Share

Kabanata 4

Author: MarielAna
last update publish date: 2026-11-18 13:44:00

POV: Celine

Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.

“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.

“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”

Napahawak ako sa dibdib.

Pangalan ko?

Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?

“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.

“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”

“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”

Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.

“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.

“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”

“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”

Tinitigan niya ako.

“Hindi ko pa alam.”

“Pero may hinala ka, hindi ba?”

Hindi siya sumagot.

Napailing ako. “Alam mo, nakakapagod ka nang kausap.”

“Mas nakakapagod kang magtanong.”

“Dahil wala kang sinasagot!”

Bahagya siyang napangiti, ngunit agad ding nawala ang ekspresyon niya nang mapansin ang takot sa mukha ko.

“Celine, makinig ka. Hindi ko hahayaang may mangyari sa iyo.”

“Bakit? Ano bang pakialam mo sa akin?”

Sandali siyang natahimik.

“Hindi ko rin alam.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nainis sa sagot niyang iyon.

“May naaalala ka bang kakaiba noong bata ka?” biglang tanong ni Dominico.

Lumingon ako sa kanya.

“Anong klaseng kakaiba?”

“May mga taong bigla na lang nawala? May mga bisitang hindi mo kilala? O may mga pangyayaring hindi ipinaliwanag sa iyo ng pamilya mo?”

Napaisip ako.

“Wala naman. Lumaki ako kasama ang mga magulang ko. Maayos ang buhay namin kahit hindi kami mayaman.”

“May alam ka ba tungkol sa mga unang taon ng buhay mo?”

“Bakit mo itinatanong?”

“Dahil baka doon natin makita ang sagot.”

Napabuntong-hininga ako.

“Ang alam ko lang, ipinanganak ako sa Maynila. Noong bata ako, madalas kaming lumipat ng bahay dahil sa trabaho ng tatay ko. Pero wala akong maalalang kakaiba.”

“May litrato ka ba noong sanggol ka?”

Napakunot ang noo ko.

“Meron. Bakit?”

“May posibilidad na hindi lahat ng alam mo tungkol sa sarili mo ay totoo.”

Hindi ako nakapagsalita.

Ano ba talaga ang gustong ipahiwatig ng lalaking ito?

Makalipas ang halos tatlumpung minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking gusali. Hindi ito mukhang ordinaryong opisina. May matataas na bakod, mga bantay sa pasukan, at mga sasakyang nakaparada sa loob.

Pagkababa namin, agad kaming sinalubong ng isang lalaking nakasuot ng itim.

“Boss.”

Tumango si Dominico.

“Nasaan siya?”

“Nasa loob po. Nakuha rin namin ang sobre.”

“Dalhin ninyo sa silid.”

Sumunod kami sa lalaki. Habang naglalakad, napansin kong halos lahat ng taong nakakasalubong namin ay yumuyuko o tumatabi para bigyang-daan si Dominico.

Hindi ko maiwasang magtaka.

Sino ba talaga siya?

Pagpasok namin sa isang silid, nakita ko ang isang mesa. Sa ibabaw nito ay may lumang sobre at ilang papel.

Agad akong lumapit.

“Celine, sandali,” saway ni Dominico.

“Litrato ko iyan. Gusto kong makita.”

Hindi niya ako pinigilan.

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre. Una kong nakita ang isang lumang litrato.

Napasinghap ako.

Ako nga iyon.

Batang-bata pa ako, marahil nasa apat o limang taong gulang. Nakasuot ako ng puting damit at nakangiti sa harap ng isang malaking puno.

Ngunit may isang bagay na hindi ko maintindihan.

Hindi ko kilala ang lugar na nasa likod ko.

“Sigurado kang ikaw iyan?” tanong ni Dominico.

“Oo. Bata pa ako rito.”

Kinuha ko ang isa pang papel. Isang dokumento iyon na tila matagal nang nakatago.

May nakasulat na pangalan sa ibaba.

RODRIGUEZ, CELINE.

At sa tabi nito ay may petsa.

Petsa ng kapanganakan ko.

Ngunit ang mas ikinagulat ko ay ang pangalan sa ilalim ng dokumento.

MARIANNE ALFONSO.

Napatigil ako.

Alfonso?

Hindi ba iyon ang apelyido ni Dominico?

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

“Dominico…”

Lumapit siya at kinuha ang papel.

Nang mabasa niya ang pangalan, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Alam mo kung sino si Marianne Alfonso?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot.

“Celine, saan mo nakuha ang pangalang iyan?”

“Nakasulat dito. Sino siya?”

Tinitigan niya nang matagal ang dokumento.

“Ang pangalan ng ina ko ay Marianne Alfonso.”

Parang biglang tumigil ang mundo ko.

“Ano?”

“Marianne Alfonso ang pangalan ng ina ko.”

Napaatras ako.

“Imposible.”

“Hindi ko sinasabing may koneksiyon kayo. Pero kailangan nating malaman kung bakit nakalagay ang pangalan niya sa dokumentong ito.”

Mabilis kong kinuha ang papel.

“Baka nagkataon lang! Maraming Marianne sa mundo!”

“Posible.”

“Kung ganoon, huwag tayong gumawa ng kung anu-anong hinala.”

“Hindi ako gumagawa ng hinala, Celine. Sinusubukan kong intindihin kung bakit may dokumentong tungkol sa iyo na may pangalan ng ina ko.”

Biglang bumukas ang p***o.

Pumasok ang isang lalaki at may iniabot na maliit na cellphone kay Dominico.

“Boss, may tumawag sa numero ng suspek.”

Kinuha iyon ni Dominico.

“Nasaan ang tawag?”

“Sinubukan naming subaybayan, pero gumamit sila ng hindi rehistradong linya.”

“May sinabi ba?”

“May iniwan silang mensahe.”

Pinindot ng lalaki ang isang pindutan at umalingawngaw sa silid ang isang boses.

“Alfonso, tigilan mo na ang paghahanap. Hindi mo alam ang pinaglalaruan mo.”

Napatingin ako kay Dominico.

Nagpatuloy ang boses.

“Hindi dapat malaman ni Celine ang tunay na dahilan kung bakit siya itinago. Kapag nalaman niya ang katotohanan, pareho kayong mapapahamak.”

Bigla akong natigilan.

Itinago?

Ano ang ibig sabihin nito?

Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko.

“Anong ibig sabihin no'n?” tanong ko.

Hindi sumagot si Dominico.

“Dominico!”

Lumapit siya sa akin.

“Celine, kailangan mong kumalma.”

“Paano ako kakalma? May taong nagsasabing itinago ako! Ano ang tinutukoy niya?”

Hinawakan ko ang braso niya.

“May alam ka ba tungkol sa pamilya ko?”

“Wala pa akong sapat na impormasyon.”

“Kung ganoon, hanapin mo!”

“Gagawin ko.”

“Hindi! Gusto kong malaman ngayon!”

Nakita kong bahagyang lumambot ang kanyang mga mata.

“Pangako, malalaman natin ang lahat.”

Hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko. Agad kong pinunasan iyon at umiwas ng tingin.

Ayokong makita niyang natatakot ako.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, muling tumunog ang cellphone ko.

Si Mama.

Agad ko iyong sinagot.

“Hello, Ma?”

“Celine, anak, nasaan ka?”

“May inaasikaso lang po ako. Bakit?”

“Umuwi ka na. May kailangan akong sabihin sa iyo.”

Napakunot ang noo ko.

“May nangyari po ba?”

Ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos ay narinig ko ang nanginginig niyang boses.

“Anak… may mga taong dumating dito. Hinahanap ka nila.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Sino po sila?”

“Hindi ko alam. Pero may ipinakita silang litrato mo noong bata ka.”

Napatingin ako sa hawak kong lumang litrato.

“Ma…”

“Celine, may kailangan kang malaman tungkol sa tunay mong pagkatao.”

Napatakip ako sa bibig.

At bago pa ako makapagtanong, narinig ko ang malakas na pagbagsak ng isang bagay sa kabilang linya.

“Ma? Mama!”

Walang sumagot.

“Ma! Ano'ng nangyari?”

Naputol ang tawag.

“Dominico!” sigaw ko.

Agad siyang lumapit.

“Ano'ng nangyari?”

“Si Mama! May mga taong pumunta sa bahay namin!”

Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ko nang tingnan ko ang cellphone.

May bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.

UNKNOWN NUMBER: Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtitiwala kay Dominico Alfonso.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 7

    POV: Celine “Kung ganoon, paano nangyari na pareho ang petsa ng ating kapanganakan?” tanong ko.“Hindi pa natin alam.”“Paano kung magkapatid nga tayo?”Nakita kong bahagyang tumigas ang kaniyang panga.“Celine, hindi tayo gagawa ng konklusyon batay lamang sa isang lumang dokumento.”“Pero paano kung totoo?”“Kung totoo, haharapin natin.”Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa sagot niya. Hindi ko man lubos na kilala si Dominico, ayaw kong isipin na maaaring may ganoong ugnayan kami.“Gusto kong malaman ang lahat,” sabi ko.“Malalaman natin.”Makalipas ang ilang minuto, muling tumawag ang tauhan ni Dominico.“Boss, nakuha na namin ang orihinal na dokumento mula sa lumang imbakan.”“Ipadala mo rito.”“May isa pa po kaming natuklasan.”“Ano iyon?”“May pangalan pong binura sa kopyang nakita natin kanina. Pero sa orihinal na dokumento, malinaw pa ang nakasulat.”“Sabihin mo.”“Ang pangalan

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 6

    POV: Celine “Si Marianne Alfonso ang tunay mong ina, Celine.”Hindi mawala sa isip ko ang mga salitang iyon. Para akong binagsakan ng napakabigat na bato. Ilang minuto na akong nakatitig sa lumang litrato habang mahigpit na hawak ang kamay ni Mama.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Lungkot? O pagtataka?Buong buhay ko, ang alam ko ay ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa. Sila ang nagpalaki sa akin, nag-aruga at nagmahal sa akin. Hindi ko kailanman naisip na may ibang babaeng nagsilang sa akin.“Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Nanginginig ang boses ko.“Patawarin mo ako, anak.”“Patawarin? Buong buhay ko, naniwala akong kayo ang tunay kong mga magulang!”“Minahal ka namin na parang tunay naming anak.”“Pero hindi ninyo sinabi ang totoo!”Napahagulgol si Mama. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko alam kung kaya ko pa. Napakasakit malaman na may malaking bahagi ng buhay ko ang itinago sa akin.“Bakit ninyo a

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 5

    POV: Celine“Kung gusto mong makita pang buhay ang ina mo, huwag kang magtiwala kay Dominico Alfonso.”“Celine.”Narinig ko ang boses ni Dominico, pero hindi ako sumagot.“Anong nakalagay sa mensahe?”Iniabot ko sa kanya ang cellphone.Binasa niya iyon at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha.“May alam ka ba tungkol dito?” tanong ko.“Wala.”“Sigurado ka?”“Celine, kung may balak akong saktan ang pamilya mo, hindi ako mag-aaksaya ng oras para protektahan ka.”“Paano ko malalaman kung nagsasabi ka ng totoo?”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ibinalik niya ang cellphone ko.“Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Pero sa ngayon, kailangan mong sumama sa akin.”“Uuwi ako! Kailangan kong puntahan si Mama!”“Hindi ka makakauwi nang walang kasamang seguridad.”“Hindi mo ako mapipigilan!”Naglakad ako patungo sa pintuan, ngunit humarang siya sa dadaanan ko.“Makinig ka muna.”“Wala akong panahon para makinig sa

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 4

    POV: Celine Hindi ko maalis ang tingin ko kay Dominico habang hawak niya ang cellphone sa tenga.“Ulitin mo ang sinabi mo,” malamig niyang utos sa kausap.“Boss, sigurado kami. May nakita kaming lumang litrato ni Miss Celine sa gamit ng suspek. May kasama pa itong isang pirasong papel na may pangalan niya.”Napahawak ako sa dibdib.Pangalan ko?Bakit may litrato ako noong bata pa ako sa gamit ng isang lalaking hindi ko naman kilala?“Nasaan ang litrato?” tanong ni Dominico.“Nasa amin po. Nasa lumang sobre kasama ng iba pang dokumento.”“Walang gagalaw sa mga iyan. Papunta na ako.”Pinatay niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa.“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong ko.“Malalaman natin kapag nakita na natin ang mga dokumento.”“Dominico, hindi ako makapaghihintay nang walang nalalaman. Bakit may litrato ako sa gamit ng taong nagtangkang pumatay sa akin?”Tinitigan niya ako.“Hindi ko pa alam.”“Pero may hinala

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 3

    POV: Celine Papasok na sana ako sa trabaho ng biglang tumunog ang cellphone ko. Si Dominico tumatawag.“Ano na naman?”“Buksan mo ang pinto.”Natigilan ako.“Ano?”“Nasa labas ako ng bahay mo.”Mabilis akong napabangon. “Ano'ng ginagawa mo rito?”“May kailangan tayong pag-usapan.”“Hindi mo man lang naisip na magpaalam muna?”“Kung nagpaalam ako, bubuksan mo ba?”“Hindi!”“Kung ganoon, pareho lang.”Napapikit ako sa sobrang inis.“Dominico Alfonso, hindi ito hotel na puwede mong puntahan kahit kailan mo gusto!”“Alam ko. Bahay mo ito. Kaya nga naghihintay ako sa labas.”Napatingin ako sa bintana. May nakaparadang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. At sa tabi nito ay nakatayo ang lalaking naging dahilan ng lahat ng problema ko.Walang nagawa kundi kunin ang susi at lumabas.Pagbukas ko ng gate, agad akong sinalubong ng malamig niyang tingin.“Magandang umaga,” bati niya.“Hindi maganda ang umaga k

  • SHE'S MY DOCTOR & I'M HER MAFIA BOSS (Call of Duty)   Kabanata 2

    POV: Celine Maaga akong bumangon at agad na lumabas ng bahay. Hindi ko muna ginamit ang sasakyan ko dahil gusto kong masuri muna ito ng mekaniko.Habang naghihintay ako ng masasakyan, muling tumunog ang cellphone ko.Dominico:
Magandang umaga, Celine.Napairap ako.Ako:
Huwag mo akong tawaging Celine na parang matagal na tayong magkakilala.Dominico:
Kung ganoon, ano ang gusto mong itawag ko sa iyo? Doktora?Ako:
Mas mabuti.Dominico:
Sige, magandang doktora.Napailing ako.Napakayabang talaga ng lalaking ito.Ako:
 Saan ba tayo mag-uusap?Dominico:
Sa Café Aurelio. Alas-diyes. Hihintayin kita.Ako:
Hindi ako pumapayag na basta mo na lang itakda ang oras at lugar.Dominico:
Kung ganoon, ikaw ang pumili.Ako:
Hindi ako makikipagkita sa iyo kung wala akong kasamang mekaniko o pulis.Ilang segundo akong naghintay.Dominico:
Kung pulis ang gusto mong kasama, hindi kita pipigilan. Pero may mga bagay na mas mabuting

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status