Share

Kabanata 5

Author: MarielAna
last update publish date: 2026-11-18 13:46:00

POV: Celine

“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”

“Celine.”

Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.

“Anong nakalagay sa mensahe?”

Iniabot ko sa kanya ang cellphone.

Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.

“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.

“Wala.”

“Sigurado ka?”

“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”

“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.

“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”

“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”

“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”

“Hindi mo ako mapipigilan!”

Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.

“Makinig ka muna.”

“Wala akong panahon para makinig sa iyo, Dominico! Nanay ko ang pinag-uusapan natin!”

“Alam ko. At iyon din ang dahilan kung bakit hindi kita hahayaang basta-basta lumabas.”

“Bakit?”

Tinitigan niya ako nang diretso.

“Dahil maaaring iyon mismo ang hinihintay nila.”

Napatigil ako.

Tama siya. Kung may mga taong gustong gamitin ako para makalapit kay Dominico, maaaring bitag ang bahay namin.

Pero hindi ko kayang manatili lamang dito habang hindi ko alam ang kalagayan ni Mama.

“Kung may mangyari sa kaniya, hindi kita mapapatawad,” mahinang sabi ko.

“Hindi ko hihilingin sa iyong patawarin ako. Ang gusto ko lang ay mailigtas natin siya.”

Hindi ako mapakali. Paulit-ulit kong tinatawagan si Mama, pero hindi na niya sinasagot ang telepono.

“Subukan mong tawagan ang kapitbahay ninyo,” suhestiyon ni Dominico.

Agad kong ginawa iyon.

“Hello, Tita? Nandiyan po ba kayo sa bahay namin?”

“Celine! Anak, nasaan ka? Kanina pa ako nag-aalala sa mama mo!”

“Ano pong nangyari?”

“May dalawang lalaking dumating. Hinahanap ka nila. Nang sabihin ng mama mo na wala ka, nagalit sila. Sinubukan niyang pigilan ang mga ito, pero—”

“Pero ano po?”

“Dinala siya sa sasakyan nila, anak!”

Parang gumuho ang mundo ko.

“Anong oras po iyon?”

“Mga sampung minuto na ang nakalipas.”

Napatakip ako sa bibig ko.

“May nakita po ba kayong plaka?”

“Hindi ko masyadong nakita. Itim ang sasakyan nila.”

Naputol ang tawag.

“Dominico!” sigaw ko habang nakatingin sa kanya. “Dinukot nila si Mama!”

Agad niyang kinuha ang cellphone niya.

“Hanapin ninyo ang itim na sasakyang lumabas sa lugar ni Celine. Ipaalam sa lahat ng tauhan natin. Walang gagalaw sa mga suspek hangga't hindi ko sinasabi.”

“Makikita natin ang mama mo.”

“Paano kung saktan nila siya?”

“Hindi nila iyon gagawin kung buhay ang kailangan nila para makuha ang gusto nila.”

“Paano mo nasabi?”

“Dahil kung gusto lang nila siyang patayin, hindi na nila siya kailangang dalhin.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong gumaan ang pakiramdam sa sinabi niya. Pero kahit paano, may kaunting pag-asa akong kumapit sa mga salita niya.

“Dominico,” mahinang tawag ko.

“Ano?”

“Bakit parang sanay na sanay ka sa ganitong sitwasyon?”

Hindi siya lumingon.

“Dahil matagal na akong nabubuhay sa mundong hindi mo pa nakikilala.”

“Anong klaseng mundo?”

“Isang mundong hindi sapat ang pagiging mabuting tao para manatiling buhay.”

Natahimik ako.

May kung anong bigat sa boses niya na hindi ko maipaliwanag.

Makalipas ang ilang minuto, tumunog ang cellphone niya.

“Boss, nakita na namin ang sasakyan.”

“Saan?”

“Sa lumang bodega sa may daungan. May dalawang armadong lalaki sa labas.”

“Maghintay kayo. Papunta na kami.”

Pinatay niya ang tawag at agad na inutusan ang drayber na bilisan ang takbo.

“Dadalhin mo ako roon?” tanong ko.

“Hindi.”

“Dominico, hindi mo ako puwedeng iwan dito!”

“Celine, may mga armadong lalaki roon.”

“Nanay ko ang nasa loob!”

“Mas lalo kang malalagay sa panganib kung sasama ka.”

“Hindi ako aalis hangga't hindi ko nakikita si Mama!”

Tumingin siya sa akin sa pamamagitan ng salamin.

“Kung may mangyari sa iyo, hindi ko maipapaliwanag sa sarili ko kung bakit hinayaan kitang madamay nang ganito.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit? May pakialam ka na ba sa akin?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilabas niya ang isang maliit na baril mula sa loob ng kaniyang amerikana at sinuri iyon.

Nanlaki ang mga mata ko.

“May baril ka?”

“Hindi ito ang unang pagkakataong may gustong pumatay sa akin.”

“Diyos ko…”

“Manatili ka sa sasakyan kapag sinabi kong manatili ka.”

“Hindi ako sanay sa ganitong buhay, Dominico.”

Tumingin siya sa akin.

“Alam ko.”

At sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi niya ako kinukutya o minamaliit.

Pagdating namin sa lumang bodega, agad na bumaba si Dominico. Ilang lalaki ang sumalubong sa kaniya.

“Boss, nasa loob ang babae.”

“May kasama ba?”

“Dalawang lalaki. Pero may isa pang nakitang umalis kanina.”

“Hanapin ninyo.”

Sinubukan kong bumaba, ngunit pinigilan ako ng isa sa mga tauhan niya.

“Miss, dito lang po muna kayo.”

“Bitawan mo ako! Nanay ko ang nasa loob!”

“Celine!”

Lumingon ako kay Dominico.

“Pangako, ilalabas ko siya.”

Napatigil ako sa sinabi niya.

Tumango ako kahit hindi ko alam kung kaya kong manatili sa sasakyan.

Mabilis silang pumasok sa bodega. Ilang sandali pa ay may narinig akong sigawan at mga yabag. Napakapit ako sa upuan.

Pagkaraan ng ilang minuto, lumabas si Dominico.

At kasama niya si Mama.

“Ma!”

Agad akong bumaba at tumakbo papunta sa kaniya.

“Anak!”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Nanginginig siya at halatang takot na takot.

“May masakit ba sa iyo? Sinaktan ka ba nila?”

Umiling siya.

“Hindi, anak. Pero may gusto silang malaman tungkol sa iyo.”

“Bakit? Ano'ng gusto nila?”

Tumingin si Mama kay Dominico bago muling bumaling sa akin.

“Celine, kailangan nating mag-usap.”

“ tungkol saan po?”

Napahawak siya sa pisngi ko.

“May matagal na akong itinatagong katotohanan sa iyo.”

Naramdaman kong muling bumigat ang dibdib ko.

“Ma, ano ba talaga ang nangyayari?”

Tumulo ang luha niya.

“Hindi ka namin tunay na anak ng tatay mo.”

Parang nawalan ako ng pandinig.

“Ano?”

“Pinili ka naming palakihin dahil—”

“Ma, ano'ng sinasabi mo?”

Hindi ko maituloy ang tanong. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Lumapit si Dominico, ngunit tinaasan ko siya ng kamay.

“Sandali lang.”

Tumingin ako kay Mama.

“Sino ang tunay kong mga magulang?”

Hindi siya agad nakasagot.

Sa halip, tumingin siya kay Dominico.

“Si Marianne Alfonso…”

Napatingin ako sa lalaking nasa tabi namin.

“Siya ang tunay mong ina, Celine.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Hindi…”

“Anak, patawarin mo ako.”

Napaatras ako. Hindi ko kayang tanggapin ang lahat ng naririnig ko.

“Kung siya ang tunay kong ina, ibig sabihin…”

Napatingin ako kay Dominico.

“Magkapatid ba tayo?”

Hindi gumalaw ang lalaki. Tila maging siya ay hindi alam kung paano sasagot.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, may isa pang lalaking lumapit sa amin at nag-abot ng sobre.

“Boss, may nakita pa kami sa loob ng bodega. Para kay Miss Celine daw.”

Kinuha iyon ni Dominico at iniabot sa akin.

Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan ang sobre.

May isang lumang litrato sa loob.

Larawan iyon ng isang babaeng karga ang isang sanggol. Sa likod nito ay may nakasulat na mensahe.

“Para sa anak kong si Celine. Kung hawak mo na ang litratong ito, ibig sabihin ay nabigo akong iligtas ka noon.”

May pirma sa ibaba.

MARIANNE ALFONSO.

Napahagulgol ako sa iyak.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 7

    POV: Celine “Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong isipin na maaaring may ganoong ugnayan kami.“Gusto kong malaman ang lahat,” sabi ko.“Malalaman natin.”Makalipas ang ilang minuto, muling tumawag ang tauhan ni Dominico.“Boss, nakuha na namin ang orihinal na dokumento mula sa lumang imbakan.”“Ipadala mo rito.”“May isa pa po kaming natuklasan.”“Ano iyon?”“May pangalan pong binura sa kopyang nakita natin kanina. Pero sa orihinal na dokumento, malinaw pa ang nakasulat.”“Sabihin mo.”“Ang pangalan

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 6

    POV: Celine “Si Marianne Alfonso ang tunay mong ina, Celine.”Hindi mawala sa isip ko ang mga salitang iyon. Para akong binagsakan ng napakabigat na bato. Ilang minuto na akong nakatitig sa lumang litrato habang mahigpit na hawak ang kamay ni Mama.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Lungkot? O pagtataka?Buong buhay ko, ang alam ko ay ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa. Sila ang nagpalaki sa akin, nag-aruga at nagmahal sa akin. Hindi ko kailanman naisip na may ibang babaeng nagsilang sa akin.“Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Nanginginig ang boses ko.“Patawarin mo ako, anak.”“Patawarin? Buong buhay ko, naniwala akong kayo ang tunay kong mga magulang!”“Minahal ka namin na parang tunay naming anak.”“Pero hindi ninyo sinabi ang totoo!”Napahagulgol si Mama. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko alam kung kaya ko pa. Napakasakit malaman na may malaking bahagi ng buhay ko ang itinago sa akin.“Bakit ninyo a

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 5

    POV: Celine“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”“Celine.”Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.“Anong nakalagay sa mensahe?”Iniabot ko sa kanya ang cellphone.Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.“Wala.”“Sigurado ka?”“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”“Hindi mo ako mapipigilan!”Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.“Makinig ka muna.”“Wala akong panahon para makinig sa

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 4

    POV: Celine Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”Napahawak ako sa dibdib.Pangalan ko?Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”Tinitigan niya ako.“Hindi ko pa alam.”“Pero may hinala

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 3

    POV: Celine Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag.“Ano na naman?”“Buksan mo ang pinto.”Natigilan ako.“Ano?”“Nasa labas ako ng bahay mo.”Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?”“May kailangan tayong pag-usapan.”“Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?”“Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?”“Hindi!”“Kung ganoon, pareho lang.”Napapikit ako sa sobrang inis.“Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!”“Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.”Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko.Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas.Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin.“Magandang umaga,” bati niya.“Hindi maganda ang umaga k

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 2

    POV: Celine Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.Dominico:
Magandang umaga, Celine.Napairap ako.Ako:
Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.Dominico:
Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?Ako:
Mas mabuti.Dominico:
Sige, magandang doktora.Napailing ako.Napakayabang talaga ng lalaking ito.Ako:
 Saan ba tayo mag-uusap?Dominico:
Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.Ako:
Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.Dominico:
Kung ganoon, ikaw ang pumili.Ako:
Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.Ilang segundo akong naghintay.Dominico:
Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status