LOGIN(Liza’s POV)
Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot — ang tahimik na gabi sa labas ng opisina, o ang katahimikan ni Drake sa loob ng silid.Tatlong araw na siyang hindi umuuwi. Tatlong araw na halos hindi siya natutulog. At sa bawat araw na dumaraan, unti-unting bumabagsak ang imahe niyang matatag at malupit na lalaki sa harapan ko—at sa likod ng kanyang mga mata, may delubyong tinatago.“Drake…” mahina kong tawag habang marahan kong itinulak ang pi“May warrant na sila.”Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ko ang boses ni Cruz sa kabilang linya. Nasa loob ako ng hangar, malamig ang hangin, amoy metal at jet fuel. Sa likod ko, naririnig ko ang mahinang yapak ni Liza habang papalapit.“Anong level?” tanong ko, mahina pero diretso.“Preliminary pa lang, pero may coordination na sa FBI,” sagot niya. “Money laundering, offshore routing, shell companies. They’re building the case.”Napapikit ako saglit.“Timeline,” sabi ko.“Hours kung aggressive sila,” sagot niya. “Days kung mabagal. Pero Drake, hindi ka na safe sa usual locations mo.”Tumigil si Liza sa tabi ko. Nakatingin siya sa mukha ko, naghahanap ng sagot.“Copy,” sabi ko kay Cruz. “Secure mo ang lahat ng puwedeng mag-leak.”“Already working on it,” sagot niya. “Pero may problema.”“Sabihin mo.”“May insider na nagbibigay ng documents,” sabi niya. “At hindi ito maliit na tao. May access sa core financials.”Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko.“Xavier,” bulong ko.“Possib
“Sumakay ka na, Liza.”Hindi ako sumigaw pero narinig niya agad. Kita ko siya sa kabilang side ng private hangar, nakatayo sa tabi ng black SUV, hawak ang phone niya, nanginginig ang kamay pero matigas ang titig.“Late ka,” sagot niya.Lumapit ako, diretso, walang lingon sa paligid kahit alam kong may mga mata na nakatingin sa amin mula sa dilim.“May board coup,” sabi ko. “Si Xavier na ang may kontrol.”“Akala ko kanina pa,” sagot niya, may bahid ng galit.“Kanina interim lang,” sabi ko. “Ngayon, permanent na ang target niya.”Humigpit ang hawak niya sa phone. “At ikaw? Ano ka na ngayon?”“Target,” sagot ko.Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya umatras.“Then bakit nandito ka pa?” tanong niya.Lumapit ako nang tuluyan. Hinawakan ko ang pinto ng SUV at binuksan.“Kasi kukunin kita,” sabi ko.“Hindi ako bagay na kukunin,” sagot niya agad.“Hindi rin kita tinatanong,” sagot ko.Tumingin siya sa akin, diretso. Walang iwas.“Stop deciding for me,” sabi niya.“Then decide fast,” sagot ko. “F
“You really thought you could outplay me?”Narinig ko ang sarili kong boses bago pa tuluyang magsara ang pinto ng executive lounge kung saan naghihintay si Xavier. Glass walls. City skyline. Tahimik. Pero ramdam ko ang vibration ng media chaos sa ibaba kahit nasa private floor kami.Nakatalikod siya nang pumasok ako.“Hindi ko kailangan kang outplay,” sagot niya, hindi pa lumilingon. “You self-destruct beautifully.”Lumapit ako sa mesa. Nandoon ang printed copies ng board resolution. Interim CEO—Xavier de La Joya.“Temporary,” sabi ko.Ngumiti siya at saka humarap. “That’s cute.”“Say what you called me here for,” diretso kong sabi.Naglakad siya paikot sa mesa, parang host sa sarili niyang palabas.“Emergency shareholders meeting,” sabi niya. “May proxy votes na pumapasok.”“Hindi puwedeng mag-proxy nang walang notice period.”“Normally,” sagot niya. “Pero kapag may extraordinary circumstance—like criminal investigation and reputational c
“Thirty-eight percent na ang bagsak.”Diretsong sinabi ng CFO ko ang numero habang nakatutok ang lahat ng mata sa akin sa loob ng emergency boardroom. Walang greeting. Walang small talk. Puro screen. Puro pula.Tinitigan ko ang malaking monitor sa dulo ng mesa. Kita ko ang ticker. DLJH—pula. Sunod-sunod na sell orders. Parang domino na hindi na mapigilan.“Stabilize it,” sabi ko.“Sir, we’ve triggered circuit breakers twice,” sagot niya. “Institutional investors are dumping.”May sumingit sa kaliwa ko.“Because you’re under investigation,” malamig na sabi ni Xavier.Lumingon ako sa kanya. Nakaayos ang suit niya. Relaxed ang postura. Parang wala siyang kinalaman sa lindol na gumuguho sa kumpanya namin.“Careful,” sabi ko, mababa ang boses. “You sound pleased.”“Concerned,” sagot niya, bahagyang ngumiti. “Concerned for shareholder value.”Tumawa ang isang board member. Hindi dahil nakakatawa—kundi dahil kinakabahan.“Let’s focus,” sabi ni Ch
“Ano’ng ginawa mo, Drake?!”Hindi ko na napigilan ang sigaw ko nang bumungad sa amin ang TV screen sa penthouse living room. CNN. Bloomberg. Local networks. Sabay-sabay.May split screen.Isang side—footage namin sa parking, malinaw ang mukha ko, hawak niya ang kamay ko, hinahatak niya ako papasok ng elevator.Isang side—headline:BILLIONAIRE CEO IN ILLICIT AFFAIR & MONEY LAUNDERING SCANDAL“Turn it off,” malamig niyang sabi sa assistant na nanginginig sa sulok.“Sir, trending worldwide na po,” sagot ng babae, halos maiyak. “Number one sa lahat ng platforms.”Lumapit ako sa screen, parang may magnet. Kita ko ang sarili ko. Ang mukha ko. Ang katawan kong hawak niya.Hindi na ito tsismis. Hindi na ito blind item.Exposed.“Binenta nila tayo,” bulong ko.Drake didn’t answer immediately. Nakatingin lang siya sa TV, nakapikit sandali, tapos huminga nang malalim.“Hindi ito basta leak,” sabi niya. “Coordinated ito.”“Obviously,” sagot ko, nanginginig ang kamay ko. “May video. May financial
“Don’t say my name like that, Drake.”Nakahawak pa rin ako sa doorknob ng fire exit sa penthouse, hinihingal, pawis na pawis, nanginginig ang mga tuhod ko matapos niya akong iligtas mula sa tangkang pagdukot ng mga tauhan ni Xavier. Ang boses niya—basag, sugatan, puno ng galit at takot—ay parang martilyong paulit-ulit na humahampas sa dibdib ko.“Liza,” ulit niya, mas mababa na ang tinig, mas desperado. “Huwag kang aalis.”Humigpit ang hawak niya sa pulsuhan ko. Hindi masakit, pero sapat para ipaalala sa akin na hindi ito panaginip. Na nandito siya. Na buhay pa ako. Na sa kabila ng lahat—ng dugo, ng kasinungalingan, ng mga lihim—si Drake de La Joya pa rin ang lalaking hindi ko kayang talikuran.“Bitawan mo ako,” bulong ko, kahit kabaligtaran ang gusto ng katawan ko.“Hindi,” agad niyang sagot. “Hindi na kita pakakawalan.”Tumawa ako nang mapait. “Ganyan din ang sinabi mo noon. Bago namatay ang nanay ko.”Parang sinampal siya ng mga salita ko. Kita ko ang pagkirot sa panga niya, ang pa
“Bakit mo ako tinawag dito nang ganitong oras, Xavier?”Hindi pa ako tuluyang nakakapasok sa private lounge ng pinakamataas na gusali ng De La Joya Holdings nang bumulaga agad ang tensyon sa boses ko. Tahimik ang buong floor—sarado ang opisina, patay ang karamihan ng ilaw, tanging ang malalaking bi
“Sigurado ka ba talaga dito?”Huminto ako sandali, hindi para mag-alinlangan—kundi para siguraduhing malinaw sa kanya ang sagot ko. Dahan-dahan akong lumingon kay Cruz. Nakatayo siya sa may bungad ng makitid na eskinita, ang mga mata niyang matalim na parang lawin, walang pinalalagpas na anin
“Liza… you found something.”Natigil ako sa gitna ng hakbang, mga daliri ko hawak ang gilid ng drawer na tinatambakan ko ng mga papel. Tahimik lang ang opisina, tanging tunog ng fluorescent lights ang pumapailanlang sa paligid. Mabilis na bumibilis ang tibok ng puso ko, parang maririnig ko sa
“Alam kong iniisip mo ‘to mag-isa, pero hindi puwede.”Tumayo ako sa harap ng maliit, halo-halong amoy ng kape at lumang papel sa opisina ng investigator ni Mama. Ang mismong lugar ay parang nakakubling bangungot sa mata ng sinuman, pero sa akin, naramdaman ko agad ang seguridad—parang bawat







