แค่คุณ EP.3

            “อย่างอนอะไรไร้สาระได้ปะ วันนี้วันครบรอบนิจะมาบึ้งตึงกันทำไม”

            “อะ ๆ ก็ได้ค่ะ นี่อิงค์เห็นว่าพี่ปืนง้อหรอกนะ อิงค์หายงอนก็ได้” อิงค์หย่อนสะโพกนั่งลงที่เดิม

            ผมมองหน้าอิงค์นิ่ง ๆ ฟังดูก็รู้ว่าประชด คำพูดของผมแบบนั้นเรียกว่าง้อได้จริง ๆ เหรอ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากต่อว่าอิงค์ที่มาประชดผม ผมก็รู้ตัวว่าผมผิด ก็เลยเอื้อมมือไปคว้ามืออิงค์มาจับไว้

            “พี่ขอโทษนะอิงค์” ผมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ไม่ได้แข็งดุดันแบบเมื่อสักครู่ เธอก็พยักหน้ารับ

            “เดี๋ยวพี่ไปสั่งมาให้ใหม่นะ แต่พี่ขอนึกก่อนว่าอิงค์ชอบกินเค้กอะไร” ผมพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่ก็นึกจริง ๆ นั่นแหละครับ ก็มันจำไม่ได้นี่หว่า

            “อิงค์บอกดีกว่านะคะ เค้กน่ะอิงค์ชอบกินหมดเลยเว้นกาแฟ กาแฟที่เป็นเครื่องดื่มอิงค์ก็ไม่ดื่มเพราะอิงค์ดื่มแล้วมึนหัว” เออว่ะ ผมจำได้นะว่าอิงค์ไม่ดื่มกาแฟ แต่เสือกสั่งเค้กกาแฟมาให้อิงค์ ผมเลยเขกหัวตัวเองเบา ๆ ที่สั่งอะไรบ้า ๆ แบบนี้

            ผมลุกเดินเข้าไปในห้องกระจกแล้วเลือกเป็นครัวซองต์แฮมชีสมาให้อิงค์ เธอไม่ค่อยได้กินข้าวเดี๋ยวจะหิวเสียก่อน และเพิ่มเค้กสตรอว์เบอร์รีให้อิงค์ด้วย

            เรานั่งกินกันแล้วคุยกันไป คราวนี้ไม่ได้ทะเลาะกันแล้ว อิงค์เป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว เวลาง้อก็ไม่ได้ยากอะไร แค่บอกว่าขอโทษเธอก็หายโกรธแล้ว

            “เดี๋ยวอิงค์ขับเองดีกว่าค่ะ” อิงค์เอ่ยขึ้นมาขณะที่กำลังเดินมาที่รถ สงสัยเธอคงจะกลัวว่าผมจะขับเร็วอีก

            “ฮ่า ๆ จะขับให้เมื่อยทำไม เดี๋ยวพี่ขับเอง พี่สัญญาว่าจะไม่ซิ่ง” ผมเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับให้อิงค์ขึ้นนั่ง เธอบีบแก้มผมเบา ๆ แล้วขึ้นนั่งประจำที่

            ผมขับมาเรื่อย ๆ ไม่ได้ซิ่งอย่างที่พูดเอาไว้ คุยนั่นนี่กันมาเรื่อยเปื่อย จนใกล้จะถึงกรุงเทพฯ รถคันข้างหลังก็บีบแตรสองที ก่อนจะซิ่งแซงหน้าผมขึ้นไป ผมมองไปที่รถคันนั้นเห็นสติกเกอร์ที่แปะอยู่ท้ายรถ WIN ZONE ชื่อทีมของพวกเรา

            เท้าเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อที่จะแซงคันนั้นให้ได้ คนขับก็คือสมาชิกทีมนี่แหละครับ เราแค่ขับซิ่งหยอกกันเท่านั้น ไม่ได้จะเอาเป็นเอาตายหรือแข่งกันจริงจังอะไร จนผมสามารถขับตีคู่กันได้ จึงลดกระจกลงแล้วหันไปพยักหน้าให้คันข้าง ๆ เป็นการทักทาย ก่อนจะเหยียบมากขึ้นเพื่อให้แซงนำหน้ามา

            “อิงค์” ผมเอ่ยออกมาเบา ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอขับเร็ว หันไปมองหน้าคนข้าง ๆ เธอแสดงสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา

            “พี่ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ” ผมบอกกับอิงค์ด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความรู้สึกผิด ผมรู้สึกผิดจริง ๆ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอกลัวแต่ผมก็ยังซิ่ง

            “ถ้าตั้งใจจะขนาดไหนคะ” อิงค์ถามกลับมาแบบนี้แล้วผมจะตอบอย่างไร จึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ไปให้

            ผมจอดรถเข้าที่ข้างทาง คว้ามืออิงค์มาจับไว้ออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อการปลอบให้เธอคลายความกลัว อิงค์มองที่มือแล้วมองหน้าผม เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่แววตาสั่นไหว อารมณ์อิงค์ตอนนี้ยากที่จะคาดเดา เธอเป็นคนเก็บอารมณ์ เก็บอาการเก่ง

            “ขอโทษนะอิงค์ จะไม่ทำให้กลัวอีกแล้ว” ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “อิงค์จะไม่กลัวอีกแล้วค่ะ เพราะอิงค์จะไม่นั่งรถพี่ปืนอีกแล้ว” เธอพูดแบบยิ้ม ๆ ผมคิดว่าเธอไม่ได้พูดเล่นแน่ ๆ ฟังแล้วค่อนข้างมั่นใจว่าพูดจริง

            “แล้วเราจะไปไหนกันยังไง”

            “เราจะยังไปไหนมาไหนด้วยกันอีกเหรอคะ” เธอเลิกคิ้วขึ้นถาม หน้าตาท่าทางก็ดูกวน ๆ แต่ทำไมผมไม่รู้สึกว่าเธอกำลังกวนเลย

            “ไปดิ อิงค์อยากไปไหนพี่จะพาไป”

            “ไม่ดีกว่าค่ะ”

            “อะไรนักหนาเนี่ยอิงค์ พี่ก็ขอโทษอิงค์แล้วไง อิงค์จะทำให้มันยุ่งยากทำไม” ผมเริ่มเซ็ง ไม่รู้ทำไมจะต้องให้มันวุ่นวายนัก ผมรู้ว่าผมผิด ผมก็ขอโทษแล้วไง

            อิงค์มองหน้าผมนิ่ง ๆ ครู่หนึ่งเธอก็ถอนหายใจออกมาแล้วละสายตาจากใบหน้าของผม ไปมองทางข้างหน้าแทน

            “ค่อยไปคุยกันที่ห้องก็แล้วกัน แต่ถ้าไปที่ห้องแล้วคุยกันไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุยกันนะ” ผมเหยียบคันเร่ง รถพุ่งออกอย่างรวดเร็ว ผมก็ลืมตัวเหยียบไปเพราะความโมโห แต่แค่แป๊บเดียวก็ลดความเร็วลง

            ผมเป็นคนรักความเร็ว เพื่อน ๆ พี่ ๆ ก็รักความเร็ว ไม่งั้นก็คงไม่ตั้งกลุ่มรถกันหรอก พวกผมขับเร็วกันเป็นเรื่องปกติ จนมาคบกับอิงค์ที่ผมต้องพยายามคุมความเร็ว ยอมรับตามตรงว่าทำไม่ได้ เผลอซิ่งตลอด

            กลับมาถึงคอนโด อิงค์ก็ไม่ได้พูดจาอะไร เธอทำตัวตามปกติ เก็บเช็ดเก็บทำความสะอาด ผมเห็นว่าเธอทำตัวปกติแล้ว ผมก็เลยไม่ได้รื้อฟื้นเรื่องขึ้นมาเคลียร์กัน ไม่อยากจะทะเลาะกันต่อ

            “พี่ช่วยนะ” ผมคว้าไม้ถูพื้นที่อิงค์เตรียมไว้รอที่จะถูหลังจากที่เธอกวาดเสร็จ

            “ถูเป็นเหรอ” อิงค์ถามแบบกวน ๆ ผมเลยกระตุกยิ้มแล้วแกล้งเอาไม้ถูถูให้ชนเท้าของเธอ

            “พี่ปืน คิก ๆ อย่าแกล้งอิงค์สิ วันนี้ห้องจะสะอาดไหมเนี่ย คิก ๆ” อิงค์หัวเราะคิกคักแล้ววิ่งหลบไม้ถู ไม่ให้ผ้าชนกับเท้าของเธอ

            “ฮ่า ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้” เห็นว่าพื้นเปียกหรอกนะถึงได้หยุดแกล้ง กลัวว่าอิงค์วิ่งหลบไปหลบมาแล้วจะลื่นล้มเอาได้

            ผมช่วยอิงค์ทำความสะอาดห้องเสร็จ ก็ตามไปช่วยเธอทำอาหารด้วย เรียกว่าเธอทำอะไรผมก็ทำด้วยหมดทุกอย่าง จนกระทั่งเวลาเข้านอน

            “วันนี้ครบรอบต้องพิเศษหน่อยปะ” ผมยกแขนขึ้นพาดลำตัวของอิงค์ไว้แล้วเอ่ยออกมา

            “ง่วงแล้วอ่า”

            ปฏิเสธผม… ตอนแรกก็คิดว่าเธอปกติแล้ว แต่ปฏิเสธผมแบบนี้ ผมชักไม่มั่นใจแล้ว เรื่องบนเตียงอิงค์ตามใจมาตลอด แถมขี้อ้อนมาก ๆ จนแทบจะละลายไปกับอิงค์ แต่วันนี้กลับปฏิเสธ

            “นี่ยังไม่หายโกรธเรื่องขับรถเร็วอีกหรือไง” ผมดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงอิงค์ให้ลุกขึ้นมาด้วย

            “ก็ไม่ได้โกรธแล้ว”

            “แล้วทำไมถึงปฏิเสธ”

            “แล้วทำไมอิงค์จะปฏิเสธไม่ได้ล่ะคะ”

            เออ ทำไมวะ ผมตอบไม่ถูกก็เลยเงียบ ยกฝ่ามือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ

            “เราแยกกันอยู่ไหมคะ พี่ปืนกลับไปอยู่คอนโดตัวเองหรือบ้านพี่ไฟไหมคะ เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้น”

            ผมนิ่งเงียบ ใช้ความคิดว่าจะเอาอย่างไรดี ข้อเสนอที่อิงค์เสนอมาผมคิดว่าน่าสนใจ รู้สึกว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน เราสองคนเริ่มเข้ากันไม่ได้ อะไรหลาย ๆ อย่างดูว่าไม่น่าไปด้วยกันได้เลย

            ผมหันไปมองหน้าอิงค์ เธอก็มองผมนิ่ง ๆ ก่อนจะกลอกตาไปมา นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่อิงค์แสดงท่าทางแบบนี้ เธอล้มตัวลงนอน ปิดเปลือกตาลง

            “ถ้าพี่ปืนจะเอายังไงก็บอกอิงค์ด้วยนะคะ” เธอพูดจบก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ผม