CHAPTER TWO

SERA'S POV:

Pagkalabas ko ng panaderya, agad kong sinulyapan ang lumang relong nakasuot sa aking pulsuhan.

Saktong 10 am na.

Kailangan ko pang dumiretso sa susunod kong trabaho.

Napahigpit ang kapit ko sa maliit kong bag habang nagmamadaling naglakad sa bangketa.

Hindi ko puwedeng sayangin ang kahit isang minuto.

Isang araw na naman ng walang tigil na pagtakbo.

Isang araw na naman ng pakikipaglaban.

Pagdating ko sa pedestrian lane, eksakto namang nagbukas ang traffic light para sa mga tatawid.

Mabilis akong humakbang, halos habol ang hininga sa sobrang pagmamadali.

Hindi ko na halos alintana ang malamig na hanging humahaplos sa aking mukha.

Hinayaan kong tangayin nito ang mahaba kong buhok habang naglalakad ako.

Ang nasa isip ko lang ay ang susunod kong trabaho, ang ospital, at ang kapatid kong naghihintay sa akin. Iyon lang ang mahalaga sa akin ngayon.

******

Isang itim na Rolls-Royce Phantom ang tahimik na nakahinto sa unahan ng pedestrian lane.

Sa loob nito ay nakaupo ang lalaking halos walang mabasang emosyon sa mukha.

Si Damian Alistair Del Rosario.

Apatnapu't dalawang taong gulang.

Isang bilyonaryong CEO na kinatatakutan ng maraming negosyante.

Nakasandal siya sa kaniyang upuan habang walang interes na pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling tumawid.

Abala ang lahat. Nagmamadali ang bawat isa, tila ba walang oras para huminto.

Hanggang sa...

May isang babae ang hindi sinasadyang nakakuha ng kanyang atensyon.

Hindi dahil sa kagandahan nito.

Hindi rin dahil sa pananamit.

Sa katunayan, simple lamang ang suot nitong kupas na blouse, maong na pantalon, at lumang sapatos na halatang ilang ulit nang natahi.

Ngunit habang hinahampas ng hangin ang mahaba nitong buhok.

May kakaiba sa kanyang anyo. Muli niyang inangat ang tingin at pinagmasdang mabuti ang dalaga.

Kapansin-pansin ang maputla nitong mukha, ang namumugtong mga mata na tila matagal nang umiiyak, at ang matinding pagod na kitang-kita sa bawat ekspresyon nito.

Para bang matagal na nitong pasan ang bigat ng mundong pilit niyang kinakaya nang mag-isa.

Kitang-kita sa kanyang mukha ang matinding pagod, na tila pasan niya ang bigat ng buong mundo.

Tahimik lamang siyang pinagmasdan ni Damian. Wala siyang alam kung sino ang babaeng iyon, at wala rin siyang balak alamin.

Ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, hindi niya agad naialis ang kanyang tingin. May kung anong pumukaw sa kanyang atensyon, dahilan upang manatili siyang tahimik na nakatingin sa dalaga.

Mistulang huminto ang lahat sa loob ng ilang segundo.

Ang babaeng iyon...

Habang mabilis na naglalakad at hinahampas ng hangin ang mahaba nitong buhok.

Ay tila may kung anong bigat na pilit nitong pinapasan mag-isa.

Hanggang sa..

Peeep!!! Peeep!!!

Sunod-sunod na busina ang umalingawngaw mula sa sasakyang nasa likuran niya.

Saka lamang tila nagising si Damian sa kanyang pagkakatitig.

Napakurap siya at bahagyang napailing, na para bang nagtataka kung bakit siya natigilan.

Marahan niyang ibinalik ang tingin sa unahan.

Berde na ang ilaw ng trapiko.

Tahimik niyang inapakan ang silinyador.

Unti-unting umandar ang itim niyang mamahaling sasakyan at tuluyang nilisan ang pedestrian lane.

Samantala, sa kabilang panig ng kalsada.

Nagpatuloy lamang sa paglalakad si Sera.

Wala siyang kamalay-malay.

Na ilang segundo pa lamang ang nakalilipas.

May isang pares ng malamig na matang tahimik na pinagmasdan siya.

Hindi rin niya alam.

Na ang lalaking iyon ang magiging dahilan kung bakit tuluyang magbabago ang direksiyon ng kanyang buhay.

At ang simpleng pagtatagpong iyon.

Ang magiging simula ng isang tadhanang hindi nila kailanman inakalang haharapin.

*****

Third Person

Makalipas ang ilang minuto...

Huminto ang itim na Rolls-Royce Phantom sa harap ng Del Rosario Empire Tower, ang pangunahing gusali ng Del Rosario Group of Companies.

Isang gusaling sumisimbolo sa kapangyarihan, yaman, at impluwensiya ng pamilyang Del Rosario.

Tahimik na bumaba mula sa driver's seat si Damian Alistair Del Rosario.

Nakasuot siya ng mamahaling itim na three-piece suit na perpektong bumabagay sa kanyang matangkad at matipunong pangangatawan. Ang mamahaling relo sa kanyang kaliwang pulsuhan at ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha ay lalong nagpapakita ng kanyang awtoridad.

Wala siyang sinayang na oras. Diretso siyang naglakad papasok ng lobby. Sa mismong sandaling bumukas ang salaming pinto, tila natigilan ang buong paligid. Lahat ng mata ay kusang napalingon sa kanyang pagdating.

Ang mga empleyadong abala sa kani-kanilang trabaho ay agad na napatayo sa kani-kanilang upuan.

Nagkatinginan ang ilan.

Ang iba nama'y dali-daling inayos ang kanilang kasuotan.

"Good morning po, Sir!"

Sunod-sunod ang pagbati ng mga empleyado kasabay ng kanilang magalang na pagyuko habang siya'y dumaraan. Ngunit nanatiling walang ekspresyon ang kanyang mukha.

Hindi siya tumigil, hindi siya lumingon, at ni isa sa kanilang pagbati ay hindi niya tinugon. Diretso lamang siyang naglakad, dala ang malamig at awtoridad na presensya na agad nagpatahimik sa paligid.

Patuloy lamang ang kanyang matatag at mabibigat na hakbang sa marmol na sahig ng gusali.

Tok... Tok... Tok...

Ang tunog ng mamahalin niyang sapatos ang siyang nangingibabaw sa buong hallway.

Habang papalapit siya sa executive floor, mas lalo namang naging taranta ang mga empleyado.

"Bilisan n'yo! Paparating na si Sir!"

"Nasaan na ang financial report?"

"Hindi pa ba handa ang presentation?"

"Siguraduhin n'yong walang mali!"

Halos magkandarapa ang mga staff sa pag-aayos ng mga dokumento.

May ilang sekretaryang halos mabitawan ang mga hawak nilang folder dahil sa kaba.

Lahat ay tila takot na makagawa kahit isang maliit na pagkakamali.

Dahil iisa ang alam ng buong kumpanya...

Ayaw ni Damian Del Rosario ng kapalpakan.

Isang mali lamang...

Maaaring iyon na ang huli nilang araw sa kompanya.

Pagdating niya sa dulo ng hallway, awtomatikong bumukas ang malaki at eleganteng pinto ng kanyang pribadong opisina.

Huminto siya sandali.

Tahimik niyang pinagmasdan ang malawak na siyudad mula sa salaming dingding ng kanyang opisina.

Ngunit sa hindi niya inaasahan...

Isang mukha ang muling sumagi sa kanyang isipan.

Ang babaeng nakita niya kanina sa pedestrian lane.

Ang mahaba nitong buhok na sumasabay sa hangin.

At ang mga matang bakas ang matinding pagod at lungkot.

Bahagya siyang nagsalubong ng kilay.

Hindi pa man niya tuluyang maalis sa isip ang mukha ng babaeng nakita niya kanina.

Bigla niyang naramdaman ang dalawang braso na marahang yumakap sa kanya mula sa likuran.

Isang pamilyar na pabango ang agad na umalingasaw sa buong opisina.

Isang matangkad at napakagandang babae ang sumandal sa kanyang likod.

Mahaba ang alon-alon nitong buhok, makinis ang kutis, at taglay ang tindig ng isang sikat na modelo.

Si Lauren Hilton.

Isa sa pinakasikat na international fashion model at matagal nang kasa-kasama ni Damian sa iba't ibang social events.

Hindi man sila opisyal na magkasintahan, alam ng halos lahat sa high society na si Lauren ang madalas na kasama ng bilyonaryo sa tuwing kailangan niya ng kapareha sa mga gala at pagtitipon. At higit pa doon, kapag kaylangan niyang ilabas ang init sa kanyang katawan.

Marahan nitong isinandal ang ulo sa malapad na likod ng binata.

"Bakit ngayon ka lang, babe... hmm?" malambing nitong bulong.

Dahan-dahan nitong hinaplos ang dibdib ni Damian, tila sanay na sanay sa malamig nitong ugali.

Ngunit nanatiling walang ekspresyon ang lalaki.

Hindi man lang siya kumilos.

Hindi rin niya tinugon ang yakap nito.

Nanatili lamang siyang nakatingin sa salaming dingding ng kanyang opisina.

Napansin iyon ni Lauren.

Bahagya siyang napasimangot.

"Ano'ng iniisip mo?" usisa nito habang umikot sa harapan ni Damian upang makita ang kanyang mukha.

Tahimik lamang siyang sinalubong ng malamig nitong mga mata.

"Wala." sabi niya na walang kahit katiting na emosyon ang mababakas sa kanyang boses.