CHAPTER ONE

SERA'S POV:

"Tring! Tring! Tring!" Mabilis akong napadilat nang paulit-ulit na umalingawngaw ang alarm clock sa maliit naming inuupahang silid.

Alas kuwatro pa lamang ng madaling-araw.

Kahit mabigat pa ang mga talukap ng aking mata at nananakit ang buo kong katawan dahil sa pagod kahapon, wala akong pagpipilian kundi bumangon.

Isa pang minuto ng paghiga.

Isa pang minutong mawawala sa oras ng pagtatrabaho.

At para sa akin, bawat segundo ay katumbas ng pera, at bawat perang kinikita ko ay katumbas ng gamot ng kapatid ko.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang bumangon mula sa manipis naming higaan.

Napalingon ako sa maliit na kama sa tabi ko.

Mahimbing na natutulog ang walong taong gulang kong kapatid na si Liam. Kahit payat ang kanyang katawan at maputla ang kanyang mukha, parang nakangiti pa rin siya sa kanyang pagtulog.

Napangiti rin ako, kahit may kirot sa dibdib.

"Magtiis ka lang, bunso..." bulong ko sa sarili. "Ate ang bahala sa'yo." Tahimik akong tumayo upang hindi siya magising.

Mabilis akong nagtungo sa maliit naming banyo at naghilamos bago naligo. Kailangan kong magmadali. Alas singko ng umaga ang pasok ko sa panaderya sa kanto, at kapag nahuli ako kahit limang minuto lang, bawas agad iyon sa sahod ko.

Wala akong karapatang mahuli. Wala rin akong karapatang magkasakit. At higit sa lahat, wala akong karapatang sumuko. Dahil habang lumalaban ang kapatid ko para mabuhay, mas kailangan kong maging matatag at lumaban para sa kanya. Pero minsan... napapaisip din ako. Hanggang kailan ko pa kaya kakayanin? Hanggang kailan ko mapipilit ang sarili kong ngumiti, kahit sa totoo lang, unti-unti na rin akong napapagod at gusto nang sumuko?

Ako si Seraphina Monteverde, dalawampu't tatlong taong gulang. Isa lang akong ordinaryong babae na pinilit maging matatag dahil wala nang ibang sasalo sa amin.

Ako na lang..... Ako na lang ang natitirang sandalan ng nag-iisa kong kapatid. Noong nabubuhay pa sina Mama at Papa, hindi man kami mayaman, pero masaya kami.

Sapat ang pagkain sa mesa, may bubong kaming inuuwian, at hindi namin kailangang isipin kung saan kukuha ng panggastos kinabukasan.

Pero isang trahedya lang.

Nagbago ang lahat. Ngayon, kaming dalawa na lang ni Liam ang magkasama sa mundong ito. At mas masakit pa roon... May leukemia ang kapatid ko.

Walong taong gulang pa lang si Liam. Dapat ang iniisip niya ay ang paglalaro, pakikipagkaibigan, at paglikha ng masasayang alaala bilang isang bata.

Ngunit sa halip... ang ospital ang naging pangalawa niyang tahanan. Sa halip na mga laruan, karayom ang palagi niyang kinakaharap. At sa halip na mga kendi o tsokolate, mga gamot ang araw-araw niyang kasama.

At bilang ate... Parang unti-unti ring namamatay ang puso ko sa tuwing nakikita ko siyang nahihirapan. Hindi ko kayang mawala siya. Hindi ko kakayanin. Kaya kahit pagod na pagod na ako.

Lumalaban pa rin ako. Gigising ako bago pa sumikat ang araw.

Tuwing alas-singko ng umaga, nagtatrabaho ako bilang tindera sa isang bakery hanggang alas-diyes.

Mula roon ay didiretso ako sa isang restaurant, kung saan nagtatrabaho ako mula alas-onse ng tanghali hanggang alas-sais ng gabi.

At pagsapit ng gabi, pumapasok naman ako bilang waitress sa isang club hanggang alas-dose ng hatinggabi.

Tatlong trabaho sa loob ng isang araw.

Halos wala nang oras para magpahinga.

Pero kakayanin ko.

Dahil bawat pagod ko ay dagdag na pag-asa para sa buhay ng kapatid ko.

Basta may maipambibili ng gamot. Basta may maipambabayad sa ospital. Umuulan man... Umaaraw man... May lagnat man ako...O halos hindi na ako makatayo sa pagod... Papasok pa rin ako sa trabaho.

Madalas, ako na lang ang hindi kumakain. Mas pipiliin kong uminom ng tubig para lang mabusog ang tiyan ko. Ang perang dapat pambili ng pagkain ko...

Mas pipiliin kong ako ang magutom at mapagod, huwag lang ang kapatid ko. Huwag lang siyang mawalan ng pag-asa. Habang may hininga pa ako, hindi ako titigil sa paghahanap ng paraan para mabuhay si Liam. Dahil habang lumalaban siya para sa kanyang buhay, mas lalo kong kailangang lumaban para sa kanya.

Paglabas ko ng banyo habang nagpupunas pa ng basa kong buhok, bumungad sa akin ang pamilyar na mukha ng matalik kong kaibigan.

Si Alex.

Kakauwi lang niya galing sa trabaho sa isang club. Halatang pagod na pagod pa siya, ngunit nakangiti pa rin nang makita ako.

"Gising na ba si Liam?" mahina niyang tanong.

Agad kong inilagay ang hintuturo sa labi ko.

"Shhh... Huwag kang maingay. Natutulog pa siya."

Napakamot siya sa ulo bago tumango.

Lumapit ako sa kanya at inabot ang maliit na susi ng inuupahan naming silid.

"Ikaw na muna ang bahala kay Liam, ha? Baka magising siya habang nasa panaderya ako."

Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.

"Pakibantayan mo siya."

Napairap siya at bahagyang napatawa.

"Sus! Para ka namang hindi nakakakilala."

"Tingin mo ba pababayaan ko ang kapatid mo? Para mo naman akong hindi kaibigan kung makapagbilin ka."

Hindi ko napigilang mapangiti.

Isa si Alex sa iilang taong nanatili sa tabi ko kahit wala na kaming maipagmamalaki sa buhay.

Hindi niya kami iniwan.

Hindi siya nagsawang tumulong.

At kahit pagod na pagod siya sa trabaho niya gabi-gabi.

Nagagawa pa rin niyang bantayan si Liam habang nasa trabaho ako.

Bigla niyang kinapa ang bulsa ng kanyang jacket.

"Nga pala..."

May inilabas siyang nakatiklop na mga perang papel at iniabot iyon sa akin.

"Ano 'to?" nagtatakang tanong ko.

Hindi ko agad tinanggap.

"Tip ko 'yan kagabi."

Ngumiti siya.

"May isang foreigner na natuwa sa serbisyo ko. Malaki ang binigay na tip." may pagkindat pa niyang sabi.

Ako naman na napalunok at napatingin sa perang nasa palad niya.

Alam kong pinaghirapan niya iyon.

Alam kong buong gabing pagod ang katawan niya para lang kumita.

Kaya hindi ko magawang tanggapin.

"H-Hindi... Alex. Itabi mo na lang 'yan. Kailangan mo rin 'yan."

Umiling siya.

"Sera..."

Napansin niyang unti-unti nang namumuo ang luha sa mga mata ko.

Kaya bahagya niya akong tinapik sa noo.

"Hoy!!"

"Wag kang drama diyan, gaga!"

Ngumiti siya, kahit halatang pinipilit lang niya akong pagaanin ang pakiramdam.

"Para kay Liam 'yan."

"Malay mo... pangdagdag na rin sa gamot niya."

Hindi ko na napigilang mapaluha.

Mabilis kong niyakap si Alex nang mahigpit.

"Salamat..."

Mahina kong sambit habang nanginginig ang boses ko.

"Maraming salamat."

"Hindi ko ito tatanggihan."

"Dahil alam kong para ito kay Liam."

Marahan niyang tinapik ang likod ko.

"Huwag kang magpasalamat."

"Kapag gumaling na si Liam, doon mo na lang ako ilibre ng isang malaking cake mula sa panaderya."

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.

"Ikaw talaga"

"Eh syempre!" natatawa niyang sagot. "Libre lang ang gusto ko."

Ngunit pagkatapos ng aming tawanan...

Bigla ring bumigat ang dibdib ko.

Dahil alam kong hindi sapat ang perang hawak ko.

Hindi sapat ang kinikita ko.

At lalong hindi sapat ang lahat ng sakripisyong ginagawa ko...

Para labanan ang sakit na unti-unting kumikitil sa buhay ng pinakamamahal kong kapatid.

Pero bilang ate hinding hindi ako susuko.

Kahit ubusin pa ng mundo ang natitira kong lakas.

Lalaban ako.

Hangga't humihinga pa si Liam.

Hangga't may pag-asa pa siyang mabuhay.

◾◾◾◾

AUTHOR'S NOTE!!!

Babala sa mga Mambabasa⚠️⚠️

Ang kuwentong ito ay may ilang sensitibong eksena at seryosong paksa na maaaring hindi angkop para sa lahat ng mambabasa, lalo na sa mas batang edad.

Ang lahat ng tauhan, lugar, organisasyon, at pangyayari sa kuwentong ito ay kathang-isip lamang at bunga ng malikhaing imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa totoong tao, buhay man o pumanaw na, lugar, o pangyayari ay nagkataon lamang at walang intensyong manakit, manira, o magbigay ng maling impormasyon.

Ang nobelang ito ay isang orihinal na likha ng may-akda. Ang anumang uri ng pagkopya, pagre-repost, pagre-reproduce, pagsasalin, o pamamahagi ng kabuuan o anumang bahagi ng akdang ito nang walang pahintulot ng may-akda ay mahigpit na ipinagbabawal at maaaring lumabag sa batas sa copyright at intellectual property.

Pinapayuhan ang mga mambabasa na magpatuloy lamang kung komportable sila sa mga temang tatalakayin sa kuwento.

Maraming salamat sa inyong oras at suporta. Sana ay magustuhan ninyo ang kuwentong ito.

— Ms. Yaen