บทนำ

สถานที่นัดพบในค่ำคืนศุกร์หรรษาที่หลายคนรอคอยได้มาถึงแล้ว สถานบันเทิงย่านมหาวิทยาลัย ต่างเป็นศูนย์รวมหนุ่มสาวทุกเพศทุกวัยมาเยือนสังสรรค์ดื่มด่ำรสชาติแอลกอฮอล์พร้อมกับความมืดสลัวไฟเลเซอร์หลากสีทั่วทุกมุมร้านกับเสียงดนตรีบีทหนัก ๆ ให้เข้าจังหวะ โต๊ะถูกจัดแบ่งเป็นสัดเป็นส่วน

ร้านนี้พิเศษตรงที่โซนวีไอพีสำหรับสิทธิพิเศษจะอยู่บนชั้นลอยหรือมุมที่เงียบสงบกว่า สามารถมองลงมาเห็นความวุ่นวายบนฟลอร์เต้นรำได้ทั้งหมดและนั่นเป็นที่ปรารถนาของ แก๊งวิศวะเถื่อน

หลายคนต่างรู้จักพวกเขาในชื่อว่า เดมอนดีม มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน ได้แก่ ธามไท แฟร้งค์ วาโย วิคเตอร์และวินเซนต์ แฝดนรกที่ได้รับขนานนามทั่วราชอาณาจักรว่าโหดที่สุด ภายนอกทุกคนมองว่าเป็นแค่วัยรุ่นคึกคะนองมีเรื่องไปวัน ๆ แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาใช้ทุนจากเงินเก็บเปิดสนามแข่งรถเป็นของตัวเองและใช้นามแฝงแทนชื่อจริง

พวกเขามาผับนี้แทบจะทุกวัน ตามประสาหนุ่มโสดต้องออกล่าเหยื่อกลับทุกค่ำคืนเป็นเรื่องปกติไม่ว่าจะสถานะไหนหากมาที่แห่งนี้ล้วนต่างต้องโสดตามกันทั้งนั้น ถือว่าเป็นการใช้ชีวิตวัยรุ่นให้สมบูรณ์แบบ

หลายชั่วโมงผ่านไป เหล้านอกคุณภาพดีถูกเทลงแก้วพวกเขานับไม่ถ้วน ขวดเปล่าเรียงรายเต็มพื้นห้องทุกคนกินเอาเป็นเอาตายกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

วินเซนต์ปรายตามองลงชั้นล่างของผับอยู่นานนับนาที จนเป็นที่จับสังเกตของเพื่อนทั้งหลาย พวกเขาสะกิดกันมองตามพบว่าเพื่อนของเขากำลังจ้อง ร่างสาวสุดสวยหุ่นเซี๊ยะในชุดเดรสสีดำผ้าซาตินสายเดี่ยวเปิดหลัง ผมถูกมัดรวบหางม้าเผยให้เห็นหลังสีขาวเนียนกริบใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่ค่อนข้างจัด แถมริมฝีปากสีแดงสดนั้นดูน่าจับจูบ รอยยิ้มหวานปนเซ็กซี่ปรากฏบนใบหน้าเรียวของเธอต่างยั่วยวนตัวผู้แถวนั้นได้เป็นอย่างดีรวมถึงคนด้านบนด้วย

“ใครวะ เซ็กซี่ฉิบ…” วิคเตอร์เอ่ยขึ้นสายตาเขาชำเลืองมองปฏิกิริยาของน้องชายตัวเอง โตมาด้วยกันเขารู้ทุกความคิดของมันเป็นอย่างดี

“เด็กใหม่ของมอเราหรือเปล่า”

“มึงรู้ได้ยังไง”

“กูเดา ส่วนมากผับนี้ก็จะมีแต่เด็กมอเรา” วาโยอดีตหนุ่มเดือนมหาลัยเฟรนลี่ที่รู้แทบจะทุกเรื่องในมหาลัยเพราะรู้จักคนค่อนข้างเยอะ

“ก็จริง แล้วมึงอะไอ่วินมองห่าไรขนาดนั้น” วิคเตอร์คิดตามก่อนจะหันไปถามน้องชายที่ยังคงจ้องมองหญิงสาวคนนั้นตาไม่กะพริบ

“เบาได้เบาไอ่เสือ”

“กูอะเบาอยู่แล้วมึงหันไปมองไอ่ตัวนู้น จ้องขนาดนั้นคงจะเอาจริง” วินเซนต์ละสายตาของเขาหันมาบอกพี่ชาย ไม่วายนิ้วแกร่งชี้ไปที่ธามไท

“แต่ละคน”

“เอาเด็กสักคนไหมหล่ะ” วาโยเอ่ยถาม

“เออกูไปรอที่รถนะรีบส่งตามมา” วินเซนต์ยกดื่มแก้วสุดท้ายจนหมด มือหนาหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกไปทันที เหมือนรีบไปตาย

“ไวจัดเลยน้องกู” วิคเตอร์ถึงกับส่ายหัว

“มึงไม่เอาสักคนหรอไอ่วิค”

“ไม่อะช่วงนี้เบื่อ ๆ ”

“เบื่อหรือติดใจคนสวยที่ห้องระวังผัวเขาจะเอาปืนมายิงตาย” วาโยผู้รู้ความลับของทุกคนเขามักจะอยู่ทุกสถานการณ์ของวิคเตอร์ไม่รู้ว่าเพราะเป็นเรื่องบังเอิญหรือเขาชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านกันแน่

“งั้นกูรีบกลับไปเอาก่อนจะได้ตายตาหลับ”

“เหี้ยทั้งพี่ทั้งน้อง ว่าไหมไอ่แฟร้งค์? ” วาโยหันมาหาแฟรงค์แต่กลับพบแค่ความว่างเปล่า

“แฟร้งค์ห่าอะไร มันลากสาวไปก่อนไอ่วินอีก” ธามไทตอบแทน

“งั้นแยกย้ายเหอะ กูเสี้ยนไม่ไหวละ ”

“เออ ๆ เจอกันวันจันทร์”

เหลือกันแค่สองคนมันจะไปสนุกอะไรวาโยและธามไทจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

ทางด้านวินเซนต์ เขาลงมารอสาวที่เพื่อนหาให้นานนับหลายนาทีแล้วแต่ยังไร้วี่แววของเธอ

ร่างสูงเริ่มจะหงุดหงิดเพราะเขาไม่ชอบรอลูกคนเล็กมักเอาแต่ใจซึ่งเขาเป็นแบบนั้นถึงจะเป็นแฝดกับวิคเตอร์ก็ตามแต่ยังไงเขาก็เกิดทีหลัง

มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรหาเพื่อนสายตาพลันไปเห็นสาวสวยเดรสดำคนนั้นเดินวนอยู่หน้าร้านเหมือนรออะไรสักอย่าง ท่าทางเดินโซเซ สงสัยคงจะดื่มหนักสภาพตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิงต่างกับคนในร้านสิ้นเชิง

วินเซนต์ขับรถไปจอดขนาบข้างเธอ มือหนากดปุ่มเลื่อนกระจกลง เธอไม่แม้แต่เงยหน้ามองเขาแถมยังเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ใบหน้าคมขมวดคิ้วนี่เธอเป็นใครกันถึงกล้าเมินเขา

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายเพิ่มความกล้าทำอะไรเข้าไปอีกทวีคูณร่างสูงเปิดประตูลงรถสาวเท้าเดินไปช้อนร่างบางขึ้นลอยกลางอากาศจับโยนในรถฝั่งข้างคนขับ เขารีบวิ่งขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

หญิงสาวยังคงจุกท้องไม่หายแต่รู้สึกตัวอีกทีรถก็แล่นออกจากร้านแล้วร่างบางร้องโวยวายแต่กลับไม่เป็นผลเพราะสองมือเธอไม่สามารถสู้แขนแกร่งข้างเดียวได้เลยความเมาบวกความเย็นของแอร์ในรถทำให้เปลือกตาหนักจนหลับไปในที่สุด

“เงียบได้สักทีนะ กูไม่น่าอุ้มขึ้นมาเลย” เขาเหลือบมองพบว่าคนข้าง ๆ ดันหลับไปแล้วกว่าจะหมดฤทธิ์แสบใช่ย่อย

คนดี ๆ อย่างวินเซนต์ส่งถึงห้องแน่นอนแต่เป็นห้องของเขา นี่ถือว่าเธอเป็นคนที่สองที่ได้ขึ้นห้องเขาปกติสาวที่ดีลมาเขามักจะพาไปโรงแรมหรือไม่ก็บนรถแต่เด็กนี่ดูเหมือนยังอ่อนหัดไม่น่าจะมีพิษภัยอะไร

ร่างสูงนั่งกอดอกมองหญิงสาวยังคงหลับตาพริ้ม เธอจะรู้บ้างไหมว่าเขาต้องกลั้นใจแค่ไหนไม่ให้ล่วงเกินเธอตอนหลับถึงเขาจะเหี้ยแต่ถ้าผู้หญิงไม่สมยอมเขาก็ไม่ทำแต่เก็บค่าขับรถนิดหน่อยคงไม่ว่าอะไร

นิ้วแกร่งลากยาวตั้งแต่ข้อเท้าขึ้นมาจนหยุดอยู่หน้าอกตูมฝ่ามือหนาครอบบีบเต้าคู่งามอย่างมันมือ เธอไม่ได้ตัวเล็กมากสูงเท่าหัวไหล่เขาแถมนมยังใหญ่เกินตัวมากสัดส่วนของหุ่นเอวคอดแม่งโคตรน่าเอา

หญิงสาวพยายามป้องปัดสิ่งรบกวนแต่กลับถูกเขาจับมือสองข้างตรึงขึ้นไว้เหนือหัว เดรสเจ้าปัญหากลับร่นขึ้นตามขาขาวเนียน เผยให้เห็นรอยสักรูปหัวใจที่ซ่อนใต้กระโปรงด้านใน สายตาคมมองอย่างนั้นเผลอกลืนน้ำลายดังอึกไวกว่าความคิดนิ้วเรียวแตะเข้าที่รอยสักแถมเจ้าลูกชายเขาดันแข็งขึ้นมา

ใบหน้าคมโน้มตัวจะเข้าไปจูบริมฝีปากบางแต่กลับต้องชะงักเพราะเธอดันลืมตาขึ้นมา “พาไปห้องน้ำหน่อย”

“ไปเองสิ”

“ลุกไม่ไหว เร็ว ๆ จะอะ….”

“เฮ้ย! รีบลุกเลยนะอย่ามาอ้วกใส่ที่นอนพี่”

“อือ ๆ อุ้มหน่อย”

“ภาระจริง ๆ รู้แบบนี้ไม่น่าอุ้มขึ้นรถมาด้วย”

“พูดมาก”

วินเซนต์ยืนไขว่ห้างกอดอกพิงขอบประตูมองด้วยสายตานิ่งเป็นไปตามคาดถึงห้องน้ำเธออาเจียนไม่หยุด ใบหน้าสวยแทบจะมุดลงในชักโครก

หมดกันสภาพนางฟ้าในผับ