Share

Kabanata 2

Author: MarielAna
last update publish date: 2026-11-18 13:43:00

POV: Celine

Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.

Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.

Dominico:
Magandang umaga, Celine.

Napairap ako.

Ako:
Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.

Dominico:
Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?

Ako:
Mas mabuti.

Dominico:
Sige, magandang doktora.

Napailing ako.

Napakayabang talaga ng lalaking ito.

Ako:
 Saan ba tayo mag-uusap?

Dominico:
Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.

Ako:
Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.

Dominico:
Kung ganoon, ikaw ang pumili.

Ako:
Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.

Ilang segundo akong naghintay.

Dominico:
Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting marinig mo muna sa akin.

Napabuntong-hininga ako at isinilid ang cellphone sa bag.

Hindi ko alam kung bakit ko pa siya kinakausap.

Pagsapit ng alas-diyes, naroon na ako sa Café Aurelio. Pinili ko ang isang mesa malapit sa malaking salaming bintana upang makita ko ang paligid.

Ilang minuto pa ang lumipas bago bumukas ang p***o.

Agad kong nakilala ang lalaking pumasok.

Siya.

Si Dominico Alfonso.

Nakasuot siya ng itim na polo at mamahaling relo. Maayos ang kanyang buhok at tila walang anumang alalahanin sa mundo. Hindi ko rin maiwasang mapansin ang ilang lalaking nakasunod sa kanya.

Hindi ko alam kung mga kaibigan niya ba ang mga iyon o mga tauhan.

Lumapit siya sa mesa ko.

"Magandang umaga, Doktora."

Hindi ako ngumiti.

"Umupo ka na. Marami pa akong kailangang gawin."

Bahagya siyang napangiti bago umupo sa tapat ko.

"Napakaprangka mo talaga ano."

"At ikaw naman, mahilig magpaligoy-ligoy."

Tumawa siya nang mahina.

"Anong gusto mong inumin?"

"Wala."

"Sigurado ka?"

"Oo."

Tumingin siya sa isang tauhan sa malayo at bahagyang tumango. Maya-maya, may dumating na kape at pagkain sa mesa.

Napatingin ako sa kanya.

"Sinabi kong wala akong gusto."

"Alam ko. Pero hindi ibig sabihin noon ay hindi ka na kakain."

"Okay! Hindi naman ako marunong tumatanggi sa grasya."

Napangiti siya.

"Alam ko."

Natahimik ako nang ilang segundo bago ko tuluyang inilapag ang aking bag.

"Ngayon, sabihin mo na sa akin ang totoo. Bakit mo sinabi na may nangialam sa preno ng sasakyan ko?"

Nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

"May nakita ang tauhan ko."

"Ano?"

"May taong lumapit sa sasakyan mo bago ang nangyari kahapon."

Nanlamig ang aking mga kamay.

"Sigurado ka?"

Tumango siya.

"May kuha ang kamera sa lugar na iyon. Hindi namin malinaw na nakita ang mukha, pero malinaw na may ginawa siya sa sasakyan mo."

"At bakit hindi mo agad sinabi sa akin?"

"Sinabi ko naman sa iyo."

"Sa pamamagitan ng mensahe! Hindi ba dapat dinala mo agad sa pulis ang ebidensiya?"

Bahagya siyang sumandal sa upuan.

"May dahilan kung bakit hindi ko pa ginagawa iyon."

"Ano?"

"May posibilidad na may kinalaman sa akin ang taong iyon."

Napatingin ako sa kanya.

"Ano ba talaga ang trabaho mo, Dominico?"

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang tasa ng kape at marahang uminom.

"May mga negosyo akong pinamamahalaan."

"Negosyo?"

"Oo."

"Anong klaseng negosyo?"

"Marami."

Napailing ako.

"Napakalinaw ng sagot mo."

Bahagya siyang ngumiti.

"Mas mabuting huwag mo nang alamin ang ibang bagay tungkol sa akin."

Napakunot ang noo ko.

"Kung ganoon, paano ako makatitiyak na hindi ikaw ang may kagagawan ng nangyari sa sasakyan ko?"

Bigla siyang tumigil sa pag-inom.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

"Kung ako ang may kagagawan noon, sa palagay mo ba uupo ako rito at sasagutin ang lahat ng tanong mo?"

Hindi ako nakasagot.

"At kung gusto kitang saktan, hindi ko na kailangang maghintay ng isa pang araw."

Nanlamig ang aking batok.

Hindi ko alam kung pagbabanta ba iyon o simpleng pagpapaliwanag.

"Kung ganoon, bakit mo ako tinutulungan?"

Bahagya siyang yumuko.

"Dahil may utang akong pasasalamat sa iyo."

"Dahil lang sa banggaan?"

"Hindi lang dahil doon."

Napakunot ang noo ko.

"Ano pa ba?"

Tinitigan niya ako.

"May lalaking gustong ipahamak ako kahapon. At nang makita kitang papalapit sa akin, napansin kong may iba ring nagmamasid sa iyo."

Napahawak ako sa aking bag.

"Ibig mong sabihin, nadamay ako sa problema mo?"

"Posible."

"Napakagaling! Una, binangga mo ako. Pangalawa, nalaman kong may nagpakialam sa sasakyan ko. At ngayon, sinasabi mong nadamay ako sa gulo mo?"

"Pasensiya na."

Natigilan ako.

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong humingi siya ng tawad nang walang kasamang pang-aasar.

"Kung ganoon, tulungan mo akong malaman kung sino ang gumawa nito."

Tumango siya.

"Gagawin ko."

Ngunit mabilis ding nagbago ang lahat nang tumunog ang cellphone niya.

Tiningnan niya ang screen at agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.

"Ano?"

Hindi ko marinig ang kabilang linya, ngunit napansin kong unti-unting tumigas ang kanyang mukha.

"Nasaan?"

Sandaling natahimik.

"Huwag kayong gagalaw hangga't hindi ako dumarating."

Ibinaba niya ang tawag.

"Ano ang nangyari?" tanong ko.

Tumingin siya sa akin.

"May problema."

"Anong problema?"

"May nakita ang tauhan ko."

Tumayo siya at inayos ang kanyang relo.

"Ang taong nangialam sa preno ng sasakyan mo kahapon."

Napahawak ako sa dibdib.

"Nahuli na ba sya?"

Tumango siya.

"Pero may isang bagay na mas nakakagulat."

"Ano iyon?"

Lumapit siya sa akin at bahagyang yumuko upang magpantay ang aming mga mata.

"May dala siyang litrato mo."

Nanghina ang aking mga tuhod.

"Litrato ko?"

"Oo."

"Ano ang ibig sabihin niyon?"

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang kanyang cellphone at ipinakita sa akin ang isang larawan.

Isang lalaking nakatayo sa tabi ng sasakyan ko.

At sa kamay nito ay hawak ang aking litrato.

Napaatras ako.

"Kilalang mo ba ang lalaking iyan?" tanong ni Dominico.

Umiling ako.

"Hindi."

"Sigurado ka?"

"Oo! Hindi ko pa siya nakita sa buong buhay ko!"

Muli niyang tiningnan ang larawan.

"Kung ganoon, may isang bagay na kailangan nating malaman."

"Ano?"

Tumingin siya sa akin nang seryoso.

"Bakit ikaw ang pinuntirya niya?"

"Huwag kang uuwi nang mag-isa."

"May sarili akong buhay, Dominico. Hindi mo ako puwedeng bantayan palagi."

"Alam ko."

"Kung ganoon, bakit ka nag-aalala?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Dahil ayokong may mangyaring masama sa babaeng nakabangga sa akin."

Napailing ako.

"Ikaw ang nakabangga sa akin!"

"Kung ganoon, sa susunod ay sisiguraduhin kong hindi na kita masasaktan."

Hindi ko na siya sinagot.

Pumasok siya sa kanyang sasakyan at umalis kasama ang kanyang mga tauhan.

Akala ko ay tapos na ang lahat.

Ngunit ilang minuto matapos siyang umalis, may natanggap akong tawag mula sa hindi kilalang numero.

"Hello?"

Walang sumagot.

"Hello? Sino ito?"

Maya-maya, may nagsalita sa kabilang linya.

"Layuan mo si Dominico Alfonso."

Napakunot ang noo ko.

"Sino ka?"

"Kapag hindi mo ginawa ang sinabi ko, pagsisisihan mo ang araw na nakilala mo siya."

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 7

    POV: Celine “Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong isipin na maaaring may ganoong ugnayan kami.“Gusto kong malaman ang lahat,” sabi ko.“Malalaman natin.”Makalipas ang ilang minuto, muling tumawag ang tauhan ni Dominico.“Boss, nakuha na namin ang orihinal na dokumento mula sa lumang imbakan.”“Ipadala mo rito.”“May isa pa po kaming natuklasan.”“Ano iyon?”“May pangalan pong binura sa kopyang nakita natin kanina. Pero sa orihinal na dokumento, malinaw pa ang nakasulat.”“Sabihin mo.”“Ang pangalan

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 6

    POV: Celine “Si Marianne Alfonso ang tunay mong ina, Celine.”Hindi mawala sa isip ko ang mga salitang iyon. Para akong binagsakan ng napakabigat na bato. Ilang minuto na akong nakatitig sa lumang litrato habang mahigpit na hawak ang kamay ni Mama.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Lungkot? O pagtataka?Buong buhay ko, ang alam ko ay ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa. Sila ang nagpalaki sa akin, nag-aruga at nagmahal sa akin. Hindi ko kailanman naisip na may ibang babaeng nagsilang sa akin.“Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Nanginginig ang boses ko.“Patawarin mo ako, anak.”“Patawarin? Buong buhay ko, naniwala akong kayo ang tunay kong mga magulang!”“Minahal ka namin na parang tunay naming anak.”“Pero hindi ninyo sinabi ang totoo!”Napahagulgol si Mama. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko alam kung kaya ko pa. Napakasakit malaman na may malaking bahagi ng buhay ko ang itinago sa akin.“Bakit ninyo a

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 5

    POV: Celine“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”“Celine.”Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.“Anong nakalagay sa mensahe?”Iniabot ko sa kanya ang cellphone.Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.“Wala.”“Sigurado ka?”“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”“Hindi mo ako mapipigilan!”Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.“Makinig ka muna.”“Wala akong panahon para makinig sa

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 4

    POV: Celine Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”Napahawak ako sa dibdib.Pangalan ko?Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”Tinitigan niya ako.“Hindi ko pa alam.”“Pero may hinala

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 3

    POV: Celine Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag.“Ano na naman?”“Buksan mo ang pinto.”Natigilan ako.“Ano?”“Nasa labas ako ng bahay mo.”Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?”“May kailangan tayong pag-usapan.”“Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?”“Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?”“Hindi!”“Kung ganoon, pareho lang.”Napapikit ako sa sobrang inis.“Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!”“Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.”Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko.Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas.Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin.“Magandang umaga,” bati niya.“Hindi maganda ang umaga k

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 2

    POV: Celine Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.Dominico:
Magandang umaga, Celine.Napairap ako.Ako:
Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.Dominico:
Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?Ako:
Mas mabuti.Dominico:
Sige, magandang doktora.Napailing ako.Napakayabang talaga ng lalaking ito.Ako:
 Saan ba tayo mag-uusap?Dominico:
Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.Ako:
Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.Dominico:
Kung ganoon, ikaw ang pumili.Ako:
Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.Ilang segundo akong naghintay.Dominico:
Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status