LOGIN(Drake’s POV )
Ang mga digmaan sa boardroom at ang mga digmaan sa puso — parehong mapanganib kapag emosyon ang sandata.At ngayong gabi, pareho kong hinahawakan ang dalawa.Ang liwanag ng cityscape ay sumasalamin sa salamin ng opisina ko, parang apoy na unti-unting gumagapang sa ilalim ng mga building. Sa ibabaw ng desk, nakalatag ang mga dokumento ng counter-offensive laban kay Mirielle: mga legal injunctions, freeze orders, at PR drafts na kayang magwasak ng reputasyon ng kahit sinong hindi handang humarap sa mga camera.Pero sa gitna ng lahat ng papel na iyon, may isang bagay na hindi dapat naroon—ang photo ni Liza.Hindi ko alam kung bakit ko nilabas ‘yon. Baka dahil kailangan kong maalala kung bakit ko ginagawa ‘to. Baka dahil gusto kong maramdaman na may dahilan pa para lumaban bukod sa pera, power, o pride.“Sir, the press statement is ready for release,” sabi ni Connor habang n“Kung totoo ang hawak mo, ilabas mo na ngayon...dahil kapag sumikat ang araw, hindi na kita mapoprotektahan.”Boses ni Drake ’yon.Mahina, kontrolado, pero punô ng babala—parang kutsilyong hindi itinaas, pero ramdam mong nakatutok na sa leeg mo.Nakatayo ako sa gitna ng library ng villa ni Betina, napapalibutan ng matataas na estanteryang punô ng librong hindi ko alam kung binasa ba talaga o ginamit lang bilang dekorasyon ng kapangyarihan. Mabigat ang hangin. Parang bawat pahina ng librong iyon ay may alam na sikreto—at pinipiling manahimik.Hawak ko ang folder. Makapal. Dilaw ang gilid ng mga papel, parang matagal nang inilibing at saka lang muling hinukay. Pakiramdam ko, mas mabigat pa ito kaysa sa buong katawan ko. Mas mabigat pa kaysa sa mga taon ng pananahimik, pag-iwas, at pagpapanggap na hindi ko naririnig ang mga bulong ng nakaraan.Hindi ko siya tinitingnan.Kapag tumingin ako, baka magbago ang loob ko.Baka makita ko ang Drake na minsang na
“Sumunod ka kung gusto mong malaman kung sino talaga ang pumatay sa nanay mo.”Tumigil ang mundo ko sa linyang ’yon.Hindi ako nagsalita. Hindi ako huminga nang maayos. Nakatingin lang ako sa likod ng lalaking nakasuot ng itim na jacket habang tinatahak niya ang madilim na eskinita sa likod ng lumang gusali sa Ortigas—isang lugar na hindi ko man lang alam na umiiral hanggang ngayong gabi. Ang mga ilaw ng siyudad ay tila nilulunok ng dilim; ang mga tunog ng trapiko ay unti-unting nawawala habang palayo kami sa kalsada, papasok sa isang espasyong parang sinadyang kalimutan ng mundo.“Kung may bitbit kang recorder,” dagdag niya, hindi lumilingon, “patayin mo muna. Kung ayaw mong mamatay nang mas maaga.”Napahigpit ang kapit ko sa bag ko. Ramdam ko ang malamig na pawis sa likod ng leeg ko, ang tibok ng puso kong parang gustong kumawala sa dibdib ko. Journalist ako. Sanay ako sa banta. Sanay ako sa panganib. Pero iba ang takot kapag personal na ang nakataya—kapag pangalan
“Kung sa’kin mo gustong maglaro, Mirielle, siguraduhin mong handa ka sa wakas.”Tahimik ang kabilang linya. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Ramdam ko ang paghinga niya...hindi sa tenga, kundi sa dibdib ko. Parang sinasadya niyang patagalin, parang sinasabi niyang hawak pa rin niya ang ritmo ng mundo ko. Na kahit ako ang tumawag, siya pa rin ang nagdidikta kung kailan ako kakabahan.“Ang tapang ng boses mo,” sagot niya sa wakas, mabagal, parang lason na dinidilaan bago lunukin. “Pero tandaan mo, Liza...ang tapang, mabilis mapagod.”Hindi ko siya sinagot. Hindi dahil wala akong masasabi. Kundi dahil may mga laban na hindi nananalo sa palitan ng salita. Pinatay ko ang tawag. Hindi dahil duwag ako. Kundi dahil may mas mahalagang gagawin kaysa makinig sa boses ng demonyo na matagal nang nakatira sa anino ng mga desisyon namin.Tumayo ako sa gitna ng maliit na sala, ang ilaw dilaw, ang hangin mabigat. Sa mesa, nakahilera ang mga papel...mga resibo ng kasalanan na pilit tinatakpan ng kapangy
“Akala mo ba hindi ko malalaman na ikaw ang pumatay sa nanay ko?”Tumigil ang pag-ikot ng baso sa pagitan ng mga daliri ni Mirielle. Dahan-dahan siyang ngumiti...hindi ‘yung ngiting nagtatanggol, kundi ‘yung ngiting parang matagal nang naghihintay ng ganitong eksena.“Ang tapang mo,” sagot niya, malamig. “Mag-isa ka pang pumunta rito.”“Hindi ako nag-iisa,” balik ko, kahit alam kong kasinungalingan ‘yon. Ang totoo, nanginginig ang tuhod ko. Pero hindi ko ipapakita. Hindi sa babaeng ‘to. “Kasama ko ang katotohanan.”“Ang cute,” tumawa siya, humigop ng alak. “Pero ang katotohanan, Liza, parang salamin ‘yan. Kahit buo, madali pa ring baliin.”Huminga ako nang malalim. Naririnig ko ang sarili kong tibok—hindi sa tenga, kundi sa dibdib. “Ikaw ang nagplano ng aksidente. Ikaw ang nag-utos. Ikaw ang dahilan kung bakit wala na ang nanay ko.”“‘Aksidente,’” inulit niya, tila nilalasap ang salita. “Napakagandang salita. Walang kasalanan. Walang salarin.” Itinapat niya ang tingin sa akin. “Pero
“Mr. de La Joya, may limang minuto ka bago i-lock ulit ang linya.”Tumango ako sa guard, pilit na inayos ang bigat sa dibdib ko habang sumasara ang pinto ng visitation room. Limang minuto. Limang minuto para ipagkasya ang mga desisyong puwedeng sumira ng buhay...o magligtas ng isa.Huminga ako nang malalim at kinuha ang telepono. Hindi ko pa tinatawagan si Liza. Hindi dahil ayaw ko...kundi dahil kapag narinig ko ang boses niya, baka hindi ko kayaning ituloy ang plano.“Simulan na natin, Drake.” Boses iyon ng abogado ko sa kabilang linya, malamig at eksakto. “Nakahanda na ang press release. Isang pirma mo na lang.”“Basahin mo ulit,” sabi ko. “Lahat. Walang laktaw.”Binasa niya. Ang bawat salita ay parang kutsilyong dumudulas sa balat ko: ethical violations, abuse of authority, personal misconduct. Ako ang kontrabida. Ako ang babagsak. Walang banggit kay Liza. Walang puwang para sa kanya sa putik na ito.“Once this goes out,” dagdag ng abogado, “mahiwalay na ang pangalan ni Liza sa i
“Hindi mo pwedeng akuin lahat, Drake...hindi ka Diyos.”Bumagsak ang boses ni Mama Betina sa pagitan ng malamig na dingding ng interrogation room, parang martilyong tumama sa sentido ko. Nakatitig siya sa akin sa salamin, hawak ang bag niya na parang sandata, pero ang mga mata niya...iyon ang totoong matalim. Nasa likod niya ang abogado ko, tahimik, nagmamasid. Ako? Nakaupo, may posas pa sa pulso, pero tuwid ang likod. Hindi dahil matapang ako...kundi dahil wala akong choice.“Hindi ko inaangkin ang pagka-Diyos, Ma.” Mababa ang boses ko, pero malinaw. “Inaangkin ko ang responsibilidad.”“Responsibilidad?” singhal niya. “O pag-ibig?”Hindi ako sumagot agad. Dahil alam niya. Dahil alam naming lahat. Ang pangalan ni Liza ay hindi ko kailangang banggitin para umalingawngaw sa silid. Parang multo ang presensya niya...hindi nakikita, pero ramdam sa bawat hinga ko.“May inilabas na statement ang kampo ni Mirielle,” sabat ng abogado, binuksan ang tablet. “Sinisisi ka niya sa obstruction, m







