Chapter 01

CHAPTER 1

SABRINA DE VERA’S POV

“Girl!!!”

Pagpasok ko pa lang sa university, agad na akong sinalubong ng malalakas na boses.

Napapikit ako saglit.

Not today… please, not today.

Pero huli na.

“Sabrina!” sigaw ni Danica habang kumakaway pa, parang wala lang nangyari kagabi. “Oh my God, finally!”

Napilitan akong ngumiti habang papalapit sa kanila, pero halata sa sarili ko na pilit iyon.

“Spill!” si Janice naman ang sumunod, halos hilahin pa ako papunta sa bench. “How was it?!”

“Grabe, girl,” singit ni Kristofer, nakangisi. “Casper Jimenez? Celebrity pa talaga ha!”

Napalunok ako.

Biglang bumalik sa isip ko ang eksena kaninang umaga.

Yung kwarto.

Yung kama.

At yung lalaking… hindi si Casper.

Napabuntong-hininga ako nang malalim.

“Guys…” mahina kong sabi, hindi na nagawang ngumiti. “May problema.”

Agad silang natahimik.

“Ano?” kunot-noong tanong ni Danica. “Don’t tell me… hindi mo siya nakuha?”

Napailing ako.

“Hindi ‘yon…” huminga ako nang malalim. “I mean—nakuha ko siya… I think.”

“‘I think’?” ulit ni Janice, nalilito. “Anong ibig mong sabihin?”

Pinikit ko ang mata ko saglit, saka ko sila tiningnan isa-isa.

“Hindi si Casper ‘yung katabi ko pag gising ko.”

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

“Ha?” sabay-sabay nilang sagot.

“I woke up with a different man,” diretso kong sabi, ramdam ko pa rin ang kaba. “Hindi ko siya kilala. I don’t even know how it happened.”

“Wait… wait…” napahawak sa ulo si Kristofer. “That’s impossible.”

“Exactly!” napataas ang boses ko. “Pero ‘yon ang nangyari!”

Napailing si Danica, halatang hindi makapaniwala. “Sabrina, we literally saw you leave with Casper last night.”

“Yeah,” dagdag ni Janice. “As in magkasama kayong lumabas. Hawak ka pa nga niya sa bewang mo!”

“Then explain this!” frustrated kong sagot. “Bakit ibang lalaki ang nakita ko kanina paggising ko?!

Napatahimik ulit sila.

Mas mabigat na ngayon.

At lalong naging seryoso ang kanilang mukha.

“Baka…” nag-aalangan na sabi ni Danica, “nalasing ka talaga? Like… sobrang lasing?"

“Alam kong nalasing ako,” mabilis kong sagot. “Pero hindi ako ganun kalala na hindi ko maalala kung sino ang kasama ko!”

“Did you… leave with someone else after?” tanong ni Kristofer, mas maingat na ngayon ang tono.

Napailing ako.

“I don’t remember,” mahina kong sagot. “The last thing I remember… I was with Casper.”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Then I woke up with someone else.”

“Shit…” bulong ni Janice.

“Exactly,” mapakla akong tumawa. “Shit talaga.”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa biglang nagsalita si Danica.

“Okay… describe him.”

Napakunot-noo ako. “Ha?”

“The guy,” she insisted. “Yung lalaking kasama mo. Anong itsura?”

Napaisip ako.

Malapad ang balikat.

Tahimik pero… may presence.

Parang kahit hindi nagsasalita, ikaw ang kakabahan.

“He doesn't seem like a normal person,” mahina kong sabi.

“Meaning?” tanong ni Kristofer. "Can you be more specific about it, Sabrina?"

“I don’t know,” napailing ako. “There’s something about him. Parang… hindi siya yung tipong puwede mong banggain ng basta-basta.. he has this powerful and dominant aura around him."

Nagkatinginan silang tatlo.

At mas lalo akong kinabahan.

“Girl…” dahan-dahang sabi ni Janice, “what if may girlfriend ‘yon? Or worse… asawa?”

“Don’t,” mabilis kong putol, ramdam ang kaba na unti-unting lumalaki. “Huwag niyo akong takutin.”

“Or what if—” sisimulan sana ni Kristofer, pero mabilis ko siyang pinigilan.

“Stop!” napahawak ako sa sentido ko. “Hindi ako ready sa mga ‘what if’ niyo.”

Huminga ako nang malalim.

“Look,” pilit kong pinakalma ang sarili ko. “It was just one night.”

“Isang pagkakamali,” dagdag ko. “Makakalimutan din 'yun."

Pero kahit ako… hindi kumbinsido sa sinabi ko.

Dahil sa kaibuturan ng isip ko, may kung anong pakiramdam na ayaw tumigil.

Parang may paparating.

Parang may mangyayari pa.

At hindi ako handa doon.

~~~~~

Napabuntong-hininga ako nang malalim.

Kailangan ko ng katahimikan.

Kaya kahit hindi pa tapos ang klase ko, nagpaalam na ako at dumiretso sa maliit na café sa labas ng campus.

Tahimik.

Hindi tulad ng bar kagabi.

Hindi tulad ng gulo sa isip ko.

Umorder ako ng kape at naupo sa isang sulok, malayo sa ibang tao. Pinaglaruan ko ang tasa sa harap ko bago dahan-dahang sumimsim.

Mainit.

Mapait.

Pero kahit papaano… nakakakalma sa pakiramdam.

Napapikit ako sandali.

Isang gabi lang ‘yon…

Makakalimutan din…

"This is what you do after spending a night with a stranger?"

Agad na nanlaki ang mata ko.

Impossible.....

TO BE CONTINUED....