PROLOGUE

SABRINA DE VERA’S POV

“Annulment?”

Parang bumagal ang mundo ko sa narinig kong salita.

Napatigil ako sa paglalakad sa may hagdan, hawak pa rin ang strap ng bag ko habang nakatitig sa sala kung saan naroon si Mommy at ang kaibigan niya.

“Matagal ko na itong iniisip,” narinig kong sabi ni Mommy, mahina pero malinaw. “Hindi na kami masaya. And I think… it’s time.”

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko.

Hindi na masaya?

Ganun na lang ‘yon?

Bigla akong bumaba ng hagdan, hindi na iniisip kung maririnig nila ako.

“Mom.”

Napalingon silang dalawa sa akin. Halata ang gulat sa mukha ni Mommy.

“Sabrina… you’re home already?”

Tiningnan ko siya nang diretso. “You’re filing an annulment?”

Tahimik.

Isang segundo. Dalawa.

Hanggang sa napabuntong-hininga siya.

“Hindi mo dapat nalaman sa ganitong paraan—”

“Then how, Mom?” putol ko agad, bahagyang tumataas ang boses ko. “Kailan mo balak sabihin? Kapag tapos na?”

“Sabrina, lower your voice—”

“No!” Napailing ako, ramdam ang init ng ulo ko. “You’re talking about ending your marriage like it’s nothing!”

“It's not like that, Sabrina,’” sagot niya, mas seryoso na. “Matagal na kaming may problema ng Daddy mo.”

“Then fix it!” Halos matawa ako sa frustration. “Hindi ‘yong tatakbuhan niyo lang!”

Biglang tumalim ang tingin niya sa akin. “You don’t understand, Sabrina.”

“Then make me understand!” sigaw ko. “Because all I see is you giving up!”

Tahimik ulit.

Mas mabigat.

Mas masakit.

“Hindi lahat naaayos, anak,” mahina niyang sabi. “Minsan… kailangan mo nang bitawan. Hindi mo pa iyon naiintindihan kasi bata ka pa."

Napakagat ako sa labi ko, pilit pinipigilan ang kung anong gustong kumawala sa dibdib ko.

“Or maybe…” mapakla akong ngumiti, “you just don’t want to try anymore.”

“Sabrina.”

“Fine,” tumango ako, mabilis na pinunasan ang mata ko kahit hindi pa naman ako umiiyak. “Do whatever you want.”

Kinuha ko ang bag ko at tumalikod.

“Sabrina, saan ka pupunta?”

“Out,” malamig kong sagot, hindi na lumilingon.

“Sabrina De Vera, bumalik ka rito—”

Pero hindi na ako huminto. Tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad palabas ng gate.

~~~~

Hindi ko alam kung gaano ako kabilis nagmaneho.

Ang alam ko lang, kailangan kong umalis. Kailangan kong huminga.

Kailangan kong makalimot. Kaya dumiretsyo ako sa lugar kung saan maingay, maraming tao at tiyak akong makakalimot ako.

Sa bar.

Pagpasok ko sa loob ay agad akong sinalubong ng malakas na tugtog at ilaw na sumasayaw sa dilim.

“Sabrina!” sigaw ni Danica nang makita ako. “Finally!”

Maging ang ibang kasama niya sa table ay napalingon sa akin at namumukhaan ko ang ilan sa kanila.

"Shot!!!" salubong sa akin ni Kristofer, kahit na hindi pa man ako tuluyang nakalapit sa lamesa.

Napangiti na lamang ako sabay abot ng baso at walang sabi-sabing ininom iyon. At lahat sila ay napasigaw dahil sa ginawa ko.

"INOM PA!!!" sigaw nilang lahat, muli nilang sinalinan ang baso ko at pagkatapos niyon ay nagtaas kami lahat ng baso sa ere.

"SHOT!!!" sabay-sabay naming sigaw at tinungga ang baso.

Nasundan pa iyon ng isa... dalawa, hanggang sa dumami na at hindi ko na mabilang. Tanging naramdaman ko na lamang ay parang tinatamaan na ako ng alak, pero kayang-kaya ko pang uminom ng marami.

“Grabe ka, girl,” natatawang sabi ng isa sa mga kaklase ko. “Anong meron sa’yo tonight? bakit mukhang gustong-gusto ming uminon?"

“Wala,” kibit-balikat ko. “Gusto ko lang mag-enjoy.”

“Talaga lang ha?” singit ng isa pa, nakangisi. “Or may tinatakasan?”

Napairap ako. “Ang dami niyong tanong.. mas mabuti pa bigyan niya ako ng lalaki para mas lalo akong mag-enjoy...." malanding tugon ko at nagkatinginan silang dalawa.

Makalipas ang ilang segundo ay humarap sa akin si Danica.

“Fine,” tumawa siya, saka uminom. “Let’s make this night interesting.”

“Bet tayo,” sabat naman ni Janice, sabay baling sa ibang direksyon. "You see that guy over there?"

Sinundan ko ang tingin niya. At doon ko nakita ang isang lalaking napapalibutan ng mga tao.. he looks confident, well-known, at halatang hindi basta-basta.

“Casper Jimenez,” bulong nila. “Celebrity and fantasize by most of the women."

Napataas ang kilay ko. “So?”

“So,” ngumisi siya, “seduce him.”

Natawa ako. “That’s it?”

“Make him want you,” dagdag pa ng isa. “One night. Prove you can.”

I smiled.

Slow. Dangerous. Reckless.

“Fine,” sabi ko, sabay tayo ng shot. “I’ll do it..."

Pagkatapos kong sabihin iyon ay naglakad na ako papalapit kay Casper Jimenez. And as expected... I got him so easily.

~~~~~

KINABUKASAN....

Unti-unti akong nagmulat ng mga mata.

Mabigat ang ulo ko. Parang umiikot ang buong paligid habang pilit kong inaalala ang nangyari kagabi.

Music.

Mga inuman, tawanan at ang pustahan naming magkakaibigan. Napangiti ako nang bahagya, dahan-dahang iniangat ang tingin ko, pero agad ding nawala ang ngiti ko.

Nang makita kong ibang lalaki ang nasa tabi ko.

Malapad ang balikat. His presence alone felt… heavy. Dominating.

Hindi ko siya kilala.

“Oh my God…”

Bigla akong napabangon, halos matumba sa pagmamadali. Napatakip ako ng bibig ko, pilit pinipigilan ang sarili na mapasigaw.

Anong ginawa ko?

Anong nangyari kagabi?

Mabilis akong bumaba ng kama, nanginginig ang kamay habang isa-isang pinupulot ang mga damit ko sa sahig.

Hindi ko na inayos ang sarili ko. Hindi ko na inisip kung ano ang itsura ko ngayon dahil kailangan kong makaaalis bago niya pa man ako makita.

Muli akong lumingon sa kama. At nakita kong tulog pa din siya at walang kaalam-alam sa ginagawa ako.

Agad akong tumalikod. At tumakbo palabas.

Halos hindi ko maramdaman ang paa ko habang tumatakbo palayo sa kwartong iyon.

“What have I done…” mahina kong bulong sa sarili ko.

Dapat si Casper Jimenez ang nakita ko, pero hindi...

Siya dapat. Pero bakit…? Bakit ibang lalaki ang nasa tabi ko. And what if... what if he is a k!ller and he was sent to k!ll me, and I ended up sleeping with him Instead?

TO BE CONTINUED....