แค่คุณ EP.5

ในระหว่างที่เรียนผมแทบจะไม่ได้สนใจสิ่งที่อาจารย์สอน แอบกดโทรศัพท์ดูตลอดว่าอิงค์มีส่งข้อความมาบ้างหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีเลย ผมนึกว่าเธอจะส่งมาต่อว่าที่ผมอ่านแล้วไม่ตอบ ปกติเธอจะชอบบ่นเรื่องนี้ ไม่สิ เธอบ่นผมทุกเรื่องอะ

            หรืออิงค์ไม่ได้รักผมแล้ว?

            ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร ถ้าเธอไม่รักแล้วเราจะได้เลิกกันไปให้มันจบ ๆ ไม่ต้องคาราคาซัง ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบห่างเหินอย่างนี้

            ในตอนเย็นกลับมาถึงคอนโด อิงค์มาถึงก่อนแล้ว เธอกำลังทำอาหารอยู่ที่โซนครัว กลิ่นหอมเตะจมูกตั้งแต่เปิดประตูเข้ามาเลย ผมไปยืนอยู่ข้าง ๆ อิงค์แล้วมองแกงจืดในหม้อที่กำลังเดือดปุด ๆ

            “หอมใช่ไหมล่ะ” อิงค์หันหน้ามาถามผมแบบยิ้ม ๆ เธอใช้ทัพพีคน ๆ แล้วค่อยตักชิ้นหัวไชเท้าขึ้นมา

            “ดูน่ากินปะ อิงค์ตั้งใจทำมาก ๆ” อิงค์ถามต่อ เธอหั่นชิ้นหัวไชเท้าไม่หนาแต่ก็ไม่บางเฉียบ ตัดแต่งตรงมุมให้เหมือนกากบาท

            “หอมมากและก็น่ากินมากกก แต่ทำเพื่อไรอะ เดี๋ยวก็ต้องลงท้องอยู่แล้ว ประดิดประดอยเพื่อ?” ผมโอบเอวอิงค์ไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ผมแบบเจื่อน ๆ

            “เอ่อ คือพี่ไม่ได้ว่าอิงค์นะ” ผมก็เผลอตัวไปพูดเหมือนกับต่อว่าเธอซะงั้น

            “อิงค์เข้าใจพี่ปืนค่ะ”

            “น่ารักที่สุด” ผมกระชับกอดให้แน่นขึ้นแล้วฉีกยิ้มกว้าง ๆ ให้ เธอก็กลับมายิ้มร่าได้เหมือนเดิม

            ผมเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมานั่งกินข้าวกับอิงค์ ระหว่างที่กำลังกินผมก็อ่านข้อความกลุ่มไลน์วินโซนไปด้วย ก็อย่างที่ไอ้ไฟบอกว่าพี่ลมจะให้ดริฟต์รถโชว์ด้วย และคนที่จะดริฟต์คือผมเอง

            “เอาแต่เล่นโทรศัพท์ สนใจคนตรงหน้าบ้างสิคะ”

            ได้ยินอิงค์พูดแบบนั้นผมก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วมองหน้าอิงค์แทน ช้อนในมือวางลงในจานจนเกิดเสียงกระทบกัน

            “ไม่ได้เล่น นี่คุยงาน” ผมตอบกลับเสียงเข้ม แสดงถึงความไม่พอใจ อะไรของอิงค์นักหนา นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ต้องบ่น

            “ถ้าพี่บอกอิงค์ดี ๆ ก็ไม่น่าทำให้พี่ตายได้นะคะ” อิงค์พูดไปยิ้มไป เป็นคนที่ด่าแล้วรู้สึกเจ็บแสบมาก อาจจะเป็นเพราะปกติเธอพูดเพราะ ๆ หวาน ๆ

            “คืนนี้นอนไปเลยนะ ไม่ต้องรอ” ผมลุกขึ้นพรวดจากโต๊ะ เดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจรถเดินออกมา

            “ถ้าเมาก็ไม่ต้องกลับนะคะ ไม่สะดวกจะเปิดประตูให้ อิงค์อยากนอนพักผ่อนค่ะ” เธอเอ่ยออกมาโดยที่ไม่หันมามองหน้าผม ยังคงตักข้าวกินได้ตามปกติ

            ผมออกจากห้องตรงมาที่ผับ ก็ผับของพี่เอ็กซ์นั่นแหละ ไม่ได้ชวนใครมาด้วยกะจะนั่งดื่มชิล ๆ พอกรึ่ม ๆ ก็กลับ แต่จะกลับไปที่ไหนค่อยคิดอีกที

            นั่งดื่มอยู่เพียงลำพัง สักครู่หนึ่งก็มีคนมานั่งด้วย เธอฉีกยิ้มกว้าง ๆ ให้ แล้วถือวิสาสะคว้าเอาโทรศัพท์มือถือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะไปกด

            “เฮ้ย อะไรวะ” ผมเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ เธอเป็นใครก็ไม่รู้ อยู่ดี ๆ ก็เอาโทรศัพท์ของผมไปกด

            “แลกไลน์ เห็นหล่อดี” เธอตอบกลับมาก่อนจะวางโทรศัพท์ลงที่เดิม

            “นี่ไม่ได้อยากได้เลยนะ” สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ผมก็มีแฟนแล้ว ถึงแม้ว่าผมและอิงค์อาจจะต้องจบความสัมพันธ์ลง ก็ขอให้จบเพราะเราเข้ากันไม่ได้ ดีกว่าที่จะมาจากการที่ผมนอกใจ

“ชื่ออีฟนะ” เธอดูไม่สนใจกับคำพูดของผม ลอยหน้าลอยตาพูดแล้วเดินออกไป

ผมนั่งดื่มอยู่แบบนั้นจนเริ่มรู้สึกว่าควรพอ หากดื่มต่ออีกหน่อยก็อาจจะขับรถไม่ไหว ออกจากผับพี่เอ็กซ์มาก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนดี ระหว่างห้องอิงค์กับบ้านไอ้ไฟ แต่ในที่สุดผมก็กลับรถแล้วขับไปห้องอิงค์

            “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ” ผมเดินเข้าห้องมาก็เห็นว่าอิงค์นั่งอยู่ที่โซฟา ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา

            “กำลังจะนอนแล้วค่ะ วันนี้พี่ปืนกลับไวนะคะ”

            “อือ ไหน ๆ อิงค์ก็ยังไม่นอน งั้นก็รออีกแป๊บละกัน พี่อาบน้ำก่อนจะได้เข้านอนพร้อมกัน” ผมเดินไปยืนตรงหน้าอิงค์ เธอก็พยักหน้าอีกทั้งยังโบกมือไล่ให้ผมไปอาบน้ำ

            “จะรอพี่ใช่ปะ” ผมถามย้ำ

            “ค่า เดี๋ยวอิงค์รอ”

            ผมกระตุกยิ้มแล้วเดินเข้าห้องน้ำ กลับออกมาอิงค์ก็เข้ามานั่งรอที่เตียงแล้ว ที่จริงรู้สึกว่าอิงค์ผิดปกติ เธอมักจะยิ้มหวาน ๆ ยิ้มตลอดเวลา แต่นี่รู้สึกเธอนิ่ง ๆ ไป แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไร ขืนถามก็อาจจะต้องทะเลาะกัน ดึงอิงค์เข้ามากอดแล้วหลับไปเลยดีกว่า…