษัทกับความสำเร็จของบริษัทก็แล้วกัน เพราะถึงมันจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่มันก็บริหารบริษัทได้โคตรดี ยิ่งมีเมียก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ สงสัยได้ยาดีจากเมีย ถึงได้ฮึดได้แบบนั้น แต่ไม่ใช่แค่มันหรอก ผมก็เหมือนกัน ที่วันนี้ผมทำได้ ที่วันนี้ผมประสบความสำเร็จ ไม่ใช่เพราะแค่ความพยายามของผมคนเดียว แต่เพราะมีเมเบลอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ผมถึงผ่านทุกอย่างไปได้ วันนี้ผมถึงทำได้ และทำสำเร็จ ผมทำให้ที่นั่นเติบโตมาพร้อมกับผม กับครอบครัวผม และลูกๆของผมได้ ครับ ตอนนี้ผมกับเมเบลมีลูกด้วยกันแล้ว โตๆกันหมดแล้วด้วย และลูกคนแรก เราได้มาตอนไปฮันนีมูนครั้งนั้นไงครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่พลาด และมันก็ไม่พลาดจริงๆ แต่จะว่าไป เมเบลมีอะไรกันนะ ถึงได้เข้ามาหาผมในนี้ เพราะปกติเธอจะไม่ค่อยเข้ามารบกวนผมตอนทำงานหรอก “มีอะไรเหรอครับ” “ดูในเฟซยัง” “หืม? ในเฟซเหรอ ยังเลยครับ” “แล้วจำได้มั้ย วันนี้วันอะไร” “หึ ก็วันครบรอบ
5 ปีต่อมา ห้าปีมันอาจจะดูเร็ว แต่สำหรับผมมันนานมาก กว่าผมจะได้แต่งงานมีเมียเป็นตัวเป็นตนอย่างตอนนี้ เพราะกว่าผมกับเมเบลจะเรียนจบ กว่าจะทำงาน กว่าจะก่อร่างสร้างตัว กว่าอะไรๆจะพร้อม แต่ตอนนี้พร้อมแล้วล่ะครับ เหลือแค่ลูกที่ยังไม่มา ผมถึงได้หวังกับฮันนีมูนครั้งนี้ไง ก็นะ ตอนคืนเข้าหอ(ว่าที่)ลูกของเราดันหยิ่งไม่ยอมมาเกิด แต่ในคืนฮันนีมูนอย่างคืนนี้ ผมจะตั้งใจกว่าเดิม รับรองไม่พลาดแน่ ก็ผมกระแทกเข้าร่องเมียถี่ๆจนลั่นเรือขนาดนี้ ผมกับเมเบลมาล่องเรือยอร์ชด้วยกันสองคนน่ะครับ เพราะผมถามเมเบลว่าฮันนีมูนอยากไปไหน เธอบอกว่าอยากมาล่องเรือยอร์ช ผมเลยจัดให้ แต่ใครมันจะไปยอมทำแค่ล่องเรือยอร์ชนั่งดูพระอาทิตย์ตกเฉยๆแค่นั้นกันล่ะ ในเมื่อผมหวังลูกจากทริปฮันนีมูนในครั้งนี้มาก ถึงได้ชวนเธอปั๊มลูกไปพลาง ดูพระอาทิตย์ตกไปพลาง แต่นาทีที่ลูกน่าจะใกล้มาเกิดแบบนี้ ใครจะมีอารมณ์ดูพระอาทิตย์ตกอยู่ล่ะครับ มันต้องสนจังหวะกระแทกดิ “พี่เม ผมขอแรงๆกว่านี้นะครับ” หมับ! นั่นไม่ใช่ประโยคขอร้องหรอกครับ แต่เป็นประโยคบอกเล่ามากกว่า เพราะพอบอกปุ๊บ ผมก็กระแทกเข้าร่องเมียแบบรัวแรงปั๊บ “อ๊ะๆ เซริว ซี้ด..” หมับ! เมเบลคราง
ATLAS UNIVERSITY “กูตัดชุดเพื่อนเจ้าบ่าวรอเลยดีมั้ยวะ” “ไอ้สัส เว่อร์มากกก” ไอ้เจฟพูดกลั้วหัวเราะ แต่ไอ้ภูมันก็พูดเว่อร์จริงๆนะ เพราะผมกับเมเบลแค่คบกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน เพราะผมเพิ่งจะอยู่ปี 2 กว่าจะเรียนจบ กว่าจะทำงาน รวมๆแล้วก็คงอีกหลายปีกว่าจะได้แต่ง ทั้งๆที่ลึกๆผมก็อยากแต่งแล้วเหมือนกันนะครับ อุตส่าห์ได้คืนดีกับเมเบลแล้วทั้งที ผมก็อยากจะผูกมัดเธอไว้กับผม ไม่ให้เธอหนีผมไปไหนได้อีก แล้วก็ใช่ครับ ผมคืนดีกับเมเบลแล้ว สถานะของเราก็ชัดเจนแล้วด้วย ชัดมากจนใครๆเขาก็รู้กันทั่วหมดแล้ว แต่พูดก็พูดเถอะ วันนั้นที่ผมจะไปเคลียร์กับเธอ มันก็มีอุปสรรคอยู่เหมือนกัน เพราะพอไปถึงรีสอร์ท ผมหาเธออยู่ตั้งนาน แถมหาไปหามา พนักงานก็เดินมาชนผมอีก แล้วไม่ใช่ชนธรรมดา เพราะพนักงานคนนั้นกำลังจะเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้แขกของรีสอร์ท เครื่องดื่มสีสันสดใสพวกนั้นเลยเลอะเสื้อนักศึกษาผมเต็มๆ ผมเลยต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อในรถ เพราะมันชุ่มมาก จะให้ไปง้อเธอด้วยสภาพเละเทะแบบนั้น ผมกลัวว่าเธออาจจะไม่โอเค เลยตัดสินใจไปเปลี่ยน ทั้งๆที่ใจอยากไปทั้งแบบนั้น เพราะผมโคตรอยากรีบไปหาเธอใจจะขาด แต่ก็จำต้องอดทนเอาไว้แ
ยิ่งพูด เสียงฉันก็ยิ่งสั่น เพราะมันยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเสียใจ น้ำตาที่มันแค่ซึม ตอนนี้มันถึงคลอเบ้าและไหลลงมาแล้ว แต่ฉัน ฉันก็ยังอยากจะพูดต่อให้มันจบๆ ถึงความเจ็บปวดที่มันอัดแน่นอยู่ในหัวใจของฉัน “นายไม่เคยโพสต์รูปของเรา มีแต่ฉันที่เอาแต่โพสต์ นายไม่เคยทำให้มันชัดเจน นายไม่เคยบอกใครไปตรงๆว่าเราเป็นอะไรกัน แล้วตกลงเราเป็นอะไรกันเหรอ ความสัมพันธ์ของเรามันคืออะไร นายเห็นฉันเป็นอะไร เป็นคู่นอนเหรอ หรือไม่มีสถานะ ฉันมันบ้าไปเองคนเดียว ฉันเองคนเดียวที่หลงคิดไปว่านายเองก็รู้สึกแบบเดียวกับฉัน เพราะความจริงมันคงไม่ใช่สินะ ฉันเองที่บ้าอยู่คนเดียว บ้ามาตลอด ฮือ ฮึก” ตอนนี้ไม่ใช่แค่น้ำตาที่ทะลักไหล แต่เสียงสะอื้นก็เริ่มรุนแรงขึ้นจนแทรกแซงเสียงพูดจนทำให้เสียงสั่นๆของฉันเริ่มจะติดขัดขึ้นเรื่อยๆ และเปล่งออกมาได้ยากลำบาก แน่นอนว่ามันทรมาน แต่ก็คงทรมานน้อยกว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในหัวใจฉัน ความเจ็บปวดที่มันมากมายจนฉันคงไม่อาจทนได้แล้ว ฉันไม่อยากทนแล้ว “ในเมื่อมันเป็นแบบนั้น ฉัน ฮึก ฉันก็ควรพอได้แล้วสินะ เพราะฉันเหนื่อยแล้วกับการที่ต้องวิ่งตามนายอยู่ฝ่ายเดียว วิ่งตามทั้งๆที่มันตามไม่ทัน งั้นฉันก็ควร







