แค่คุณ EP.2

“อิงค์จะไปไหนอะ” ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าอิงค์กำลังแต่งตัวอยู่ เธอสวมชุดเดรสแขนกุดสีเหลืองพาสเทลลายดอกไม้เล็ก ๆ

            “คาเฟ่ค่า อิงค์เห็นในเฟซเขาแชร์กันเพียบเลยค่ะ มีคาเฟ่เปิดใหม่แบบวิวทุ่งนาแถว ๆ นครนายก พี่ปืนพาอิงค์ไปหน่อยนะคะ”

            ไปคาเฟ่! สภาพผมตอนนี้นี่น่าไปคาเฟ่จริง ๆ เหรอ?

            “พาไปหน่อยนะ” อิงค์ขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วกอดแขนผมเอาไว้ ส่งสายตาออดอ้อนมาให้

            เอาวะ ไปก็ไป กลางคืนกินเหล้าเข้าผับ เช้ามากินนมเข้าคาเฟ่ ลำไส้ของผมมันจะงงหรือเปล่า แต่ก็ช่างมันเถอะ ถ้าขืนไม่พาแฟนไปคงต้องงอนผมอีกแน่ ๆ ผมลูบแก้มอิงค์เบา ๆ แล้วคลี่ยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะลงจากเตียง ลากสังขารเข้าไปอาบน้ำ

            “พี่ปืนใส่เสื้อตัวนี้นะคะ” อิงค์ส่งเสื้อเชิ้ตผู้ชายมาให้ ไม่รู้ไปแอบซื้อมาตอนไหน

            “ไม่เอาอะ พี่พาไปคาเฟ่นะไม่ได้ไปหาเสียงเลือกตั้ง” ผมเดินผ่านหน้าอิงค์ไปที่ตู้เสื้อผ้า ทั้งตู้ก็มีแต่สีขาว สีดำ สีน้ำเงิน สีประจำชีวิต ไอ้พวกเพื่อนผมก็มีแต่สีแบบนี้กันทั้งนั้น

            สีเหลืองพาสเทลลายดอกแบบที่อิงค์จะให้ใส่นั่นอะ ผมไม่มีทางใส่แน่ ๆ

            “งั้นเสื้อตัวนี้อิงค์เอาไปให้คนอื่นนะคะ”

            “อือ”

            ผมเลือกเสื้อของตัวเองได้แล้ว หันกลับมาหาอิงค์ก็รู้สึกว่าเธอหน้าเจื่อน ๆ แต่ก็ฉีกยิ้มกว้าง ๆ ให้ผม ผมไม่ได้แต่งตัวอะไรมากนัก รีบพาอิงค์ออกมาเลย

            “พี่ปืนขับช้า ๆ หน่อยสิคะ อิงค์กลัว” อิงค์เอ่ยออกมา มือทั้งสองข้างของเธอจับเบาะไว้แบบเกร็ง ๆ

            “ไม่เห็นจะเร็วตรงไหนเลย เหยียบแค่ร้อยสี่สิบเอง” ถึงผมจะพูดไปแบบนั้น แต่ผมก็ยอมเบาลง เห็นอิงค์เกร็งขนาดนั้นจะขับเร็วเหมือนเดิมก็ยังไงอยู่

            “ฟู่ววว อิงค์พูดหลายครั้งแล้วนะคะเรื่องขับรถเร็วเนี่ย” ก็อย่างที่เธอพูดแหละครับ อิงค์บ่นผมประจำจนเธอแทบไม่นั่งรถผมเลย เธอขับรถของเธอเอง นอกจากวันหยุดหากเราจะไปไหนกันนั่นแหละถึงยอมมารถผม

            ขับมาเรื่อย ๆ จนมาถึงจุดหมาย ก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ นี่ถ้าไม่ลดความเร็วลงก็คงถึงตั้งนานแล้ว

            “รับเป็นอาหาร หรือเบเกอรี่คะ” พนักงานที่ยืนรอต้อนรับตรงหน้าประตูเอ่ยถามขึ้นมา

            “อาหาร”

            “เบเกอรี่ค่ะ”

            ผมและอิงค์พูดขึ้นมาพร้อมกัน พนักงานเลยมองหน้าผมสลับกับมองหน้าอิงค์ ผมเองก็หันไปมองหน้าอิงค์ด้วยเหมือนกัน ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินไรเลย จะให้กินแต่พวกเค้ก ขนมปัง ผมคงไม่ไหว

            “ก็ทั้งสองอย่างอะครับ” ผมบอกกับพนักงาน

            “ได้เลยค่ะ แต่อาหารจะเสิร์ฟแค่บริเวณสวนนะคะ ส่วนทางด้านนู้นสำหรับเบเกอรี่ค่ะ”

            ผมพยักหน้ารับ ก็คงแบ่งพื้นที่ ไม่ต้องเดินเสิร์ฟไกล ๆ อีกอย่างทางด้านนั้นไม่ได้มีโต๊ะตั้งเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ คงจะเหมาะกับไปถ่ายรูป

            “อิงค์อยากกินไรอะ” ผมรับใบรายการอาหารมาแล้วหันไปถามคนข้าง ๆ เธอก็ขยับเข้ามายืนข้าง ๆ ผม

            “อิงค์เอา… เอาเป็น”

            “เดี๋ยวพี่เลือกให้ก็แล้วกัน” ถ้าให้อิงค์เลือกก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้กินหรือเปล่า ผมเลยจัดการสั่งเป็นชุดข้าวคลุกน้ำพริกมาคนละชุด และจัดการสั่งเค้กพร้อมเครื่องดื่มให้อิงค์ด้วยเลย

            เราพากันออกมาเลือกโต๊ะ บรรยากาศก็ดีเหมือนกัน แต่ส่วนตัวผมรู้สึกว่าร้อนไปหน่อย ผิดกับคนตรงข้ามที่ดูเหมือนเธอจะไม่ร้อนเลย ยังคงยิ้มหวาน ๆ ให้กับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

            “เดี๋ยวพี่ถ่ายให้” ผมดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือของอิงค์ แล้วทำหน้าที่แฟนที่ดีจัดการถ่ายรูปให้ตามมุมที่เธอต้องการ

            “รู้ใจซะด้วยแฮะ อิงค์นึกว่าพี่ปืนจะไม่รู้ซะอีกว่าอิงค์ชอบกินอะไร” อิงค์เอ่ยออกมาขณะที่พนักงานกำลังเสิร์ฟอาหาร

            อันที่จริง… ผมสั่งมั่ว

            ถ้าอิงค์รู้ว่าผมสั่งมั่วเธอต้องไม่พอใจแน่ ๆ ก็ปล่อยให้เข้าใจแบบนั้นไปแหละดีแล้ว ผมยิ้มแล้วจัดการแกะปลาทูทอดให้ เธอจะได้ตักกินได้เลย

            “วันนี้ครบรอบหกเดือนแล้วนะคะพี่ปืน” อิงค์เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ผมเลยหยุดแกะปลาทูแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้อิงค์

            “สุขสันต์วันครบรอบนะครับ” ผมจำอะไรพวกนี้ไม่ได้เลย ไม่ได้คิดที่จะจำตั้งแต่แรก และถึงแม้ว่าจะจำได้ ผมก็คงไม่นับเป็นเดือนอะ ก็นับเป็นปีเลยทีเดียว

            อิงค์ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวช้า ๆ เอื่อย ๆ อย่างไรชอบกล จะว่าไม่อร่อยก็คงไม่ใช่ ผมว่ารสชาติดีทีเดียว อิงค์กินเหลือครึ่งจาน เธอหันไปตักเค้กกินก็ดูเหมือนไม่อร่อย ผมมองหน้าอิงค์สลับกับอาหารบนโต๊ะ

            “ไม่ถูกปากเหรอ” เอ่ยถามออกมาด้วยความงง ตอนแรกเธอยังพูดทำนองว่าชอบอาหารพวกนี้อยู่เลย

            “อิงค์ไม่ชอบกินกะปิ ไม่กินกาแฟ แต่ไม่เป็นไรนะคะ ไม่ต้องสั่งใหม่แล้ว เดี๋ยวเราเดินไปถ่ายรูปตรงมุมนู้นกันนะคะ” อิงค์ชี้ไปที่สะพานไม้ที่ยื่นไปทางทุ่งนา เธอยังคงยิ้มสดใสเหมือนอย่างเคย

            “กินไม่ได้ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก” ผมพูดเสียงเข้ม อีกฝ่ายก็เลยหุบยิ้มลง

            “ตอนเลือกพี่ปืนเป็นคนเลือก ไม่ได้ให้อิงค์ดูด้วย”

            “ตอนที่อาหารมาเสิร์ฟ ทำไมต้องพูดเหมือนชอบมาก ตลกมากปะอิงค์” ผมยังคงเสียงเข้ม ผมเองก็โกรธอิงค์ที่ไม่บอกตั้งแต่แรก จะได้ไปสั่งมาให้ใหม่

            “อิงค์กำลังหลอกตัวเองอยู่ไงคะว่าพี่ปืนจำได้ ตอนคบกันช่วงเดือนสองเดือนแรก เราไปเดินตลาดกัน พี่ปืนยังหยอกอิงค์ด้วยการจะอุ้มอิงค์วิ่งหนีกะปิ” อิงค์พูดไปยิ้มไป เธอทำหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกเศร้าหรือทุกข์ใจอะไร

            “อิงค์ไม่รู้นี่คะว่าพี่ปืนจะลืมง่ายขนาดนี้” เธอพูดต่อ

            “พี่จำไม่ได้จริง ๆ”

            “อ๋อค่ะ” อิงค์พยักหน้ารับหงึก ๆ และยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม เธอลุกขึ้นยืนแล้วคว้ากระเป๋าสะพายมาคล้องเข้ากับเรียวแขน “อิงค์ขอไปถ่ายรูปก่อนนะคะ”