LOGINPOV: Celine
“Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong iPOV: Celine “Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong isipin na maaaring may ganoong ugnayan kami.“Gusto kong malaman ang lahat,” sabi ko.“Malalaman natin.”Makalipas ang ilang minuto, muling tumawag ang tauhan ni Dominico.“Boss, nakuha na namin ang orihinal na dokumento mula sa lumang imbakan.”“Ipadala mo rito.”“May isa pa po kaming natuklasan.”“Ano iyon?”“May pangalan pong binura sa kopyang nakita natin kanina. Pero sa orihinal na dokumento, malinaw pa ang nakasulat.”“Sabihin mo.”“Ang pangalan
POV: Celine “Si Marianne Alfonso ang tunay mong ina, Celine.”Hindi mawala sa isip ko ang mga salitang iyon. Para akong binagsakan ng napakabigat na bato. Ilang minuto na akong nakatitig sa lumang litrato habang mahigpit na hawak ang kamay ni Mama.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Lungkot? O pagtataka?Buong buhay ko, ang alam ko ay ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa. Sila ang nagpalaki sa akin, nag-aruga at nagmahal sa akin. Hindi ko kailanman naisip na may ibang babaeng nagsilang sa akin.“Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Nanginginig ang boses ko.“Patawarin mo ako, anak.”“Patawarin? Buong buhay ko, naniwala akong kayo ang tunay kong mga magulang!”“Minahal ka namin na parang tunay naming anak.”“Pero hindi ninyo sinabi ang totoo!”Napahagulgol si Mama. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko alam kung kaya ko pa. Napakasakit malaman na may malaking bahagi ng buhay ko ang itinago sa akin.“Bakit ninyo a
POV: Celine“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”“Celine.”Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.“Anong nakalagay sa mensahe?”Iniabot ko sa kanya ang cellphone.Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.“Wala.”“Sigurado ka?”“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”“Hindi mo ako mapipigilan!”Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.“Makinig ka muna.”“Wala akong panahon para makinig sa
POV: Celine Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”Napahawak ako sa dibdib.Pangalan ko?Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”Tinitigan niya ako.“Hindi ko pa alam.”“Pero may hinala
POV: Celine Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag.“Ano na naman?”“Buksan mo ang pinto.”Natigilan ako.“Ano?”“Nasa labas ako ng bahay mo.”Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?”“May kailangan tayong pag-usapan.”“Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?”“Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?”“Hindi!”“Kung ganoon, pareho lang.”Napapikit ako sa sobrang inis.“Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!”“Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.”Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko.Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas.Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin.“Magandang umaga,” bati niya.“Hindi maganda ang umaga k
POV: Celine Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.Dominico: Magandang umaga, Celine.Napairap ako.Ako: Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.Dominico: Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?Ako: Mas mabuti.Dominico: Sige, magandang doktora.Napailing ako.Napakayabang talaga ng lalaking ito.Ako: Saan ba tayo mag-uusap?Dominico: Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.Ako: Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.Dominico: Kung ganoon, ikaw ang pumili.Ako: Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.Ilang segundo akong naghintay.Dominico: Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting







