《SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]》全部章節：第 1 章 - 第 9 章

SERA'S POV:"Tring! Tring! Tring!" Mabilis akong napadilat nang paulit-ulit na umalingawngaw ang alarm clock sa maliit naming inuupahang silid.Alas kuwatro pa lamang ng madaling-araw.Kahit mabigat pa ang mga talukap ng aking mata at nananakit ang buo kong katawan dahil sa pagod kahapon, wala akong pagpipilian kundi bumangon.Isa pang minuto ng paghiga.Isa pang minutong mawawala sa oras ng pagtatrabaho.At para sa akin, bawat segundo ay katumbas ng pera, at bawat perang kinikita ko ay katumbas ng gamot ng kapatid ko.Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang bumangon mula sa manipis naming higaan.Napalingon ako sa maliit na kama sa tabi ko.Mahimbing na natutulog ang walong taong gulang kong kapatid na si Liam. Kahit payat ang kanyang katawan at maputla ang kanyang mukha, parang nakangiti pa rin siya sa kanyang pagtulog.Napangiti rin ako, kahit may kirot sa dibdib."Magtiis ka lang, bunso..." bulong ko sa sarili. "Ate ang bahala sa'yo." Tahimik akong tumayo upang hindi siya magis

SERA'S POV:Pagsapit ng gabi, dumiretso ako sa pangatlo kong trabaho, sa isang sikat na club. Pagbukas pa lamang ng pinto, bumungad agad ang makukulay na ilaw na walang tigil sa paggalaw, kasabay ng malakas na tugtog.Halo-halo ang tawanan, sigawan, at tunog ng mga basong nagbabanggaan.Samantalang ang iba ay nagsasaya...Ako naman ay abala sa paglalakad dala ang isang tray na puno ng mamahaling alak."Excuse me, sir."Magalang kong inilapag ang inorder nilang bote sa mesa bago muling ngumiti."Enjoy your drink."Hindi ko na mabilang kung pang-ilang mesa ko na iyon ngayong gabi.Mabigat na ang mga binti ko.Nangangawit na rin ang mga braso ko sa kakabuhat ng mga bote ng alak.Bawat oras na nagtatrabaho ako rito...Katumbas iyon ng dagdag na pambili ng gamot ni Liam.Kaya kahit hindi ko gusto ang ingay ng lugar na ito...Kahit maraming matang parang hinuhubaran ako sa tuwing dumadaan ako...Pinipilit kong balewalain ang lahat.Dahil wala akong ibang pagpipilian.Habang naglalakad ako p

THIRD PERSON:Mag-aalas dos na ng madaling araw nang tuluyang makauwi si Sera.Halos hindi na niya maramdaman ang sarili niyang mga paa sa sobrang pagod.Mabagal niyang binuksan ang pinto ng maliit nilang inuupahang silid upang hindi magising ang kanyang kapatid.Tahimik ang buong paligid.Tanging mahinang pag-ugong lamang ng lumang electric fan ang maririnig.Dahan-dahan siyang lumapit sa maliit na higaan nila sapat na para magkasya silang dalawa magkaptid.Naroon si Liam.Mahimbing na natutulog.Maputla ang kanyang mukha, ngunit bakas pa rin ang inosenteng anyo ng isang walong taong gulang na batang wala sanang ibang iniisip kundi ang maglaro at mangarap.Napaupo si Sera sa gilid nito.Hindi niya namalayang unti-unti nang namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.Marahan niyang iniabot ang nanginginig niyang kamay.Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ng kanyang kapatid.Napapikit siya ng maramdaman niya ang init ng kanyang kapatid.Parang may mahigpit na kamay na pumisil sa kanya

THIRD PERSON:Makalipas ang halos isang oras na paghihintay, sa wakas ay bumukas ang pintuan ng Emergency Room. Agad na napatayo sina Sera at Alex. Pakiramdam ni Sera ay anumang oras ay titigil ang pagtibok ng kanyang puso sa sobrang kaba. Hindi niya namalayang mahigpit na pala niyang nahahawakan ang manggas ng kanyang kaibigan habang nakatitig sa pintuan.Nang makita niya si Dr. Gabriel Mendoza na papalapit sa kanila, lalo lamang bumigat ang kanyang dibdib. Matagal na niyang kilala ang doktor dahil ito na ang gumagamot kay Liam sa loob ng maraming taon. At sa tuwing nakikita niya ang ganoong kaseryosong ekspresyon sa mukha nito, alam niyang hindi maganda ang balitang dala nito."Doc..."Basag ang boses niyang tawag."Kumusta po ang kapatid ko?"Napabuntong-hininga muna si Dr. Gabriel bago ito nagsalita."Na-stabilize na namin siya."Parang saglit na bumalik ang hangin sa dibdib ni Sera. Ngunit hindi pa man siya tuluyang nakakahinga nang maluwag ay muli nang nagsalita ang doktor."Per

SERA POV:Muli na namang napalibutan ng magulong ilaw, nakabibinging tugtog, at ingay ng mga taong walang tigil sa pagsasayaw at pagsasaya. Habang ang buong club ay buhay na buhay sa sigawan, tawanan, at alak, ako naman ay tahimik na naglalakad sa pagitan ng mga mesa, bitbit ang mga order ng mga customer at pilit na kinakalimutan ang pagod na unti-unti nang bumibigat sa aking katawan."Excuse me po," magalang kong sabi habang marahan kong inilalapag ang tray ng mga inumin sa harap ng mga customer. Nagawa ko pang ngumiti sa kanila, kahit pilit lamang iyon.Ngunit ang totoo...Pakiramdam ko'y anumang oras ay bibigay na ang katawan ko.Huminga ako nang malalim at muling binuhat ang tray na may lamang mga bote ng alak. Pilit kong inihakbang ang aking mga paa.Isa...Dalawa...Tatlo...Ngunit pagsapit pa lamang ng ikatlong hakbang, bigla akong inatake ng matinding pagkahilo.Nanlabo ang aking paningin.Tila umikot ang buong paligid, at ang malalakas na tugtog na kanina'y malinaw kong narir