โลกกลม

@ ห้องสโมสร (เก่า) คณะวิศวกรรมศาสตร์

ห้องประจำของแก๊ง เดมอนดีม มีไว้สำหรับทำงานบังหน้าพวกเขาใช้สิทธิ์หลานเจ้าของมหาวิทยาลัยอย่างแฟร้งค์ร้องขอใช้ห้องนี้ไว้สำหรับทำงานส่งอาจารย์

มองภายนอกเหมือนเป็นแค่ห้องเก็บของเก่า ๆ ไม่ได้มีใครสนใจที่จะเข้ามามากนักเพราะเศษฝุ่นค่อนข้างเยอะแต่ใครจะรู้ว่าหลังผ้าม่านใหญ่ จะมีห้องเชื่อมติดต่อกันยาวเหมือนโถงทางเดินและมีอีกห้องซ่อนอยู่ซึ่งเป็นห้องที่พวกเขาสร้างขึ้น เพื่อพักผ่อนโดยเฉพาะ ถึงประตูข้างนอกจะดูเก่าแต่ภายในกลับถูกรีโนเวทขึ้นมาใหม่โดยฝีมือพวกเขา โต๊ะทำงานจัดอยู่ทั้งสองฝั่งมุมห้องแถมยังมีโซฟาสุดหรูเบาะนุ่ม ๆ วางเรียงกันอยู่ครบชุด

ร่างชายฉกรรจ์ทั้งห้า นั่ง ๆ นอน ๆ เรียงรายกันอยู่บนโซฟากลางห้องในมือของพวกเขาถือโทรศัพท์แนวนอน นิ้วแกร่งกดเกมอย่างมันมือ

“โห่ ไอ่วินตายอีกละ” เสียงของธามไทเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย ตั้งแต่เข้าเกมมาวินเซนต์แทบจะไม่ช่วยอะไรทีมเลย เดินไปก็ถูกยิงตายเกิดใหม่ก็ตายอีก

วนลูปอยู่อย่างนั้น

“แพ้ครับท่าน” และในที่สุดเกมก็จบลงหลังจากใช้เวลาเล่นนานเกือบชั่วโมงผลสรุปคือทีมพวกเขาแพ้

“ไอ่วิน กูถามจริง ๆ นะ ช่วงนี้มึงเป็นห่าอะไรจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว”

“เออก็จริง ปกติมึงเล่นเกมนี้เก่งที่สุด”

“ไม่มีอะไร…ช่วงนี้กูนอนน้อย”

“มีอะไรก็บอก” วิคเตอร์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นเขาสังเกตอาการน้องชายมาหลายวันแล้ว ปกติถ้าไม่ไปผับมันก็จะโทรมากวนเขาบ่อย ๆ แต่ช่วงนี้แม่งหายไปเลยแถมกกตัวอยู่แต่ห้องคนเดียว

“ไม่มี” วินเซนต์หันมาตอบ สายตาคมเหม่อออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดเรื่องคืนนั้น ตื่นเช้ามาเขาก็ไม่เห็นหญิงสาวแล้วแถมยังขโมยเสื้อแขนยาวไปอีก น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันได้ถามชื่อเลย

@ โรงอาหารคณะบริหาร

เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่เดินมาหยุดอยู่ที่โรงอาหารคณะบริหารสร้างความประหลาดใจให้ผู้คนแถวนั้นเป็นอย่างมากเพราะแก๊งเดมอนดีมมาเยือนถึงที่

วาโยและแฟร้งค์มีนัดประชุมงานกับคณะบริหารเพื่อเตรียมจะจัดกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ เขาจึงชวนเพื่อนทั้งสามมากินข้าวด้วยกันก่อนจะขึ้นประชุมโดยหาข้ออ้างว่าเปลี่ยนบรรยากาศมามองสาวคณะอื่นบ้างเพราะคณะของพวกเขามีแต่ผู้ชาย ซึ่งมันก็จริง

“ทำไมมีแต่คนมอง นี่กูหล่อขนาดนั้นเลยหรอ? ”

“เขามองไอ่แฝดเถอะ”

“ไอ่ห่านี่ก็เกิดมาหล่อกว่าพวกกู”

“ช่วยไม่ได้พ่อให้มา”

“ไป ๆ หาข้าวกินกัน”

“อืม กูเอาอะไรก็ได้ เดี๋ยวไปหาโต๊ะให้”

วิคเตอร์หันไปบอกแฝดน้อง แล้วเดินตามหาโต๊ะ

ขาแกร่งเดินตามหาโต๊ะจนทั่วแต่ไม่มีโต๊ะไหนว่างเลยคนค่อนข้างที่จะแน่นพอ ๆ กับคณะเขา ใบหน้าคมใช้สายตากวาดตามองรอบ ๆ สะดุดเข้ากับใบหน้าหญิงสาวที่ผับ คนที่ทำให้วินเซนต์มองอยู่ไม่ห่าง มุมปากกระตุกยิ้ม

ไวกว่าความคิดเขาสาวเท้าเดินเข้าไปหาเธอทันที

“ขอโทษนะครับ พอดีโต๊ะเต็มพี่ขอนั่งด้วยได้ไหม? ” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามอง ดวงตากลมเบิกตากว้างทันทีแต่กลับต้องเปลี่ยนสายตาเป็นความสงสัยแทนเพราะคนตรงหน้าเหมือนเขามากแต่ทรงผมกลับไม่ใช่

“ได้ค่ะ” เพื่อนของเธอเอ่ยขึ้น

“ขอบคุณครับ” วิคเตอร์นั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาเหลือบมองท่าทางของหญิงสาวอยู่สักพัก เธอเอาแต่ก้มหน้ากินข้าวไม่พูดไม่จามีแต่เพื่อนเธอที่ชวนเขาคุยอาการแบบนี้พอจะรู้แล้วแหละว่าวันนั้นที่ผับต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่

“โห่ ไวไฟจัดมานั่งกับสาว” วาโยเดินถือข้าวเข้ามาหาเพื่อนที่นั่งอยู่ท่ามกลางผู้หญิงสามคน

“โต๊ะเต็ม”

“แล้วไอ่วินอะ? ”

“ไปซื้อน้ำ” ทั้งสามนั่งลงข้าง ๆ เพื่อนของเธอและวิคเตอร์

ทางด้านวินเซนต์เขาแยกตัวเดินออกมาซื้อน้ำ เท้าหนากำลังเดินไปที่โต๊ะแต่สายตาดันสะดุดกับผู้หญิงที่นั่งก้มหน้ากินข้าวข้างแฝดพี่และเหมือนวิคเตอร์จะเห็นว่าแฝดน้องเดินมาแล้ว ใบหน้าคมกระตุกคิ้วซ้ายขึ้นอย่างรู้กัน

เจอกันสักทีนะยัยหัวขโมย

“นั่งด้วย” ขาแกร่งแทรกกลางระหว่างแฝดพี่และเธอก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงอย่างหน้าตาย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นกับต้องตกใจอีกครั้งเธอมองชายทั้งสองสลับกัน พลางคิดในใจว่าฝาแฝดหรอเนี่ย แต่เหมือนเธอจะรู้แล้วว่าคืนนั้นเป็นใครเพราะเธอจำทรงผมได้

“เฮ้ย! นี่มันน้องที่ผับวันนั้นนี่หว่า”

“พี่รู้จักรู้จักยัยข้าวด้วยหรอคะ? ” หญิงสาวที่นั่งข้างเขาถามขึ้น

“ชื่อข้าวหรอครับ….เพราะจัง”

“จริงสิพี่ลืมแนะนำตัวเลย พี่แฟร้งค์นะ ข้าง ๆ นี่ไอ่วาโย นั่นไอ่ธามไทตรงข้ามนี่ก็แฝดนรกสองตัวไอ่วิคเตอร์ข้างน้องข้าวนั่นไอ่วินเซนต์” แฟรงค์แนะนำตัวเองและเพื่อนในแก๊ง

“หนูอิงโกะค่ะ”

“หนูมินมินค่ะ”

“ขะ…ข้าวหอมค่ะ” วินเซนต์ยกยิ้มมุมปาก

“น้องดูกลัว ๆ พวกพี่นะ”

“กูว่าน้องกลัวไอ่วินมากกว่าเล่นจ้องสะขนาดนั้น” วิคเตอร์เอ่ยขึ้น วินเซนต์ละสายตาจากคนข้าง ๆ หันไปถลึงตาดุใส่แฝดพี่แทน

นี่คงเป็นมื้อเที่ยงที่แสนยาวนานที่สุดในชีวิต ข้าวหอมนั่งนิ่งรับบทผู้ฟังที่ดีตลอดบทสนทนาระหว่างแก๊งวิศวะและเพื่อนของเธอแถมคนข้าง ๆ ก็เอาขามาสะกิดอยู่เรื่อย นี่เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

“บ่ายแล้ว ไปเรียนกัน” ใบหน้าเรียวปราฏร้อยยิ้มแฉ่งอย่างดีใจ เธอจะได้ออกจากความอึดอัดนี้สักที หญิงสาวรีบเก็บของพร้อมบอกลาพวกเขาและลุกเดินออกไปอย่างรีบเร่ง

“คนสวยยิ้มแล้วแต่ก็ไปแล้ว”

“แค่จะขึ้นไปเรียนยัยข้าวมันจะดีใจอะไรขนาดนั้น” มินมินเก็บของใส่กระเป๋าพลางถามอิงโกะ แล้วเดินตามข้าวหอมขึ้นห้องเรียน

หลังจากสามสาวเดินออกไปทั้งโต๊ะเหลือแค่แก๊งพวกเขา วิคเตอร์เห็นแฝดน้องมองตามหลัง ความคิดร้ายผุดขึ้นในหัว ริมฝีปากหนาโพล่งประโยคลองใจออกมาทันที

“กูจะจีบน้องข้าว”

“ไม่ได้!” วินเซนต์รีบหันมาห้ามแฝดพี่

“ทำไมวะ น้องน่ารักออก” แฝดพี่จ้องหน้าอย่างยียวน

“มึงมีเมียแล้ว” ประโยคของวินเซนต์ทำเอาธามไทและแฟร้งค์เบิกตา กว้างต่างกับโยธาที่เพียงแค่ส่ายหัวเบา ๆ

“เดี๋ยวบอกเลิก”

“กูควรตกใจที่ไอ่วินห้ามหรือตกใจที่ไอ่วิคมีเมียดีวะ”

“เดี่ยวรอกูประชุมเสร็จจะมาซักประวัติไอ่แฝดนรกเหี้ยนี่ ความลับเยอะกันจังพวกเวร!” แฟร้งค์ชี้หน้าอย่างคาดโทษ

“ด่าแล้วก็ไป” ธามไทส่าาชยหัวเบา ๆ

“ขึ้นไปรอพวกมันกันเถอะ”

จากนั้นทั้งสามเดินขึ้นไปรอบนห้องรับรองข้างห้องประชุม