CHAPTER 2

SABRINA DE VERA'S POV

(Continuation....)

Dahan-dahan akong nagmulat.

At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin.

Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Pero pinilit kong huwag magpakita ng kahit anong reaksyon.

Hindi ako nagsalita.

Hindi ko siya tiningnan nang direkta.

Kinuha ko lang ang tasa ko at muling sumimsim ng kape, kahit ramdam kong nanginginig ang kamay ko.

Tahimik siya sandali.

Parang pinagmamasdan ako.

“At least say something,” kalmado niyang sabi. Mababa ang boses. Controlled. “Or is that your thing or a hobby? Like leaving after spending the night with someone like it meant nothing?”

Hindi ako nakapagsalita.... nakatingin lamang ako sa kanya at hindi pa din magawang mai-proseso kung siya ba talaga ang nasa harapan ko ngayon.

Maya-maya pa ay gumalaw siya, may kinuha siya sa kanyang bulsa at inilapag niya iyon sa lamesa. Unti-unti akong nagbaba ng tingin roon at bumungad sa aking paningin ang school ID ko.

Nahanap niya ba ako gamit 'to?

Nanlamig ang buo kong katawan.

Dahan-dahan akong muling napatingin sa kanya.

At doon ko siya tuluyang nakita.

Malinaw.

Diretso.

Mapanganib.

“Sabrina De Vera…” malamig ang boses niya ng bigkasin niya ang pangalan kong iyon.

Parang tumigil ang mundo ko sa paraan ng pagbigkas niya ng pangalan ko. Mabagal. Parang… matagal na niya akong kilala kahit na kagabi lang kami nakita at nalaman niya lang ang pangalan ko dahil sa ID ko na naiwan.

“How careless,” dagdag niya, bahagyang itinulak ang ID palapit sa akin. “You left this. And I think it was a good thing. At least I have something that I could use to find you."

Mabilis pa sa alas-kwatro na gumalaw ang kamay ko upang kunin ang ID at ilagay iyon sa bag ko.

Pagkatapos niyon ay hindi na muli ako makagalaw.

“Relax,” bahagya siyang sumandal sa upuan, titig pa rin sa akin. “I’m not here to cause a scene.”

Hindi ako naniniwala.

“Then what do you want?” sa wakas ay lumabas din ang boses ko, mahina pero matigas. "Kung wala ka namang kailangan ay puwede ka ng umalis at magpanggap na hindi ako kilala."

Bahagya siyang ngumiti.

Hindi friendly.

Hindi rin masama.

Kundi… parang may alam siyang hindi ko alam.

“I'm here to talk.”

Napakunot-noo ako. “About what?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumitig lang siya sa akin...parang sinusukat ang bawat reaksyon ko.

Hanggang sa sinabi niya iyon.

Kalmado.

Diretso.

Walang kahit kaunting emosyon.

“I want to talk about what happened last night.” Wika niya.

Napakuyom ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

“Nothing happened,” mabilis kong sagot, pilit pinapakalma ang sarili ko. “It was a mistake.”

Tahimik siya sandali.

Tapos…

“That’s one way to put it,” sabi niya.

Napairap ako, pilit tinatakasan ang titig niya. “Look, I don’t even know you. So whatever that was--"

“You don’t know me, but I know you lady. That's why I'm here because I wanted to introduce myself," putol niya sa sinabi ko.

Dahan-dahan siyang sumandal sa kanyang kinauupuan na hindi inaalis ang tingin sa akin.

“What?” napakunot-noo ako.

Tumango siya ng bahagya, saka muling tinapik ang pwesto kung sana niya inilapag ang ID ko kanina.

“Sabrina De Vera. Third year college," panimula niya. "Studying Bachelor of English in Elementary Education. Twenty-three years old. Loves going to bar, playful, friendly and only daughter of Mr And Mrs De Vera."

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit… pero mas lalo akong kinabahan dahil kilala niya nga ako pati na ang mga magulang ko.

“Next time,” kalmado niyang sabi, bahagyang yumuko palapit sa akin, “be more careful who you decide to spend the night with.”

Napahigpit ang hawak ko sa tasa na may lamang kape.

“Because not everyone…” saglit siyang tumigil, titig na titig sa akin, “…is easy to walk away from.”

TO BE CONTINUED.....