LOGINPOV: Celine
Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag. “Ano na naman?” “Buksan mo ang p***o.” Natigilan ako. “Ano?” “Nasa labas ako ng bahay mo.” Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?” “May kailangan tayong pag-usapan.” “Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?” “Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?” “Hindi!” “Kung ganoon, pareho lang.” Napapikit ako sa sobrang inis. “Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!” “Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.” Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko. Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas. Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin. “Magandang umaga,” bati niya. “Hindi maganda ang umaga ko dahil sayo.” Bahagya siyang ngumiti. “Mukhang hindi ka pa rin nagbabago.” “Hindi rin naman nagbabago ang kapal ng mukha mo.” Sa halip na magalit, tila natutuwa pa siya sa mga sinasabi ko. “May tumawag ba sayo kagabi?” Nawala ang ngiti ko. Paano niya nalaman? Hindi ako agad sumagot. Tinitigan ko siya nang mabuti. “Paano mo nalaman?” “Dahil may natanggap akong ulat na may tumawag sa iyo pagkatapos mong umalis sa Café Aurelio.” Napaatras ako nang bahagya. “Ibig sabihin, binabantayan mo ako?” “Pinoprotektahan kita.” “Magkaiba ang pagbabantay at pagprotekta, Dominico!” “Kung hindi kita binabantayan, baka hindi ko malalaman na may nagbabanta sayo.” “Hindi ko hinihingi ang tulong mo!” “Pero kailangan mo.” Pumasok siya sa loob ng bahay at umupo sa sala na para bang matagal na siyang bahagi ng buhay ko. “Sabihin mo na kung ano ang nalaman mo.” Inilabas niya ang cellphone niya at ipinakita sa akin ang isang litrato. Isang lalaking nakasuot ng itim na jacket. Hindi ko siya kilala, pero may kung anong pamilyar sa mukha niya. “Iyan ang lalaking nakita ng mga tauhan ko malapit sa sasakyan mo bago ang aksidente,” paliwanag ni Dominico. Tinitigan ko ang litrato. “Siya ba ang sumira ng preno ko?” “Posibleng siya. Pero hindi pa namin alam kung sino ang nag-utos sa kanya.” “May iba ka pa bang hindi sinasabi sa akin?” Hindi siya agad sumagot. At ang katahimikang iyon ang lalong nagpalakas ng kutob ko. “Dominico, gusto kong malaman ang totoo. Hindi ako isang bata na puwede mong takutin at itago sa akin ang mga bagay.” Sumandal siya sa sofa. “May posibilidad na hindi ikaw ang tunay na pakay nila.” Napakunot ang noo ko. “Ano'ng ibig mong sabihin?” “Maaaring ginagamit ka nila para makalapit sa akin.” Napatawa ako nang walang saya. “Napakagaling naman. Hindi pa tayo magkakilala nang lubusan, nadamay na ako sa buhay mo.” “Hindi ko ginustong mangyari ito.” “Pero nangyari na!” Tumayo ako at naglakad palayo sa kanya. “Makinig ka, Dominico. May trabaho ako. May sarili akong buhay. Hindi ako puwedeng basta na lang magtago dahil may mga taong may galit sa iyo.” “Hindi kita pinagtatago.” “Kung ganoon, ano ang gusto mo?” Tumayo rin siya at lumapit sa akin. “Gusto kong malaman mo na hindi ka ligtas sa ngayon.” “Hindi ako natatakot sa kanila.” “Dapat kang matakot.” “Hindi mo alam kung sino ang mga taong kalaban ko, Celine.” “Kung ganoon, sabihin mo sa akin kung sino ka talaga.” Sandaling natahimik si Dominico. “Hindi mo gugustuhing malaman.” “Bakit? Dahil may itinatago kang masama?” Hindi siya sumagot. At iyon ang sagot na hindi ko gustong marinig. “Isa kang kriminal, hindi ba?” mahinang tanong ko. Diretso siyang tumingin sa akin. “May mga bagay akong hindi pwedeng sabihin sayo.” Napailing ako. “Kung ganoon, wala tayong dapat pag-usapan.” Tumalikod ako upang pumunta sa kusina, ngunit bigla niyang tinawag ang pangalan ko. “Celine.” Huminto ako. “May isa pa akong kailangang ipakita sa iyo.” Binuksan nya ang cellphone niya at ipinakita ang isang litrato. Nanlamig ang buong katawan ko. Litrato iyon ng bahay ko. Kuha iyon mula sa kabilang kalsada. Kitang-kita ang pintuan, ang gate, at maging ang sasakyan kong nakaparada sa loob. “Anong ibig sabihin nito?” halos pabulong kong tanong. “Natanggap namin ito kaninang umaga.” “Kanino galing?” “Hindi pa namin alam.” Nanginginig ang kamay kong kinuha ang cellphone niya. Sa ibaba ng litrato ay may nakasulat na mensahe. “Magandang bahay. Sayang kung may mangyaring masama sa babaeng nakatira rito.” Napahawak ako sa bibig ko. Hindi aksidente ang lahat. May taong talagang sumusubaybay sa akin. “Gaano na katagal?” tanong ko. “Hindi pa namin alam.” Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Dominico. Sinagot niya iyon. “Ano?” Hindi ko marinig ang kausap niya, pero nakita kong unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. “Sigurado ka?” Sandali siyang natahimik. “Dalhin ninyo siya sa akin. Huwag ninyong gagalawin hangga't hindi ako dumarating.” Pinatay niya ang tawag. “Ano'ng nangyari?” tanong ko. Tumingin siya sa akin. “Nahuli na ng mga tauhan ko ang lalaking nasa litrato.” “Ang sumira ng preno ko?” Tumango siya. “May gusto akong malaman sa kaniya.” “Kung ganoon, sasama ako.” “Hindi.” “Dominico—” “Celine, hindi ito ligtas.” “Buhay ko ang muntik niyang kunin. Karapatan kong malaman kung sino ang nag-utos sa kaniya!” Matagal niya akong tinitigan bago tuluyang bumuntong-hininga. “Napakatigas ng ulo mo.” “Mas matigas ang ulo mo.” Bahagya siyang ngumiti. “Kung sasama ka, susunod ka sa sasabihin ko.” “Hindi mo ako tauhan.” “Alam ko. Kaya mas mahirap kang utusan.” Hindi ko napigilang mapairap. Habang papunta kami sa sasakyan, biglang may natanggap akong mensahe mula sa hindi kilalang numero. Binuksan ko iyon. UNKNOWN NUMBER: Huwag kang sasama kay Dominico. Hindi mo alam kung ano ang kaya niyang gawin sa iyo. Napatigil ako. Bago ko pa maipakita ang mensahe kay Dominico, may sumunod pang isa. UNKNOWN NUMBER: Tanungin mo siya kung ilang tao na ang pinatay niya. Unti-unting nanlamig ang aking mga kamay. Tumingin ako kay Dominico na kasalukuyang nagbubukas ng p***o ng sasakyan. “Dominico…” Lumingon siya sa akin. “Ano iyon?” Itinaas ko ang cellphone ko at ipinakita ang mga mensahe. Hindi siya nagsalita agad. Ngunit nakita ko ang pagbabago sa kanyang mga mata. Nawala ang bahagyang ngiti sa labi niya at napalitan iyon ng malamig na ekspresyong tila hindi ko pa nakikita. Binasa niya ang mga mensahe bago ibinalik iyon sa akin. “Celine, may gusto akong sabihin sayo.” “Ano?” Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. “Hindi ako mabuting tao.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. “Kung ganoon… sino ka talaga?” Hindi siya umiwas ng tingin. “Ako si Dominico Alfonso. At kung tama ang hinala ko, ang taong gustong pumatay sa iyo ay hindi lamang basta kalaban ko.” Huminto siya sandali bago idinugtong ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa mundo ko. “May kinalaman siya sa nakaraan mo, Celine.” Nanlaki ang mga mata ko. “Anong nakaraan?” Hindi na siya nakasagot dahil biglang tumunog ang cellphone niya. Pagkasagot niya, agad siyang napatingin sa akin. “Boss,” sabi ng kausap niya sa kabilang linya, “may nakita kami sa gamit ng suspek.” “Ano iyon?” “Isang lumang litrato ng babaeng pinoprotektahan ninyo.” Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. “Anong litrato?” tanong ni Dominico. Sumagot ang lalaki. “Litrato ni Miss Celine noong bata pa siya.”POV: Celine “Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong isipin na maaaring may ganoong ugnayan kami.“Gusto kong malaman ang lahat,” sabi ko.“Malalaman natin.”Makalipas ang ilang minuto, muling tumawag ang tauhan ni Dominico.“Boss, nakuha na namin ang orihinal na dokumento mula sa lumang imbakan.”“Ipadala mo rito.”“May isa pa po kaming natuklasan.”“Ano iyon?”“May pangalan pong binura sa kopyang nakita natin kanina. Pero sa orihinal na dokumento, malinaw pa ang nakasulat.”“Sabihin mo.”“Ang pangalan
POV: Celine “Si Marianne Alfonso ang tunay mong ina, Celine.”Hindi mawala sa isip ko ang mga salitang iyon. Para akong binagsakan ng napakabigat na bato. Ilang minuto na akong nakatitig sa lumang litrato habang mahigpit na hawak ang kamay ni Mama.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Lungkot? O pagtataka?Buong buhay ko, ang alam ko ay ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa. Sila ang nagpalaki sa akin, nag-aruga at nagmahal sa akin. Hindi ko kailanman naisip na may ibang babaeng nagsilang sa akin.“Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Nanginginig ang boses ko.“Patawarin mo ako, anak.”“Patawarin? Buong buhay ko, naniwala akong kayo ang tunay kong mga magulang!”“Minahal ka namin na parang tunay naming anak.”“Pero hindi ninyo sinabi ang totoo!”Napahagulgol si Mama. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko alam kung kaya ko pa. Napakasakit malaman na may malaking bahagi ng buhay ko ang itinago sa akin.“Bakit ninyo a
POV: Celine“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”“Celine.”Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.“Anong nakalagay sa mensahe?”Iniabot ko sa kanya ang cellphone.Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.“Wala.”“Sigurado ka?”“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”“Hindi mo ako mapipigilan!”Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.“Makinig ka muna.”“Wala akong panahon para makinig sa
POV: Celine Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”Napahawak ako sa dibdib.Pangalan ko?Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”Tinitigan niya ako.“Hindi ko pa alam.”“Pero may hinala
POV: Celine Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag.“Ano na naman?”“Buksan mo ang pinto.”Natigilan ako.“Ano?”“Nasa labas ako ng bahay mo.”Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?”“May kailangan tayong pag-usapan.”“Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?”“Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?”“Hindi!”“Kung ganoon, pareho lang.”Napapikit ako sa sobrang inis.“Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!”“Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.”Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko.Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas.Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin.“Magandang umaga,” bati niya.“Hindi maganda ang umaga k
POV: Celine Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.Dominico: Magandang umaga, Celine.Napairap ako.Ako: Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.Dominico: Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?Ako: Mas mabuti.Dominico: Sige, magandang doktora.Napailing ako.Napakayabang talaga ng lalaking ito.Ako: Saan ba tayo mag-uusap?Dominico: Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.Ako: Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.Dominico: Kung ganoon, ikaw ang pumili.Ako: Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.Ilang segundo akong naghintay.Dominico: Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting







